Προσωπική ιστορία: Φοβάμαι ότι έχω πάθει εξάρτηση από τους φίλους μου

Καλησπέρα σας!

Διαβάζω αρκετό καιρό τη στήλη αλλά μόλις τώρα βρίσκω το θάρρος να στείλω και εγώ αυτά που με προβληματίζουν…το θέμα που θα θίξω αφορά το χρόνο που αφιερώνουμε μόνοι με τον ευατό μας.

Ας δώσω κάποια βασικά στοιχεία για εμένα: είμαι 21 ετών και βρίσκομαι στο 4ο έτος των σπουδών (τελειόφοιτη). Η σχολή στην οποία βρίσκομαι δε μπορώ να πω ότι με τρελαίνει ιδιαίτερα, αλλά έχω βρει κάτι με το οποίο μπορώ να ασχοληθώ και υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση. Γενικά στα εφηβικά μου χρόνια ήμουν ένα εσωστρεφές άτομο, είχα μία παρέα αλλά δεν βγαίναμε πολύ συχνά, οπότε και δεν είχαμε δεθεί αρκετά εκείνα τα χρόνια. Επειδή λοιπόν δεν είχα πολλές κοινωνικές δεξιότητες, από μικρή περνούσα πολύ χρόνο μόνη μου εντός του σπιτιού: έβλεπα σειρές, διάβαζα βιβλία, άκουγα μουσική (από τα πιο κλασικά που κάνει κάποιος introvert). Όμως ήμουν χαρούμενη, περνούσα ωραία και διασκέδαζα πραγματικά κάνοντας όλες αυτές τις δραστηριότητες.

Και εκεί που ήμουν συνηθισμένη να ακολουθώ αυτό τον τρόπο ζωής, μπαίνω στο πανεπιστήμιο και αλλάζουν όλα: γνωρίζω αρκετά άτομα με τα οποία όχι απλά ταίριαξα, αλλά γίναμε πολύ καλοί φίλοι και φτιάξαμε παρέα η οποία κρατάει μέχρι και σήμερα. Ειλικρινά σας λέω ακόμη και τώρα που σας γράφω δε το πιστεύω ότι έχω βρει τόσο καλά άτομα στη ζωή μου με τα οποία έχω αρκετά κοινά. Νιώθω πολύ τυχερή σε αυτόν τον τομέα, διότι είναι κάτι που μου ήρθε εντελώς ουρανοκατέβατο, δεν το είχα υπολογίσει και μου άλλαξε εντελώς τον τρόπο σκέψης.

Ποια ήταν η αλλαγή στον τρόπο σκέψης μου; ότι συνειδητοποίησα ότι η φιλία είναι μία σημαντική συνθήκη στη ζωή ενός ανθρώπου (όχι η σημαντικότερη, αυτό είναι υποκειμενικό) αλλά ειδικότερα, ήταν κάτι το οποίο είχα ανάγκη αλλά δεν το ήξερα. Το κατάλαβα γύρω στα 20, όταν πλέον είχα αναπτύξει πιο ολοκρηρωμένες σχέσεις με τους φίλους μου. Οι φίλοι μου δεν είναι εντελώς ολόιδιοι μεταξύ τους: κάποιοι είναι πιο εξωστρεφείς από μένα, άλλοι αντίθετα πιο εσωστρεφείς και κάποιοι στα ίδια επίπεδα με μένα. Το καλύτερο όμως είναι ότι όλοι εμφανίζουμε κοινές συμπεριφορές (πχ είμαστε ενίοτε ντροπαλοί, έχουμε χιούμορ, έχουμε αρκετή ενσυναίσθηση όλοι μας – το θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό!) και αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον όπως είναι.

Η αλληλεπίδρασή μου με τη παρέα μου έχει κάνει πολύ καλό σε προσωπικό επίπεδο! Με έχει ωθήσει να είμαι περισσότερο κοινωνική με τους άλλους, κάτι το οποίο συνειδητοποίησα εν καιρώ. Από εκεί που ήμουν μία ντροπαλή έφηβη που δε πολυμιλούσε (μόνο αν κάποιος μου μιλούσε πρώτος – σχεδόν ποτέ δεν έπαιρνα πρώτη τον λόγο) τώρα όχι απλά μου αρέσει να μιλάω σε φίλους και γνωστούς, αλλά το επιδιώκω κιόλας. Ακόμη και με τη παρέα μου από το Λύκειο που σας προανέφερα έχω πολύ καλύτερες σχέσεις πλέον εξαιτίας του ότι είμαι περισσότερο επικοινωνιακή. Από ένα σημείο και μετά, θετικά επηρεασμένη και παρατηρώντας τα social skills των φίλων μου, απέκτησα από μόνη μου τη θέληση να ανοίγομαι περισσότερο στους άλλους. Γενικά από τους φίλους μου έχω μάθει πολλά πράγματα και τους θαυμάζω!

Μέχρι στιγμής από όσα περιγράφω νομίζετε ότι ενδεχομένως ζω στο μικρό σπίτι στο λιβάδι (καλά που θα ήταν ε;;). Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι, μέσα από την αλληλεπίδραση με τους φίλους μου έχω αναπτύξει και κάποιες ανασφάλειες (οι οποίες ήδη προυπήρχαν)…θα μπω στο κυρίως θέμα.

Τώρα που είμαστε όλοι στο τελευταίο έτος των σπουδών μας, οι υποχρεώσεις μας έχουν αυξηθεί, με αποτέλεσμα να μη βλεπόμαστε τόσο συχνά. Αυτό εμένα μου έχει προκαλέσει κάποια στεναχώρια και ίσως και εκνευρισμό κάποιες φορές, αλλά το κατανοώ πλήρως γιατί και εγώ έχω περιορισμένο χρόνο. Τους τελευταίους μήνες μου έχει έρθει η φλασιά ότι οι σπουδές μου φτάνουν στο τέλος τους, οπότε φτάνει στο τέλος και η άμεση αλληλεπίδραση που θα έχω με την παρέα μου δεδομένου ότι θα αλλάξουμε πόλεις. Και αυτό με έχει οδηγήσει σε επιπλέον κάποιες σκέψεις και ανασφάλειες.

Γενικά έχω ανασφάλειες ως άτομο, από τα χρόνια του δημοτικού. Επειδή είχα υποστεί κάποιου είδους bullying και όσες παρέες είχα προσπαθήσει να κάνω δεν με ήθελαν και δεν με εκτιμούσαν, όλα αυτά με είχαν ωθήσει στο να κλειστώ στον ευατό μου από μικρή ηλικία και να περνάω χρόνο μόνη μου. Αυτό άλλαξε σε μεγάλο βαθμό από τα 18 και μετά, δεν έπαθα βέβαια μετάλλαξη – εξακολουθώ να είμαι εσωστρεφής και μου αρέσει κιόλας, αλλά ταυτόχρονα μου αρέσει απίστευτα η αλληλεπίδραση με άτομα τα οποία εκτιμώ και με εκτιμούν. Όμως…έπεσα κατά κάποιο τρόπο με τα μούτρα στη παρέα μου και στο ότι έπρεπε να αναπτύξω social skills, κάτι που με οδήγησε στο να αφιερώνω αρκετό χρόνο σε βόλτες, καφέδες, συνεργασία σε εργασίες, ταξίδια κλπ και λιγότερο σε μένα την ίδια.

Έχω μετανιώσει γι’αυτό; όχι! Απέκτησα ουσιαστική σχέση με τους φίλους μου με αυτό τον τρόπο. Παρ’όλα αυτά, με κατηγορώ που όλα αυτά δεν τα έκανα στα εφηβικά μου χρόνια,
που ήμουν κλεισμένη μέσα και έπρεπε να γίνω φοιτήτρια για να καταλάβω τη σημασία του να έχεις φίλους. Επίσης, ο κύριος φόβος μου και αυτός είναι ο λόγος που στέλνω είναι ο εξής: φοβάμαι ότι έχω πάθει εξάρτηση από τις φιλίες που έχω αναπτύξει και ότι όταν αποφοιτήσουμε, θα μείνω με ένα τεράστιο κενό και θα νιώθω πολύ μόνη μου.

Εγώ δε το θέλω αυτό! Θυμώνω στη σκέψη. Με θυμώνει το ότι ίσως έχω αναπτύξει συνεξαρτητική σχέση με τους φίλους μου (και εδώ έρχεται η ανασφάλεια που έχω – το ότι εκείνοι εκτιμούν τη παρέα μου αλλά δεν είναι εξαρτημένοι από μένα. Όχι ότι θέλω να είναι, σε καμία περίπτωση! Απλώς το ότι περνούν καλά και μόνοι τους, ότι ίσως να μη με έχουν τόση ανάγκη όσο τους έχω εγώ γιατί εκείνοι έχουν μάθει αλλιώς από μικροί). Ξέρετε, ορισμένες φορές που περνάω χρόνο με τον ευατό μου στο σπίτι νιώθω τύψεις, γιατί κανονικά στην ηλικία μου θα έπρεπε να είμαι έξω, να κάνω πράγματα με φίλους (που ούτως ή άλλως κάνω, αλλά νιώθω ότι δεν είναι αρκετά, ότι πρέπει να κάνω περισσότερα!). Αυτό το τελευταίο με κυνηγάει συνέχεια…

Μετά από σκέψη, αποφάσισα το εξής: να κάνω πράγματα μόνη μου εκτός σπιτιού. Το να πηγαίνω μία βόλτα και να πηγαίνω σινεμά μόνη μου είναι αυτά που έχω δοκιμάσει μέχρι στιγμής (βέβαια εξακολουθώ να βγαίνω με τη παρέα μου, δεν έχω περιορίσει τις εξόδους). Στην αρχή δυσκολεύτηκα πολύ (και άλλος θυμός – μα είναι δυνατόν να δυσκολεύομαι να πάω μία βόλτα για 10 λεπτά μόνη μου;!) αλλά το έχω συνηθίσει σιγά σιγά (μου αρέσει, αν και με ξενίζει ακόμα). Απλά νιώθω λίγες τύψεις γιατί αυτή μου η ενέργεια πηγάζει από τον φόβο μου ότι θα μείνω μόνη και ότι θα πρέπει να ανταπεξέλθω, και όχι τόσο από πραγματική θέληση.

Για να συνοψίσω επειδή σας κούρασα και κουράστηκα και εγώ, θέλω να ρωτήσω το εξής: εσείς περνάτε εύκολα χρόνο μόνοι σας; έχετε μάθει να το κάνετε επειδή δεν είχατε επιλογή ή φοβόσασταν μη τυχόν και οι άλλοι σας θεωρήσουν δεδομένοι και σας κρεμάσουν; αυτό που θέλω ουσιαστικά είναι να βρω την ισορροπία μεταξύ του χρόνου που αφιερώνω στον ευατό μου και του χρόνου που διαθέτω στη παρέα μου (πρωτότυπο ε; :D). Κάποτε περνούσα καλά μόνη μου, γιατί να μη το κάνω και εκτός σπιτιού; θέλω να το ξανανιώσω και τώρα που είμαι πιο ώριμη. Εννοείται ότι δεν πρόκειται να αφήσω τη παρέα μου (είναι δεδομένο ότι θα έχουμε επαφές μετά τη σχολή και περνάω καλά μαζί τους), μου αρέσει που είμαι περισσότερο κοινωνική, απλά έχω αυτό τον φόβο γιατί δεν έχω αντίστοιχες εμπειρίες από το παρελθόν (δεν είχα καλές παρέες για να ξέρω πώς να φερθώ) και δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω.

Σας ευχαριστώ πολύ που με διαβάσατε!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη, αλλά αποφασισμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News