Προσωπική ιστορία: Έπρεπε δαρμένη να κάνω τον Καραγκιόζη και να προσποιούμαι ότι όλα καλά

Αποφάσισα να ξαναγράψω μια ιστορία για μένα, αυτή τη φορά για το παρελθόν, με μοναδικό σκοπό να παραδειγματιστουν άλλες γυναίκες για το πώς να ξεφύγουν από κακοποιητικες σχέσεις.

Ειλικρινά απορώ με τον εαυτό μου που τους βρίσκω τέτοιους άντρες, γιατί δεν είναι όλοι κακοί, αυτό πάντα θα το λέω και δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καζάνι. Αλλά υπάρχουν αφελείς γυναίκες όπως εγώ που είναι σαν να έχουν μαγνήτη για ότι χειρότερο υπάρχει εκεί έξω. Έτσι κι εγώ, έπεσα από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη.

Γνωρίζω τύπο μοναχικό κι ευαίσθητο. Αμέσως το χαζό, ψυχοπονιαρικο πνεύμα μου ευαισθητοποιηθείται. Αρχικά δεν λέει τίποτα, αλλά αφού αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε σχέση, μου εξομολογείται ότι δεν έχει ολοκληρώσει ποτέ, αλλά ότι σχέσεις είχε ήταν πιο επιφανειακές.

Αρχίζω να ανησυχώ, πάνω από 30 και δεν έχει ολοκληρώσει; Με την αφέλεια που με χαρακτηρίζει σκέφτομαι, μάλλον άτυχος ήταν, είναι και ευαίσθητος και κλειστός, πάντως είχε σχέσεις κι έκανε τα προκαταρκτικά. Πριν καλά καλά τα φτιάξουμε, σπεύδει να δηλώσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι είναι σε σχέση. Παραξενευομαι από τη βιασύνη, το προσπερνάω.

Μεσα στη σχέση δεν βλεπομαστε πολύ συχνά λόγω φορτωμενων προγραμμάτων, αλλά όσο βλεπομαστε είναι και πάλι αρκετό για να προχωρήσει το πράγμα και δεν προχωράει. Μέλι μέλι και η τηγανιτα τίποτα. Προβληματίζομαι και αρχίζω να τον ρωτάω τι τρέχει, γιατί μένουμε στα προκαταρκτικά και δεν ολοκληρώνουμε. Το αποδίδει στο άγχος του πρωτάρη, αγχώνεται λέει γιατί δεν έχει το έχει ξανακάνει. Μου εξομολογείται επίσης, εκ των υστέρων, ότι παιρνει χρόνια αντικαταθλιπτικά.

Εν τω μεταξύ συνεχίζει να διαφημίζει τη σχέση μας σε γνωστούς και συγγενείς. Με την καλή μου την καρδιά, προθυμοποιουμαι να κάνω υπομονή και να τον βοηθήσω όσο μπορώ, προσπαθώ να τον ξεαγχωσω. Τίποτα, η κατάσταση συνεχίζεται. Του προτείνω να πάμε σ’έναν ειδικό, δεν θέλει. Και όπως είναι φυσικό αρχίζουν οι καυγάδες.

Μέχρι που μου παραδέχεται ότι δεν έχει κάνει ποτέ σχέση! Μα μου είχε πει ότι δεν έχει ολοκληρώσει, αλλά ότι είχε κάνει σχέσεις, όλα ψέματα. Νιώθοντας πλέον πολύ πιεσμένος, αρχίζει και στρέφει την κατάσταση εναντίον μου, λέγοντας ότι εγώ φταίω που δεν αποδίδει γιατί έχω κάποια περιττά κιλά, και σ’αυτόν αρέσουν οι πολύ αδύνατες. Με προσβάλλει συγκρίνοντας με με οικιακές συσκευές κι αρχίζει να λέει ότι προσβολή και υπερβολή του κατέβει στο κεφάλι. Χωρίζουμε λέει, δεν αντέχω άλλη πιεση. Το δέχομαι με μεγάλη χαρά, στην ουσία με πρόλαβε. Ήξερα όμως ότι σε λίγο θα με παρακαλάει.

Αφού ξεθυμανε λοιπόν μετά από λίγο καιρό, έσπασε τα τηλέφωνα ζητώντας συγνώμη. Του απάντησα μόνο μια φορά γραπτώς, ότι αν μετάνιωσε και ψάχνει για οικιακές συσκευές, ίσα ίσα προλαβαίνει στα μαγαζιά τις εκπτώσεις. Και τέλος.

Ένας ανίκανος λοιπόν με ψυχολογικά προβλήματα που με ήθελε για φιγούρα. Αν ημουν πιο έξυπνη και ώριμη, θα έπρεπε να την κάνω μόλις μου είπε την αλήθεια για το σεξ. Αφελής όμως εγώ, πάντα να δίνω ευκαιρίες στους άλλους. Κι αμέσως μετά συναντώ τη Χάρυβδη που λέγαμε.

Μορφωμένος, κουλτουριαρης, πανέξυπνος, με πολλά κοινά ενδιαφέροντα, με γοήτευσε αμέσως. Σιγουρευομαι για αρχή ότι δεν είναι ανίκανος, οποίος καίγεται από το χυλό φυσάει και το γιαούρτι. Φοβερός για παρέα, κέφι και ταξίδια, με ενέργεια, χιούμορ και καλή διάθεση. Αρχίζω όμως να παρατηρώ ότι είναι αδικαιολόγητα νευρικός, τσακώνεται για το τίποτα με αγνώστους, κάνει νευρικές κινήσεις. Δεν δίνω μεγάλη σημασία. Συχνά παραπονιέται για τις πρώην που του φέρθηκαν ακαρδα και τον παράτησαν για ψύλλου πήδημα. Σιγά σιγά αρχίζει να αλλάζει συμπεριφορά, φέρεται απότομα και με βρίζει κάποιες φορές. Μετά όμως μετανιωμένος μου ζητάει συγνώμη με λόγια αγάπης και όλο το ρητορικό ταλέντο που είχε, μέχρι και ποιήματα έγραφε, πολύ ρομαντικός. Τον συγχωρώ, μιας και αυτά τα ξεσπάσματα δεν γίνονται συχνά. Μετά από δύο χρόνια σχέσης, κάνω το λάθος να συγκατοίκησω. Κι εκεί αρχίζουν όλα.

Βία για το οτιδήποτε, χαστούκι σταδιακά, μέχρι τον απόλυτο τρόμο. Του αντιμιλησα, χαστούκι. Ξέχασα να βγάλω το φαγητό από το ψυγείο, μπουνιά στο μέτωπο. Φτυσιματα στο πρόσωπο, βρισιές, γερές δαγκωματιες, πιασιμο από το λαιμό έως ότου να μην μπορώ να πάρω ανασα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν άντεχε να με βλέπει μουτρωμένη μετά τη βία, γιατί τον έκανα να αισθάνεται ένοχος και με χτυπούσε εκ νέου. Έπρεπε δαρμενη να κάνω τον Καραγκιόζη και να προσποιούμαι ότι όλα καλά. Εν τω μεταξύ μου εξομολογείται, εκ των υστέρων πάλι, ότι παίρνει κι αυτός αντικαταθλιπτικά. Επίσης, τον βλέπω κάποιες φορές να χτυπάει τους ίδιους του τους γονείς και τα αδέρφια του, πάνω σε λογομαχία. Να βλέπω να δέρνει τη μάνα του και να φοβάμαι να επέμβω να βοηθήσω τη γυναίκα, για να μην τις φάω εγώ.

Δύο φορές δοκιμάζω να χωρίσουμε και φεύγω από το σπίτι. Κλάματα εκ μέρους του, μετάνοιες και υποσχέσεις ότι δεν θα το ξανακάνει, ότι θα αλλάξει, απειλεί να αυτοκτονήσει χωρίς εμένα. Κι εγώ ως αφελής του δίνω την ευκαιρία. Έφταιγε κι ότι δεν περνούσα καλά στο σπίτι των γονιών μου, μόνη δεν μπορούσα να νοικιάσω στην παρούσα φάση, οπότε λέω άντε. Μέχρι που μια νύχτα βιώνω τον απόλυτο τρόμο.

Με πετάει στον καναπέ κι αρχίζει να με χτυπάει αλύπητα με μπουνιές στα μάτια. Ταυτόχρονα κλωτσαει όπου βρει. Αρχίζω να βλέπω σπίθες την ώρα που με χτυπάει. Τα μάτια μου πρηστηκαν και μελανιασα σε διάφορα μέρη του σώματος. Και στο φινάλε, πάλι επειδή ένιωσε άσχημα, παίρνει ένα μαχαίρι από την κουζίνα και με τρεμάμενο χέρι με πλησιάζει. Τα μάτια του εκείνη τη στιγμή ήταν τα μάτια ενός τρελού. Ένιωσα το φόβο του θανάτου να περνάει σαν ρίγος από πάνω μου.

Και ευτυχώς, μέσα στην ανάγκη μου να ζήσω και να γλυτώσω, επιστράτευσα όση δύναμη μου είχε απομείνει εκείνη τη στιγμή και έβαλα μπρος κάθε υποκριτική ικανότητα, καταλαβαίνοντας ότι έχω να κάνω με έναν τρελό που θέλει ειδικό τρόπο μεταχείρισης. Ενώ λοιπόν πονούσα παντού, χαμογελάω, κάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτα, του ζητάω συγνώμη που τον στενοχωρησα και του ζητάω ψύχραιμα να κατεβάσει το μαχαίρι και να μου δώσει άλλη μια ευκαιρία, γιατί εγώ φταίω για όλα. Κι όντως, βλέπω το πρόσωπο του να χαλαρώνει, το βλέμμα του τρελού να υποχωρεί και το χέρι να κατεβαίνει.

Κάθισα και είδα μαζί του ταινία σαν να μη συνέβη τίποτα. Όταν ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε, έβαλε το μαχαίρι κάτω από το μαξιλάρι του, λέγοντας ότι αν δεν τον έπαιρνε ο ύπνος θα έφταιγα εγώ. Τον χαλάρωσα όσο μπορούσα, ευτυχώς κοιμήθηκε. Περιττό να πω ότι εγώ δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα.

Το πρωί όλα καλά, συμπεριφερθηκα φυσιολογικά μέχρι να φύγει από το σπίτι. Και τότε, ακυρώνοντας ότι άλλο είχα να κάνω, βάζω τα πράγματα μου σε βαλίτσες και μαύρες σακούλες σκουπιδιών, καλώ ένα ταξί και κατευθείαν για τους γονείς μου. Που έμεναν και σε άλλη πόλη. Φυσικά μετά άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα, να έρχονται μαιλ μετανοίας κτλ. Τον μπλοκάρω παντού, αλλάζω και νούμερο.

Δύο συμβουλές προς γυναίκες που βιώνουν τα ίδια, πρώτον, ο βίαιος δεν αλλάζει, μην τον πιστεύετε ακόμα κι αν σας τάξει τον ουρανό με τ’αστρα. Φύγετε αμέσως να γλυτώσετε. Και δεύτερον, αν τυχόν βρεθείτε σε παρόμοια κατάσταση ζωής η θανάτου, μην είστε ειλικρινείς, παραμείνετε ψύχραιμες έως ότου είστε ασφαλείς. Αν δεν είχα φερθεί έτσι, το πιο πιθανό θα ήταν να γίνω άλλο ένα νούμερο στο μέτρημα των γυναικοκτονιων.

ΑΠΟ ΤΗΝ – galini17

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News