Καλησπέρα σε όλες σας. Κάνετε υπέροχη δουλειά και είναι σημαντικό που υπάρχει ένας δίαυλος επικοινωνίας. Παίρνω κι εγώ θάρρος να μιλήσω για τη δική μας ιστορία που δεν είναι ακριβώς πρόβλημα, αλλά και δεν είναι.
Λοιπόν, βαθιά ανάσα και ξεκινάω: λίγο πριν το Πάσχα η 9χρονη κόρη μας μας είπε με πολύ γλυκό τρόπο και αθώο ότι της αρέσουν τα κορίτσια. Γενικά, όλα τα προηγούμενα χρόνια με τον μπαμπά της βλέπαμε κάποια σημάδια, αλλά τα αποδίδαμε στην ηλικία, στην αθωότητα και την τάση των κοριτσιών να δένονται μεταξύ τους και να χτίζουν παρέες και ομάδες.
Είναι πολύ έξυπνο, πολύ δραστήριο, πολύ ευαίσθητο παιδί και έχουμε φροντίσει να τη μεγαλώσουμε με όλα εκείνα που θα την έκαναν έναν άνθρωπο συμπονετικό, δίκαιο, με καλοσύνη και χωρίς προκαταλήψεις.
Η αλήθεια είναι ότι όταν μας το είπε, κάπως παγώσαμε. Δεν δείξαμε σοκαρισμένοι και μετά το πρώτο μούδιασμα που κράτησε δευτερόλεπτα, ενώ ετοιμάζαμε τα πράγματά μας για να φύγουμε όλοι μαζί για το εξοχικό των παπούδων της για Πάσχα.
Τα αφήσαμε όλα μέσα στη μέση και της εξηγήσαμε ότι δεν είναι κακό αυτό. Ότι μεγαλώνοντας βλέπουμε αλλιώς τις σχέσεις μας και το πόσο αξίζει να είναι στη ζωή μας και με τι τρόπο. Της εξηγήσαμε επίσης ότι θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να σιγουρευόμαστε ότι και το άλλο κορίτσι νιώθει έτσι – φυσικά, αυτό το κάναμε για να προλάβουμε κάποια δυσάρεστη κατάσταση που θα την πλήγωνε…
Όμως! Από εκείνη τη μέρα με τυραννάει το αίσθημα της ανικανότητας. Ότι κάτι δεν της είπα σωστά, ότι δεν ήμουν αρκετά ευέλικτη σε σημάδια, ότι την αφήνω έκθετη σε έναν κόσμο που θα την πληγώσει για τις επιλογές και τα θέλω της.
Ο σύζυγος επειδή είναι κατά το ήμισυ από άλλη χώρα, παραδόξως το έχει πάρει πιο μαλακά και συζητάμε πολύ για το πώς θα το χειριστούμε από εδώ και στο εξής. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη φυσική της τάση. Δεν νιώθουμε ενοχές γι’ αυτό αν αυτό ρωτάτε. Νιώθουμε, όμως, κάπως αβοήθητοι σε ό,τι έχει να κάνει με την οχύρωσή της από εδώ και στο εξής. Νιώθουμε τρόμο για το πώς θα την αντιμετωπίσουν στο σχολείο, στις δουλειές, όλο αυτό το «εκεί έξω» που δεν αλλάζει και κονιορτοποιεί τους ανθρώπους που διαφέρουν.
Το βράδυ που με αγκαλιάζει με τα χεράκια της και μου λέει εκείνο το «μαμά μου, είσαι τόσο όμορφη», θέλω να κλαίω. Από τη μία τη θαυμάζω και από την άλλη τρέμω γι’ αυτήν από τώρα. Γράφω εδώ για έναν και μόνο λόγο: όσοι γονείς είχατε αντίστοιχη εμπειρία, σας παρακαλώ μοιραστέ τη. Την έχουμε ανάγκη και πρέπει να μιλάμε γι’ αυτά. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την υπομονή σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Η μαμά σου σ’ αγαπάει έτσι κι αλλιώς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Hello! Ας τα πάρουμε ένα ένα: Συγχαρητήρια σε εσάς που δημιουργήσατε έναν ασφαλή χώρο για να μπορέσει να μιλήσει για αυτό. Συγχαρητήρια σε εκείνη που είναι τόσο δυνατή που το είπε. Τα παιδιά ζουν στον ίδιο πλανήτη με τους ενήλικες, βλέπουν όσα βλέπουμε κι εμείς. Δεν νομίζω ότι της είναι οικεία μια εικόνα δυο γυναικών που φιλιούνται, ούτως ή άλλως, όσο τουλάχιστον της είναι η εικόνα ενός ετερόφυλου ζευγαριού. Τώρα σε σχέση με το από δω και πέρα. “Η μαμά σου σε αγαπάει έτσι κι αλλιώς”, “δεν είναι κακό” και άλλα που γράφονται παραπάνω: Μοιάζει εσείς να μην το αποδέχεστε… Διαβάστε περισσότερα »