Καλησπέρα σε όλη την παρέα.
Εμένα το θέμα μου που δεν ξέρω αν είμαι και η μόνη που το βιώνω αυτό χρόνια τώρα αλλά ήθελα να το μοιραστώ επιτέλους για να μπορέσω ίσως να το δω και με άλλη οπτική, είναι πως έχω τρομερή φοβία με τον θάνατο, αλλά όταν αυτό μπορεί να συμβεί από καταστροφές πχ πόλεμος.
Σε σημείο που καθημερινά σαν ψυχαναγκασμό ένα πράγμα μπαίνω να ενημερώνομαι ίσως γιατί έτσι θεωρώ ότι το ελέγχω η αν συμβεί κάτι κυριολεκτικά κάνω σενάρια όλη μέρα και αρρωσταίνω με κρίσεις πανικού.
Να σημειώσω ότι κάνω ψυχοθεραπεία και το έχω αναλύσει όλο αυτό και το παλεύω αλλά κάπου αρχίζει να με κουράζει γιατί δεν ζω στο εδώ και τώρα και δεν αντέχω άλλο.
ΑΠΟ ΤHΝ – Φοβισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν ουτε η ψυχοθεραπεια δεν σε βοηθα εμεις εδω τί να σου κανουμε;
Αν θες μια αλλη οπτικη μπορω να σου δωσω μια, υπαρχουν ανθρωποι που φοβουνται την ιδια τη ζωη.
Μενουν πισω στασιμοι και η ζωη τούς προσπερνα.
Φοβουνται τη ζωη.
Η ζωή είναι να την φοβάσαι. Ο θάνατος είναι γαλήνη. Μακάρι να με έβρισκε μια σφαίρα.
Ορίστε;
Ολοι γεννιόμαστε κι όλοι θα πεθαίνουμε κάποια μέρα. Ενδιαμέσως, μερικοί θα έχουν ζήσει κιόλας…
πολύ αργεί το τέλος
Υπάρχουν λύσεις. Μην άφηνεσαι. Υπάρχουν δημόσιες δομές για βοήθεια. Μη χάνεις χρόνο να σκέφτεσαι πόσο χάλια είναι όλα γιατί αυτός ο χρόνος δεν θα γυρίσει πίσω. Ξόδεψε τον προσπαθώντας να βρεις τη λύση. Ξεκινα με ένα ωραίο γεύμα, ένα καινούριο σαμπουάν. Μια απλή πράξη αγάπης προς τον εαυτό.
Λογω διαφορων απωλειων στο στενο μου περιβαλλον, ειχα λιγο ή πολυ τους ιδιους φοβους για το θανατο με εσενα. Περισσότερο ηταν η συνειδητοποιηση του οτι ειμαστε τελικα ολοι τρωτοι και ανα πασα στιγμη μπορει να συμβει κατι και να πεθανουμε! Προφανως και ισχυει αυτο στη ζωη, ομως εμενα μου ειχε γινει εμμονη και απο τα λεγομενα σου καταλαβαινω οτι εισαι κι εσυ στην ιδια κατασταση. Με βοηθησε πολυ η γκοθ μουσικη και οι επισκεψεις σε γοτθικα νεκροταφεια στο εξωτερικο, καθως και η επισκεψεις σε μουσεια και εκθεσεις σχετικα με το θανατο. Πραγματικα, δεν ξερεις ποσο βοηθαει αυτη η ρεαλιστικη και… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ ακούω μέταλ. Προσγειώνομαι αρκετά γρήγορα έτσι. Κάποια σχέση θα έχει με την κάθαρση, υποψιάζομαι.
Συμφωνω..με βοηθησε κι εμενα η γκοθ κ η μεταλ μουσικη απο τα 80ς-90ς.
ΠΑΝΤΑ 80s ΚΑΙ 90s ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Άκου και λίγη σκληρή ψυχεδέλεια της δεκαετίας του 60: Iron Butterfly με το τρελό σολάρισμα στα ντραμς στο “In-A-Gadda-Da-Vida”
Α ναι, δεν κάνω διακρίσεις, εννοείται. Και Dylan ακούω και doors και velvet underground και blues. Έχει προκύψει μια μικρή συμπάθεια προς την αμερικανική σκηνή όμως, όπως βλέπεις. Και στην ψυχεδέλεια έχουν εμφανιστεί σχήματα του ενός δίσκου που μετα εξαφανίστηκαν και είναι αρκετά ενδιαφέρον να το ψάχνεις.
Ναι και άκουγα ψιλοτακτικά, μέχρι που είχα μια παρανοϊκή/τραυματική εμπειρία με τη μουσική τους και σταμάτησα εντελώς χαχαχα. Έχω περάσει βράδυ πρωτοχρονιάς σε πάρτυ, πριν από πολλά χρόνια, με μεγάλη παρέα και μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις, η μόνη μουσική που καταλήξαμε να έχουμε ήταν ένα cd porcupine tree ενός φίλου. Αυτός το είχε μαζί του γιατί μόλις είχε κυκλοφορήσει και το είχε αγοράσει με χαρά, μόλις εκείνη τη μέρα. Δεν είχαμε καμία άλλη πρόσβαση σε μουσική, τίποτα. Λοιπόν, το ακούγαμε στο repeat μέχρι το πρωί. Ήταν λίγο τρελή η κατάσταση, πρέπει να άκουσα το δίσκο καμιά εκατοστή φορές εκείνο το… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι ρε συ, το voyage. Το έχω ακούσει πάρα πολλές φορές και το 2, το phase II τελοσπάντων. Σε βινύλιο μάλιστα. Τα remix πολύ λιγότερο. Προσωπικά, μέχρι το ρεβεγιόν της καταστροφής, μου άρεσε πιο πολύ ο δίσκος signify. Είναι και τα κομμάτια πιο μαζεμένα. Όχι ότι έχω πρόβλημα με τα μακροσκελή, απλώς τον έβρισκα πιο δεμένο σαν δίσκο. Αλλά ναι, porcupine tree, πολύ δυνατοί. Για το συγκεκριμένο που λες, έχω πολλές μνήμες από όταν ήμουν μικρότερος και προλάβαινα να ακούω μουσικές με τις ώρες, συνήθως με φίλους. Όταν φτάναμε να ακούσουμε prog-ψυχεδέλεια, πάντα ξεκινούσαμε με doors και οπωσδήποτε μετά jefferson… Διαβάστε περισσότερα »
χαχα οκ Μαρία, μπορεί να έχω εγώ απωθημένα, δεν ξέρεις.
Άχ Μαύρε Γάτε, αχ ❤
Up the irons, bagle! (“The loneliness of the long distance runner”🤘)
Τέτοια λέγε μου Soulara, πάρτυ κάνω!
ΓΙΑΑΑΑ ΝΑ ΒΓΑΊΝΟΥΜΕ ΑΠΌ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΜΑΣ ΣΙΓΆ ΣΙΓΆ
THIS IS MUSIC!
(Άμα ήξερα να βάζω και memes καλά θα ήταν) I hope you know what I mean though.
Βεβαίως SfH! Δεν μπορώ να το αρνηθώ, ήταν καλές δεκαετίες.
ΒΑΡΆΤΕ ΚΛΑΠΑΤΣΙΜΠΑΝΑ
(όπως μου δίδαξαν κι εμένα εδώ – ευχαριστώ pili – βρίσκεις το πολυπόθητο gif, κάνεις δεξί κλικ πάνω του και από τις επιλογές διαλέγεις το open image in a new window. Στο νέο πλέον παράθυρο κάνεις copy τη διεύθυνση και paste μέσα στο μήνυμά σου. Το gif θα εμφανιστεί όταν πατήσεις δημοσίευση. Πιο πριν θα φαίνεται μόνο ως link, μην σε ανησυχεί αυτό.)
Δεν πειράζει Μαρία μου. Είναι βίτσιο, δεν κρύβομαι. Η παραμόρφωση της κιθάρας και η ταχύτητα, δεν είναι και πολύ ελκυστικά για τους περισσότερους ανθρώπους. Μερικές φορές είναι αυτό που χρειάζεται όμως χαχαχα
Αν δεν το έχεις κάνει ήδη, θα σου πρότεινα να διαβάσεις το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ “Στον κήπο του Επίκουρου”. Δίνει μια ενδιαφέρουσα και ενδελεχή προσέγγιση στο άγχος θανάτου.
ναι! και εμένα με βοήθησε πολύ αυτό το βιβλίο να έρθω αντιμέτωπη με τον επικείμενο θάνατο του πατέρα μου.
Το γεγονός ότι φροντίζεις την ψυχική σου υγεία δείχνει θάρρος, δεν είναι αυτονόητο ούτε εύκολο. Οπότε ένα respect. Δεύτερο respect γιατί ψαχνεσαι και αναζητάς διέξοδο στους προβληματισμούς σου και τους εκφράζεις και σε εμάς με τρόπο κατανοητό, ειλικρινή (κι ανθρώπινο). Προσωπικά από τότε που ξεκίνησα να τρέχω και δη τις μεγάλες αποστάσεις σταμάτησα σταδιακά να φοβάμαι τόσο συχνά και τόσο πολύ. Τα χλμ διαμορφώνουν χαρακτηρα και χαρίζουν υπομονή, υγεία, ορίζοντες, ιδιωτικότητα, χρόνο περισυλλογής, γλυκό πόνο, ενίοτε φιλίες και επαφή με την φύση και τα βασικά της ζωής. Ισως μία εναλλακτική και για σένα. Υγ. Ο Χαρούκι Μουρακάμι έχει γράψει βιβλίο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μας λες πόσο καιρό κάνεις ψυχοθεραπεία αλλά αν ξεκίνησες πρόσφατα μη περιμένεις ότι ως δια μαγείας θα δεις άμεσα αποτελέσματα. Θέλει επιμονή, υπομονή και πολύ προσωπική δουλειά. Νομίζω ότι πρέπει να δουλέψεις με τον ψυχοθεραπευτή σου πιο πολύ. Κυρίως πάνω στο πως θα συμβιβαστείς με την ιδέα ότι ο θάνατος είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός που θα συμβεί σε όλους. Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει, πως θα είναι και είναι επίσης από τα γεγονότα που ό,τι κι αν κάνεις δεν μπορείς να ελέγξεις, ούτε περνάει από το χέρι σου. Ακόμα και τα άψυχα αντικείμενα πεθαίνουν. Ας πούμε η μάσκαρα που… Διαβάστε περισσότερα »
Ο φόβος του θανάτου είναι πολύ λογικός και δυστυχώς αυτό δεν βοηθάει την φοβία σου.
Προσωπικα τη συνειδητοποιηση οτι ειναι μικρη και εύθραυστη η ζωη για μην με καταβάλλει εντελώς , την έκανα κίνητρο. Δηλαδή οπότε κάνω τέτοιες σκέψεις κινητοποιουμαι να ζω πιο ευχάριστα , να διασκεδάζω περισσοτερο, να στρεφω την προσοχή σε αυτά που μαρεσουν και έχουν σημασία για εμενα.
Το αγαπημένο μου θέμα αλλά κρίμα που δεν μπορώ να γράψω όσα θα ήθελα. Κινδυνεύω να παρεξηγηθώ και τα likes που θα λάβει η απάντηση μου θα είναι μηδέν. Απο που να ξεκινήσω; Υπάρχουν μόνο δύο πράγματα, τα οποία υπήρχαν πάντα. Η συνείδηση και η εξέλιξη. Η ζωή εδώ δεν είναι αληθινή και απλά εξελίσεται/συμβαίνει/παίζει στον εγκέφαλό σου. Όλες σου οι αισθήσεις μεταφράζουν το “έργο” που εσύ θεωρείς ότι είναι η πραγματικότητα. Η μετάφραση είναι αποκλειστικά δική σου. Άλλη μετάφραση κάνω εγώ άλλη εσύ. Ακόμα και αν οι “μεταφράσεις” μας μοιάζουν να είναι ίδιες ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδιες ακόμα ανάμεσα… Διαβάστε περισσότερα »
Η ψυχοθεραπεία θα σε βοηθήσει να βρεις το γιατί νιώθεις έτσι και τρόπους να το αντιμετωπίσεις σε μια πιο σταθερή βάση. Επειδή μίλησες όμως για κούραση, εμένα με άλλη επίμονη σκέψη με βοήθησε αγωγή, η οποία μου έδωσε την ξεκούραση που κουραζόμουν. Μου έδωσε το χρόνο, την ενέργειά μου πίσω να βρω μέσω της ψυχοθεραπείας τι μου το έκανε trigger. Δεν λέω ότι χρειάζεσαι το ίδιο, απλά αναφέρω μία προσωπική εμπειρία.
Δε νομίζω ότι φοβάσαι το θάνατο, τη στιγμή δηλαδή που σταματάει να λειτουργεί το σώμα μας που μάλλον είναι λυτρωτική, αλλά τις τρομακτικές καταστάσεις που καθημερινά βλέπουμε γύρω μας : πυρκαγιές, πλημμύρες, πόλεμοι, πνιγμοί κλπ. που προκαλούν πολύ οδυνηρά βιώματα και πιθανόν επώδυνο τέλος. Στον κόσμο που ζούμε δεν είναι παράλογη η φοβία σου. Συνέχισε με την ψυχοθεραπεία, θέλει σίγουρα περισσότερο χρόνο και ίσως με αλλη/ο ψυ. Πολύ ενδιαφέρον μου φάνηκε αυτό με τη γκοθ / μεταλ μουσική που σου έγραψαν. Δεν ξέρω τι ηλικία έχεις και με τι ασχολείσαι, αλλά θα πρότεινα να προσπαθήσεις να έρθεις αντιμέτωπη με κάποιες… Διαβάστε περισσότερα »