Κάθε μέρα σ’ αγαπώ, αλλά όλο και πιο λίγο.
Κάθε καυγάς, κάθε προσβολή, κάθε φορά που μου εξηγείς για 20 λεπτά τον κάθε λόγο που έχω άδικο, που είμαι λάθος, που θυματοποιούμαι. Κάθε φορά που το μυαλό μου ξεχνά για να προστατευθεί, κάθε φορά που θυμάμαι μόνο τα δικά μου λάθη. Κάθε φορά που με πλησιάζεις γλυκά και με αγγίζεις, εγώ μέσα μου φωνάζω.
Φωνάζω σε εμένα που δεν έχω φωνή, θυμώνω που ξεχνώ τα πάντα, θυμώνω που πλέον πιστεύω ότι είμαι όντως τρελή! Θυμώνω που πληγώνω έναν άνθρωπο που μέχρι και ο πατέρας μου θεωρεί πως είμαι τυχερή που τον έχω.
Θυμώνω που στα 30 μου σκέφτομαι πως δεν θα βιώσω ξανά ηδονή, το σώμα μου δεν ανταποκρίνεται σε κανένα ερέθισμα. Ούτε δικό σου, ούτε δικό μου. Τίποτα πλέον δεν εκπέμπει ερωτισμό.
Κι όμως δεν ήμουν έτσι! Ξύπνα, δεν ήσουν έτσι! Τι έπαθες μωρέ! Σύνελθε!
Εσύ με αγαπάς, λιώνεις, με ποθείς, κάνεις τα πάντα! Κι εγώ; Τι προσφέρω εγώ στην οικογένειά μας; Στο σπίτι μας; Ντροπή μου! Ας τα γράψω κάπου να μη τα ξεχάσω… Ήδη γίνονται θολά.
Κι όμως, σ’ αγαπώ πολύ, αλλά όχι τόσο όσο χθες.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Εμιλυ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Μου είχε πει η μαμά μου: Κάθε φορά που θα τον συγχωρείς, αυτός θα σε αγαπά λίγο περισσότερο, αλλά εσύ θα τον αγαπάς λίγο λιγότερο. Έτσι θα έρθει μια μέρα που αυτός θα σε αγαπάει όσο περισσότερο μπορεί αλλά εσύ δε θα αισθάνεσαι τίποτα”
Κάπου το διάβασα αυτό και μίλησε στην ψυχή μου!
Όπως το λες,ξύπνα. Ας ζήσει ο πατέρας σου μαζι του που τον θεωρεί τέλειο αν δεν θέλει να σε στηρίξει. Εσύ φύγε όσο μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι λογικά και να νιώθεις. Μην περιμένεις από κανέναν να αλλάξει τη ζωή σου, εσύ πρέπει να το κάνεις. Δεν χρειάζονται εξηγήσεις και δικαιολογίες όταν χάνουμε τον εαυτό μας. Ακόμα κι αν ήταν υπέροχος και εσύ δεν περνούσες καλά, για τους δικού σου λόγους, το ίδιο θα έλεγα.
Ωχ, μου ακούγεσαι πάρα πολύ gaslighted. Ο άντρας σου σε έχει γεμίσει με ενοχές γιε να μπορεί να σε χειριστεί. Αν δε μπορείς να πάρεις αποστάσεις από αυτή τη σχέση, ζήτα βοήθεια άμεσα από επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Κι εγώ θυμώνω που ένας άνθρωπος, που ισχυρίζεται ότι σε αγαπάει, σε προσβάλλει και σε “μαλώνει” επί 20 λεπτά σαν να είσαι παιδάκι.
Θυμώνω που έχεις φάει το gaslighting του αιώνα.
Θυμώνω που ο πατέρας σου δεν σε ρώτησε αν εσύ θεωρείς ότι είσαι τυχερή που έχεις αυτόν τον άνθρωπο.
Θυμώνω που στα 30 σου σού στέρησαν τον ερωτισμό.
Θυμώνω που με πρόσχημα την αγάπη σε έχουν γεμίσει ενοχές.
Βλέπεις τη φάκα, μη φας το τυράκι.
Σε ποιο σημειο συμμετέχεις εσυ στην ζωη σου; Μπορει να ειναι βολικό να θυματοποιουμε τον εαυτό μας “δες τι ατυχη που ειμαι, τι αντρας μου ετυχε κτλ” αλλα εχουμε ευθύνη εμεις οι ιδιοι για την πορεια της ζωής μας και κανεις αλλος
Να φανταστώ το πιο ακραίο σενάριο: ότι μια οποιαδήποτε γυναίκα που “θυματοποιειται”, καταλήγει δολοφονημένη, τι λέτε τότε; Ότι πλήρωσε τις επιλογές της;
💔💔