Καλησπέρα στην παρέα του AMPA!
Long time lurker, first time poster που λέμε και στο χωριό μου αλλά ποτέ δεν είναι αργά!
Το θέμα που θα ήθελα να συζητήσω μαζί σας σήμερα είναι ότι Φ
Λίγα λόγια για μένα : Είμαι στα early 30’s, και περάν κάποιας περιστασιακής μελαγχολίας, του ότι ζω υπό την πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού και τα βάρη της ανθρώπινης κατάστασης η οποία μας βαραίνει όλους λίγο-πολυ, δεν θέλω να παραπονιέμαι για την ζωή μου. Την παλεύω. Αυτό όμως που με προβληματίζει τελευταία έχει να κάνει με τον έρωτα, ή μάλλον την έλλειψή του.
Η τελευταία μου μικρής διάρκειας σχέση τελείωσε με δική μου πρωτοβουλία πριν πολλούς μήνες. Καλό παιδί, ψηλό και όμορφο, που τίκαρε πολλά θεωρητικά «κουτάκια» για μια σχέση. Ο λόγος ποιος ήταν; Δεν ήμουν ερωτευμένη. Δεν μου έλειπε όταν δεν τον έβλεπα. Δεν ενθουσιαζόμουν όταν τον έβλεπα. Ήταν απλά «οκεί». Και έτσι χώρισα. Πίστεύω κι εκείνου χάρη του έκανα, κι ας μην το καταλάβαινε τότε. Συνειδητοποίσα λοιπόν, ότι αυτό το συναίσθημα είναι πολύ σημαντικό για μένα. Για την ακρίβεια, είναι τόσο σημαντικό, που είναι το μοναδικό κίνητρο να ξεκουνηθώ και να επιδιώξω μια σχέση.
Πρόσφατα λοιπον, ξαναβγήκα στη «γύρα». Έχω βγει διάφορα ραντεβού, αλλά δεν μου αρέσει κανένας, τουλάχιστον αρκετά ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον μου πάνω από μερικές συναντήσεις. Δεν είναι ότι έχω γνωρίσει κακό κόσμο και ότι κατηγορώ μόνο τους άνδρες. Δεν είναι ότι ο ένας μου ξινίζει κι ο άλλος μου βρωμάει. Απλά πάντα λείπει αυτή η σπίθα, η οποία είναι σημαντική. Φοβάμαι πως φταίω εγώ, και μου φαίνεται πολύ τρομαχτικό αυτό, γιατί ίσως είναι κάτι που δείχνει μια εσωτερική συναισθηματική «ψύχρα», απάθεια ή ανηδονία.
Προσπαθώ να καταλάβω αν είναι κάτι απλά συγκυριακό και απλά «δεν έτυχε ακόμα», αν κάτι φταίει με μένα, ή αν είναι ένα γενικότερο θέμα της εποχής, που το έχουν συναντήσει κι άλλοι. Γι αυτό θα με βοηθούσε να μάθω πως το βιώνετε όσες είστε ενεργές στο dating. Έχετε βιώσει έλειψη ενθουσιασμού; Και αν ναι, πως το διαχειριστήκατε;
Ευχαριστώ πολύ που με διαβάσατε!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Σισυφίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
εγώ όντας έξω από τον χορό εδώ και μια 15ετια απορώ, πάρτυ στα πανεπιστήμια δεν γίνονται πλέον; φοιτητικά στέκια δεν υπάρχουν; στα μπαράκια δεν φλερτάρει ο κόσμος; camping που μαζεύεται νεολαία; πόσο έχει αλλάξει το dating; καλό και το online αλλά αν δεν συσχετίσεις με κόσμο που έχει τα ίδια ενδιαφέροντα, ακούει την ίδια μουσική, βγαίνει στα ίδια στέκια πώς στο καλό να σε ιντριγκάρει και να νιώσεις σπίθα; αν δεν τον δεις πως κουνιέται στον χώρο, πώς συμπεριφέρεται με φίλους κλπ.. δλδ είναι μόνο το online και τίποτα άλλο; δεν ρωτάω με κριτική διάθεση αλλά με διάθεση να πιάσω… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που περιγράφετε — την έλλειψη της “σπίθας” — δεν είναι κάτι που βιώνετε μόνο εσείς, και γενικά δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, ούτε απόλυτα συνδεδεμένο με κάποια προσωπική “ψυχρότητα” κατά τη γνώμη μου. Στην εποχή του online dating επικεντρωνόμαστε στον ενθουσιασμό (“σπίθα”) με αποτέλεσμα η αληθινή σύνδεση (που απαιτεί χρόνο και νηφαλιότητα και είναι το αληθινό ζητούμενο) να καταντά μια δύσκολη πρόκληση, πόσο μάλλον με την υπερπληθώρα online επιλογών που μπορεί να μας κάνει πιο απορριπτικές με το καλησπέρα σας και αναποφάσιστες. Το να μη νιώθει κανείς εύκολα αυτή τη σπίθα από μια ηλικία και μετά είναι φυσιολογικό και οι… Διαβάστε περισσότερα »
Ίσως ακουστεί κυνική η γνώμη μου. Από την έκτη δεκαετία της ζωής μου, η δική μου εμπειρία όπως και η εμπειρία παρατηρώντας τους γύρω μου, είναι ότι το να ερωτευτούμε ή όχι είναι μια συγκυρία των αναγκών μας και προτεραιοτήτων μας την συγκεκριμένη στιγμή, μαζί βέβαια με κάποια υπάρχοντα ή όχι εξωτερικά ερεθίσματα. Για να εξηγήσω, όσο είχα τρομερή αγωνία για την επιδείνωση της υγείας των δικών μου και με τα βίωνα πένθος, Αισθάνθηκα έντονη ερωτική επιθυμία για κανένα δύο άτομα, να μου γλυκάνει το φόβο της φθοράς και του θανάτου, αλλά δεν ερωτεύτηκα. ερωτεύτηκα βγαίνοντας από μια περιπέτεια υγείας,… Διαβάστε περισσότερα »
Κυνικό γιατί; Έτσι το βίωσα και γω, πάντως. Προς το τέρμα μιας επώδυνης περιόδου της ζωής μου, ερωτεύτηκα με πλήρη επίγνωση ότι το είχα ανάγκη.
Στην επιλογή του ερωτικού μου αντικειμένου ωστόσο, δε θα μπορούσα να κάνω περισσότερο λάθος χαχαχα, εκτός και αν ήταν κάποιος υποσυνείδητος τρόπος να πάω λίγο παρακάτω σαν άνθρωπος.
Kαι εγω το ιδιο επαθα! Ερωτευτικα οταν εχα πενθος σαν να ειχα αναγκη για να ξεχαστω. Αλλιως ειμαι μουδιασμενη και δεν προσπαθω. Ηταν σχεδον σαν αμυνα του οργανισμου για να το αντιμετωπισω και να ξεχαστω. Βεβαια δεν ειχε καλη καταληξη γιατι διαλεξα το πιο λαθος ανθρωπο. Το προβλημα ειναι πως δεν το νοιωθεις σαν αποφαση που μπορεις να κανεις οποτε το επιλεξεις , ειναι σχεδον σαν υποσυνείδητη αμυνα του οργνασμου. Εννοω αν τωρα θελω να ερωτευτω με επιγνωση αυτου ,παλι δεν λειτουργει τοσο ευκολα οσο τοτε
“Έχετε βιώσει έλειψη ενθουσιασμού; Και αν ναι, πως το διαχειριστήκατε;” Φυσικά! Προσωπικά το διαχειρίστηκα με υπομονή και με τη γνώση οτι καμία κατάσταση και συνθήκη δεν είναι μόνιμη σε αυτή τη ζωή. Το έχω ξαναγράψει οτι σε τέτοιες φάσεις εμένα με βοηθάει να διαβάζω σοτική φιλοσοφία και ιστορία. Βοηθάει (εμένα) στο γενικότερο mindset του πως να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις στη ζωή μου και πόσο να τις αφήνω να με επηρεάζουν και επίσης στο οτι καμία συνθήκη δεν είναι μόνιμη αλλα φυσικά επαναλμβανόμενη. Μπορεί να σε βοηθήσει και εσένα είτε στον έρωτα είτε στο να μην σου δημιουργεί ελαφρια μελαγχολία του… Διαβάστε περισσότερα »
Αν επιτρέπετε την διευκρινιστική ερώτηση, λέγοντας (γράφοντας) “σοτική φιλοσοφία” εννοείτε στωϊκή;;
Ναι, και σε ευχαριστώ που το είδες.
Μιας και είμαστε σχεδόν συνομήλικες και χώρισα και εγώ έναν τέτοιο που ταίριαζε στα κουτάκια, ας πω εμπειρία. Επειδή είμαι λίγο άνιωθη μουλάρα, δεν περιμένω σπίθες στα πρώτα ραντεβού. Απλά τσεκάρω τα κουτάκια που δεν τσέκαρα στο app για να λύσουμε τα βασικά. Από εκεί και πέρα, σπίθες προκύπτουν στην συνέχεια. Ίσως δεν είναι καν σπίθες αλλά κάτι ποο ήπιο. Δεν είναι και του χαρακτήρα μου να κεραυνοβοληθώ οπότε όσο περνάω καλά (όχι σε φιλικο επίπεδο) και δεν ξενερώνω προχωράμε. Δεν είναι καμιά εγκύηση οι σπίθες ούτε μπορείς να πιέσεις τα συναισθήματα σου. Αν σου κάτσει καλώς, αν όχι πάλι… Διαβάστε περισσότερα »
Και εγω εχω το διο ακριβως προβλημα!!! Αν δεν νοιωσω ερωτα δεν θελω να τον δω και δεν εχω κινητρο Δεν θα συμβιβαζομουν δηλαδη λογο καμιας κοινωνικης πιεσης για σχεση ,ουτε η συντροφικοτητα χωρις ερωτα μου δινει κινητρο, ουτε φοβαμαι να ειμαι μονη .Λοιπον αυτο εμενα μου δημιουργει μεγαλο προβλημα στις σχεσεις καθως το νοιωθω σπανια. Εχω διαβασει πως μπορει να εχω insecure attachment(η καταθλιψη/ανηδονία?) που αν βρω υγιη σχεση βαριεμαι και νοιωθω εσφαλμενα “ερωτα” στο τοξικο (πχ συμπεριφορα καποιου που καθρεφτίζει καποιο προσωπικο τραυμα). Αλλα η αυτογωσια δεν φτανει,δεν το φτιαχει, καθως μου ειναι ΑΝΥΠΟΦΟΡΟ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ να συμβιβαστω αν… Διαβάστε περισσότερα »
δοκίμασε καποιον που δεν ξέρεις αν σε αγαπάει. εκεί αναπτύσσεται ο έρωτας, όχι εκ του ασφαλούς . Στο ρίσκο
Βρε συ παντα δοκιμαζω με καποιον που δεν ξερω. πως ειναι δυνατον να ξερεις αν σε αγαπαει οταν πρωτο συνατας καποιον. H θεωρια ειναι πως προχωρώντας η σχεση βαριεσαι οταν ειναι υγιης και νοιωθεις “ερωτα” στο τοξικο. Σε μενα δεν χρειαζεται να προχωρησει καν η σχεση ειναι σαν να εχω ρανταρ.Δεν ξερω πως γινεται αυτο ειλικρινα. Ειναι να να πιανω υποσεινηδητα συμπεριφορες και κινησεις ας πουμε που μου θυμιζουν καποιο τραυμα και δεν βλεπεις τα red flags. Τωρα τα καταλαβαινω πιο ευκολα και διαλεγω καλυτερα απο το παρελθον. Παραδειγμα ειναι προφανες στην δικη μου περιτπωση πως πρεπει να φοβαμαι την… Διαβάστε περισσότερα »
Η ίδια ιστορία και σε μένα. Δεν ερωτεύομαι πια. Δεν βγαίνει.
Το σκέφτομαι συνέχεια αυτό και αναρωτιέμαι αν θα συμβεί και σε μένα όταν χωρίσω.
Νιώθω ότι δεν θα μπορεσω να ξανά ερωτευτώ.
Και αναρωτιέμαι αν σε αυτό συμβάλλει ο πλήρης εξορθολογισμός των συναισθημάτων, η γνώση της ψυχολογίας, και όλα αυτά.
Όταν έχεις άγνοια ερωτεύεσαι πιο εύκολα θεωρώ.
Μετά από τόση ανάλυση όμως που έχω κάνει στα συναισθήματα μου, νιώθω ότι δε θα μπορέσω να με αφήσω να μαγευτω ξανά από κάτι.
Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό γενικά.
Η γνώμη μου είναι ότι το πώς νοιώθουμε όταν μπαίνουμε σε μία συνθήκη, εν προκειμένω όταν σχετιζόμαστε με κάποιον με προοπτική την ερωτική σχέση, δεν εξαρτάται μόνον από αυτόν, αλλά και από εμάς και, κυρίως, από τις συνθήκες που βρισκόμαστε στη συγκεκριμένη φάση της ζωής μας. Έτσι, δεν νομίζω ότι υπάρχει πρωτόκολλο, πότε ανάβει η σπίθα (αν ανάψει), άλλοτε ανάβει με τη γνωριμία, άλλοτε αργότερα, άλλοτε και αυτό είναι ζόρικο, αφού έχουμε αποχωρήσει από τη σχέση. Θα σας έλεγα ότι η προσδοκία για ύπαρξη φλόγας σε κάθε γνωριμία (από την αρχή) οδηγεί σε καταναγκασμό, οπότε νομίζω ότι είναι καλύτερα να… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εχεις κανενα προβλημα. Στο λεω με το βαρος μιας τεραστιας εμπειριας μου. Απλα δεν με εχεις συναντησει ακομα.
είπα να ρίξω χιουμορακι , αλλά δεν τσιμπάτε