Προσωπική ιστορία: Η αυτοκαταστροφική μου διάθεση με έχει κουράσει

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες και συγγνώμη για το κατεβατό αλλά χρειάζομαι απεγνωσμένα την βοήθεια σας.

Είμαι σχεδόν 20 και εντελώς χαμένη.

Το θέμα μου είναι ότι ποτέ δεν οργάνωσα ή διευκρίνισα στο μυαλό μου το τι θέλω να κάνω με την ζωή μου. Από μικρή ήμουν πάντα χαμένη στο κεφάλι μου με τις φαντασιώσεις μου ειδικά όταν βίωνα έντονο bullying για τα κιλά μου και τους γονείς μου να μαλώνουν.

Ως αποτέλεσμα έχω αρκετά χαμηλή αυτοπεποίθηση, πάντα ένιωθα ως ο πιο άσχημος άνθρωπος στο κόσμο και σιγά σιγά άρχισα να αποκτάω άγχος για τα πιο απλά πράγματα: Να πάρω τηλέφωνο ή να απαντήσω σε τηλέφωνο, να αγοράσω πράγματα μόνη μου,κυριολεκτικά να βγω έξω φοβώντας πως θα με κοροϊδέψουν,και γενικά να πάρω πρωτοβουλίες χωρίς να σκέφτομαι 100 πιθανά αρνητικά σενάρια που μπορεί να συμβούν.Με απλά λόγια από παιδί ήμουν κλεισμένη στον εαυτό μου,με το ζόρι είχα φίλες, και οι τσακωμοί δεν βοηθούσαν.

Τέλος πάντων, όταν δεν άντεξα άλλο, άλλαξα σχολείο, έχασα κάποια κιλά,οι γονείς μου χώρισαν,και τότε άρχισε η εμμονή μου με το βάρος μου. Παρόλο που ηρέμησα ψυχολογικά για κάποιο καιρό, καθώς απέκτησα φίλες, συνέχισα να ακούω σχόλια για την εμφάνιση μου, στο γυμνάσιο, στο λύκειο, δεν σταμάτησαν ποτέ, με τη διαφορά ότι βίωνα περιόδους όπου δεν έτρωγα, έχανα κιλά,μάλωνα με την μητέρα μου επειδή ανησυχούσε και στη συνέχεια τα ξανά έπαιρνα. Αυτό συνεχίστηκε επί 6 χρόνια.

Τώρα η απόδοση μου ως μαθήτρια δεν ήταν ποτέ στάσιμη γιατί επηρεάζονταν από τη ψυχολογική μου κατάσταση. Εάν δεν ένιωθα καλά και τα έβλεπα όλα μαύρα δεν προσπαθούσα καν, ένιωθα χαζή, αποτυχία, και άχρηστη. Μετά όμως πάθαινα κάποιες περιόδους ευφορίας όπου ήμουν σε φάση όταν όμως τελείωνε αυτή η περίοδος μετά έπεφτα πάλι στα πατώματα. Μέχρι καθηγητές μου είχαν πει ότι δεν μπορούσαν να με καταλάβουν ποτέ,είτε ως χαρακτήρα είτε ως μαθήτρια. Ούτε εγώ μπορούσα να με καταλάβω, δεν είχα ποτέ αίσθηση του ποια είμαι, τι μου αρέσει, ποια είναι η ταυτότητά μου.

Τέλος πάντων, είχα και έχω πολλές αστάθειες στην διάθεση μου, δεν ήξερα ποτέ πως θα είμαι. Στις πανελλήνιες δεν προσπάθησα καν, απλά δήλωσα συμμετοχή επειδή μέσα μου είχα εσωτερικεύσει ότι ΠΡΕΠΕΙ να δώσω. Φυσικά τα πήγα χάλια, και αποφάσισα να δώσω τον επόμενο χρόνο. Στην αρχή είχα πολύ αυτοπεποίθηση και διάβαζα πάρα πολύ από το πρωί μέχρι το βράδυ για 7 μήνες περίπου μέχρι που απέκτησα τόσα νεύρα, τόσο θυμό και κούραση που τα παράτησα.

Αποφασίζω λοιπόν να ψάξω κάτι πιο πρακτικό,οπότε γράφτηκα σε ιεκ ακολουθώντας μαγειρική. Ας πούμε ότι μέσα σε 2 μήνες το μετάνιωσα αλλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όντως το θέλω αφού οι γονείς μου πλήρωναν για τη σχολή. Μετά από 4 μήνες ξεγράφτηκα.

Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι εντελώς χαμένη. Το γνωρίζω απόλυτα ότι το θέμα μου είναι καθαρά ψυχολογικό αλλά δεν έχω την δυνατότητα να ζητήσω βοήθεια γιατί δεν θέλω να επιβαρύνω τους γονείς μου οικονομικά. Αυτή την στιγμή ψάχνω δουλειά για να βοηθήσω λίγο τον εαυτό μου αλλά δεν ξέρω τι θέλω. Σκέφτομαι ίσως να μάθω κομμωτική, αλλά φοβάμαι ότι θα χάσω την μπάλα πάλι λόγω ανασφάλειας.

Όλα αυτά τα χρόνια, η αυτο-καταστροφή μου με έχει κουράσει, μου λένε ότι δεν είμαι πλέον αυτό το παιδάκι που δεχόταν bullying αλλά όσα χρόνια και να έχουν περάσει ή όσα κιλά και εάν έχω χάσει είναι λες και είμαι πάντα εκεί χωρίς να μπορώ να προχωρήσω.

Η ειρωνεία είναι ότι ποτέ δεν με πίεσε κάνεις να είμαι τέλεια, ούτε στους βαθμούς ούτε στις πανελλήνιες, αντιθέτως οι γονείς μου μου λέγανε πως εφόσον ήμουν εγώ καλά τότε αυτό έχει σημασία.

Προφανώς δεν περιμένω να μου λύσετε τα ψυχολογικά, αλλά θέλω να βρω κάποιο επαγγελματικό στόχο στη ζωή μου, και χρειάζομαι συμβουλή από έμπειρους ανθρώπους που ξέρουν τι τους γίνεται σε αντίθεση με εμένα. Τι να κάνω;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Υ.Γ συγγνώμη για τα ορθογραφικά ♡

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News