Γεια σας και κάπως ήρθα να πω μία μάλλον ασυνήθιστη ιστορία, πολύ βαρετή, με καθόλου πάθος (βλέπω τις δικές σας και λίγο ζηλεύω). Είμαι 28 ετών, με σχετικά καλή δουλειά, σχετικά ήρεμη ζωή, καλή σχέση, μια συνηθισμένη βαρετή ζωή, χωρίς πολλά σκαμπανεβάσματα. Τι να πω, μάλλον ήμουν τυχερή; Μπορεί.
Το πρόβλημα ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια και φτάνει μέχρι το σήμερα: για κάποιον λόγο από μικρή όλοι έρχονταν να πουν σε εμένα το πρόβλημά τους, μικρό ή μεγάλο. Σοβαρό ή αστείο. Έχω φτάσει πια 28 και με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι είμαι κάτι σαν τράπεζα μυστικών των φίλων, των συναδέλφων, των συγγενών, της οικογένειάς μου, των συμφοιτητών, των συμμαθητών μου πιο παλιά.
Αλλά, ρε κορίτσια, έπηξα. Αμάν. Φτάνει. Ναι, ξέρω κακώς παραπονιέμαι, αλλά νιώθω ότι τόση έξτρα πληροφορία με τόση λεπτομέρεια με βαραίνει. Κάπως γράφει στο κούτελό μου «πες τα στη Χριστιάνα» και όπου πάω, έχω δεν έχω γνωστούς στην παρέα κάποιος θα με προσεγγίσει και χωρίς να με ξέρει θα μου πει τα πάντα του. Ο σύντροφός μου με κοροϊδεύει. Με λέει παπα-Χριστιάννα και μου κάνει πλάκα αν μετά απ΄όσα μου είπαν τους έδωσα και συγχώρεση. Ξέρω ότι ακούγεται αστείο, αλλά δεν είναι.
Ξέρω πράγματα που δεν θα έπρεπε να ξέρω. Πράγματα πότε σοβαρά και πότε ανούσια, πότε ζωής και θανάτου και πότε απολύτως άχρηστα και ακίνδυνα για τη δημόσια ειρήνη, όμως, κουράστηκα. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να βάλω όριο ειδικά σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω πολύ καιρό, αλλά με τους φίλους και την οικογένεια, τι κάνω; Πότε πότε η λύση είναι μπροστά στα μάτια τους και δεν είναι τίποτα δύσκολο απλώς να τη δείξεις, αλλά έχω φτάσει να τρώω μία – δύο ώρες την ημέρα σε τηλέφωνα και κάποια ΣΚ σε καφέδες της παρηγοριάς.
Το ωραίο; Ποτέ, κανείς δεν ρωτάει πώς είμαι εγώ. Αν έχω κάποιο πρόβλημα, αν κάπου θέλω να μιλήσω. Είμαι από τη φύση μου εσωστρεφής και συζητάω μόνο με πολύ δικούς μου ανθρώπους, όμως, όλο αυτό με έχει κάπως κουράσει και δεν θέλω και να φανώ αγενής ή αδιάφορη ειδικά σε φίλους που αγαπώ.
Τι μπορεί να φταίει και από παιδάκι με κυνηγάει αυτό το πράγμα; Ώρες ώρες ονειρεύομαι ότι είμαι άγνωστη σε όλους, καινούρια και αυστηρή και δεν τολμάει να με πλησιάσει κανείς και ξέρω ότι αυτό είναι κακό, αλλά νιώθω, πώς να το πω; Απίστευτο βάρος, χωρίς λόγο.
Να ορίστε. Κάπου τα είπα και εγώ και σας ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗ – Χριστιάννα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τη ζωή μου διηγείσαι. 30 χρόνια μετά τα 28 θα σου πως ότι δεν μετανοιώνω για όσα άκουσα κι έμαθα κι όσους-μακάρι-κατάφερα να υποστηρίξω. Θυμάμαι μια τότε καλή φίλη-δεν την βλέπω καν πια- με παρομοίασε με άνετη πολυθρόνα! Δεν άλλαξα, με άλλαξε η ζωή. Πολλή δουλειά, γάμος, παιδιά, χάθηκαν όλοι όσοι ήθελαν ντάντεμα, πολύ με βόλεψε, χάθηκα κι εγώ. Δεν είναι εύκολο να είσαι καλός ακροατής, βάλε ωτοασπίδες γιατί δεν είναι ότι τ’ ακους, είναι ότι τα φορτώνεσαι. Λύγισα κι εγκατέλειψα γι αυτό σου χτυπάω καμπανάκι.Θλίψη, κρίσεις πανικου, μοναξιά με δεκάδες…φίλους. Πες ευγενικά: “Δεν έχω χρόνο, με θέλει η μάνα… Διαβάστε περισσότερα »
Θέλει πολύ δουλειά για να είσαι καλός ακροατής αλλά ελάχιστη για να είσαι κακός. Αν η Χριστιάννα κρίνει ότι δεν αντέχει άλλο να βοηθήσει κάποιον απλά ακολουθεί αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα: λέει “άκου να σου πω τι έπαθα εγώ”, “συγνώμη, υπάρχει μια συζήτηση στη ampa και θέλω να δω πως πάει” και να πάψει να ακούει προσεκτικά παραμένοντας όμως στην παρέα και το τραπέζι.
Επίσης είναι κρίσιμο πότε ακούμε: αν είναι για απλά ξαλαφρώσει ο άλλος και να τα πάρει πάνω της η Χριστιάννα ή πραγματικά την ακούνε μήπως και βρουν λύση
Ξεκίνα podcast, “Πες το στη Χριστιάνα”
Για λίγο νόμιζα ότι γράφω εγώ αυτή την ιστορία… Μα πόση ομοιότητα πια?
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με εμένα. Άνθρωποι μού εμπιστεύονται τα σώψυχά τους αναίμακτα, όπως συνηθίζω να λέω. Όλα ξεκινάνε με την απλή ερώτησή μου “τι κάνεις?” και αρχίζει ο χείμαρρος πληροφοριών. Ε, καλά να πάθω αφού ρωτάω 🙂 Σκέφτομαι να τους λέω “αν συνεχίσεις λίγο ακόμα, θα σε χρεώσω την επίσκεψη του ψυχολόγου που δεν πήγες”
Σημ.: Δε νομίζω το συγκεκριμένο σχόλιο να σου έλυσε το πρόβλημα, αλλά τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη!