Προσωπική ιστορία: Εξαιτίας ενός λάθους με υποτιμούν και με ειρωνεύονται

– Είμαι 30 ετών και έχω τελειώσει σχολή στο αντικείμενο που πάντα ονειρευόμουν. Κλασικά όμως, δεν πήραμε τα κατάλληλα εφόδια και δεν δουλέψαμε σε όλες τις εφαρμογές που ζητά η αγορά, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να βρω δουλειά λόγω απειρίας. Αναγκαστικά, έκανα βιογραφικό σε ένα τηλεφωνικό κέντρο, λόγω προϋπηρεσίας.

Η εκπαίδευση ήταν μια χαρά, μου άρεσε το αντικείμενο γιατί είμαι tech freak και μπήκαμε στην παραγωγή με τις καλύτερες των εντυπώσεων. Κι εδώ ξεκινάει ο κατήφορος. Τη δεύτερη μέρα πάνω στο άγχος έκανα ένα λάθος στα στοιχεία login και από τότε ο ένας εκ των υπευθύνων με ειρωνεύεται συνεχώς. Αν είμαι σίγουρη, αν θυμάμαι καλά, αν το έχω ελέγξει και άλλα όμορφα. Γελάω και κάνω τα στραβά μάτια διότι έχω ανάγκη τη δουλειά, όμως το κλίμα γίνεται χειρότερο. Είμαι στην 6η μέρα παραγωγής και ήδη μου είναι αφόρητο να πάω για δουλειά.

Ζητάω βοήθεια ή διευκρίνηση, όπως όλοι οι καινούργιοι συνάδελφοι που μείναμε στο group και φέρονται σαν να τους κουράζουμε. Κάνουν ότι δε μας βλέπουν, με αποτέλεσμα μια κλήση που θα κρατούσε 15 λεπτά, να φτάνει τα 25 λόγω αναμονής για βοήθεια. Δεν έγινε πρακτική πάνω στο πρόγραμμα που χειριζόμαστε, ενώ μας είπαν ότι οι χρόνοι στην αρχή δεν θα μετρούν.

Την τρίτη μέρα έλαβα παρατήρηση γιατί ένας παππούς με κράτησε στην κλήση 40 λεπτά. Είναι πολύ, ναι, αλλά ήταν η τρίτη μέρα. Ακόμη ψάχνώ τα flows και τις διαδικασίες, καλά-καλά δεν ξέρουμε τα απαραίτητα για το πρόγραμμα. Με λίγα λόγια, μετανιώνω που δέχθηκα αμέσως, αλλά δε μπορώ να παραιτηθώ τόσο νωρίς.

Δεν έχω διάθεση να κάνω εξάσκηση στην τέχνη μου, δεν έχω όρεξη να φάω, είμαι αγχωμένη συνεχώς και έχω πόνους σε όλο μου το σώμα. Κοιμάμαι αλλά ξυπνάω πιο κουρασμένη από πριν. Πρώτη φορά σε εργασία τα πράγματα πάνε χάλια από τόσο νωρίς. Απλά δεν ξέρω τι να κάνω. Ψάχνω για κάτι άλλο, αλλά δεν αντέχω στην ιδέα ότι μέχρι να έρθει αυτό το άλλο θα πρέπει να πηγαίνω εκεί. Θα ήθελα τα φώτα σας.

ΑΠΟ ΤHΝ – FeverDream

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News