Μπερδεμένη…
Φέτος ήταν μία από τις δυσκολότερες χρονιές της ζωής μου, τόσο επαγγελματικά όσο και συναισθηματικά. Αποσταθεροποίηση στη δουλειά, τοξικό περιβάλλον, να θέλω να φύγω, να μην μπορώ (για νομικούς λόγους που δεν χρειάζεται να εξηγήσω), άγχος, στρες, νεύρα…
Κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν χρόνια τώρα, έχω εντοπίσει ότι επειδή από μικρή ηλικία είχα αναλάβει τον ρόλο του ισορροπιστή, του φροντιστή, του ώριμου παιδιού, δεν έμαθα να λέω όχι, έμαθα να βάζω τον εαυτό μου κάτω από όλους και όλα, να γίνομαι 100 κομμάτια κλπ κλπ. Αρχίζω να θέτω όρια, να στρέφω τον φακό περισσότερο σε εμένα, αλλά ακόμη παλεύω.
Προσπαθώ να κάνω το επαγγελματικό μου όνειρο πραγματικότητα και να ανοίξω τη δική μου επιχείρηση, φοβάμαι, αισθάνομαι ότι πάω πολύ αργά… όμως επιμένω! Έχω αρχίσει και βάζω όρια στα επαγγελματικά μου. Προσπαθώ να κυνηγήσω το όνειρο μου και απωθώ τις συμπεριφορές που θεωρώ τοξικές.
Συναισθηματικά δεν βλέπω φως στο τουνελ. Εδώ ακόμη δυσκολεύομαι.
Ειμαστε μαζί 6 χρόνια, έχω φτάσει 30 χρονών, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο την συναισθηματική του ανωριμότητα.. του κάνω τη μαμά, τη φίλη, τη σύζυγο.. είναι εξαντλητικό. έχω αρχίσει και σκέφτομαι την οικογένεια και το απορρίπτω.. Ξέρω ότι με λατρεύει, αλλά ο τρόπος που μου το δείχνει δεν είναι αυτός που χρειάζομαι… προσπαθεί πολύ, αλλά δεν μου αρκεί. Yπάρχουν μέρες που αν εγώ είμαι καλά είναι όλα τέλεια, αλλά αν εγώ πέσω ψυχολογικά, εκείνος δεν βοηθάει.. απογοητεύεται, μαζεύεται και θυμώνει.. μαζεύει θυμό, πολύ θυμό, ώσπου κάποια στιγμή ξεσπάει σαν ηφαίστιο, φωνές, κακό, κλάμα.. και εγώ εκεί, ενώ θέλω να δώσω τέλος, λυπάμαι.. λυπάμαι τα χρόνια που έχουν περάσει, λυπάμαι εκείνον, λυπάμαι εμένα, λυπάμαι την κοινή ζωή μας… λυπάμαι να χάσω την βολή μου… λυπάμαι εμένα…
Και σε όλο αυτό, κάποιος άλλος, κάποιος τρίτος, ένας κοινός γνωστός.. φίλος μας… που έχω αρχίσει και τον βλέπω διαφορετικά, που θέλω να είμαι μαζί του, να του κεντρίζω το ενδιαφέρον σαν μικρό παιδί, που τον πειράζω και με πειράζει.. ξέρω.. δεν θα γίνει τίποτα.. ίσως εκείνος να είναι πιο έντιμος, πιο σοβαρός, να σκέφτεται τις επιπτώσεις και να συγκρατείται… ίσως πάλι να είναι μονόδρομος και να μην έχει καταλάβει τίποτα από αυτά που εγώ αισθάνομαι..
Εγώ όμως σε όλο αυτό που είμαι? Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να αποφασίσω τι θέλω να κάνω? Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να πω τέλος, πάμε για άλλα? Γιατί θέλω τόσο πολύ την επιβεβαίωση του? Γιατί δεν μου αρκεί αυτό που έχω?
Γιατί κάνω κύκλους? Πώς σπάω τον κύκλο?
ΑΠΟ ΤHΝ – Μαλλιά κουβάρια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αναφέρεις 5 διαφορετικές καταστάσεις που χρειάζονται χρόνο κ ψυχική ενέργεια για να ξεκαθαριστείς/προχωρήσεις, τον κακό εργασιακό χώρο, μια καινούργια επιχείρηση, μια φθαρμένη σχέση κ έναν καινούριο άνθρωπο, και την συνεχιζόμενη ψυχοθεραπεία. Ίσως να βάλεις μια δυο προτεραιότητες-σε τι θέλεις πρώτα να ρίξεις την πολύτιμη αλλά κ πεπερασμένη ενέργεια σου- κ μετά να αποφασίσεις για τα υπόλοιπα; Προσωπικά θα ψήφιζα την καινούργια επιχείρηση κ την ψυχοθεραπεία, αλλά δική σου η απόφαση.
Aπό μικρή ηλικία είχες αναλάβει τον ρόλο του ισορροπιστή, του φροντιστή, του ώριμου παιδιού, δεν έμαθες να λες όχι και από τα λεγόμενά σου αυτή τη δυναμική αναπαρήγαγες και στη σχέση σου. Στον οσονούπω πρώην σου του έκανες τη μαμά, τη φίλη, τη σύζυγο και αυτό συνήθισε 6 χρόνια. Τώρα του κακοφαίνεται που του αλλάζεις τα κεκτημένα. Το οικοδόμημα όμως της σχέσης αυτής το φτιάξατε μαζί, δεν ευθύνεται μόνο αυτός. Δικαίωμά σου να θες να φύγεις και να το κάνεις άμεσα γιατί (σωστά) έχεις καταλήξει ότι δε σου αρκεί πλέον η σχέση αυτή και ότι απορρίπτεις το ενδεχόμενο οικογένειας μαζί… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι ανώριμος. Μόλις δει τα ζόρια, αρχίζει τη φασαρία για να γλιτώσει. Ούτε σε στηρίζει. Δώσε τέλος, είσαι πολύ νέα ακόμα!
Στα 30 μου βρήκα το κουράγιο να χωρίσω από 10ετη προβληματική σχέση. Είναι δύσκολη η συνήθεια αλλά ακόμη πιο δύσκολο και καταστροφικό είναι να μένεις με κάποιον που δε σε βλέπει. Στην ουσία μόνη σου είσαι, εννοώ χωρίς σχέση. Τι να τον κάνεις όταν δε σου συμπαραστέκεται ποτέ, δεν τον νοιάζει πως είσαι ποτέ; Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί φοβάσαι. Λογικό κι ανθρώπινο, όμως δε γίνεται να καθόμαστε με το πρόβλημα γιατί φοβόμαστε το αβέβαιο μελλον
Εφόσον θέλεις να δώσεις τέλος, εφόσον θέλεις να αλλάξεις πράγματα, μην διστάσεις να το κάνεις. Το να νιώθεις λύπη, φόβο, το να κάνεις στη σκέψη σου πισωγυρίσματα, το να έχουμε αμφιβολίες, είναι απόλυτα φυσιολογικό, καθώς κατά κανόνα δυσκολευόμαστε να αφήσουμε πίσω κάτι που έχουμε συνηθίσει, ακόμα κι αν δεν μας αρέσει πια – το λένε βόλεμα – αλλά δεν είναι λόγος για να μην πάμε παρακάτω. Επιπλέον, είναι πρακτικά αδύνατον να προχωρήσουμε/να αλλάξουμε οτιδήποτε χωρίς να υπάρξει κάποια στεναχώρια ή δυσαρέσκεια/ανασφάλεια ή να στεναχωρήσουμε/ξεβολέψουμε κάποιον. Όλα περνούν όμως, όλοι προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα και έτσι προχωράμε. Άκου τον εαυτό σου,… Διαβάστε περισσότερα »
δεν το εχω καραμελα, αλλα στην περιπτωση σου, κάνε θεραπεια. Μονο ετσι θα ξετυλιξεις το κουβαρι!
Νομίζω ότι ήδη έχεις κάνει βήματα για τον εαυτό σου. Αντιλαμβάνεται και τι θέλεις και τι σου αξίζει και τι χρειάζεσαι. Προφανώς είναι δύσκολο να κάνεις γρήγορα πρακτικές αλλαγές. Επειδή τα προσωπικά θέματα επηρεάζουν όλα τα άλλα, θα σου πρότεινα να χωρίσεις άμεσα. Μόνη, χωρίς το βάρος μιας Πολυχρόνης σχέσης που προφανώς είναι λίγη για σένα, θα έχεις την πνευματική ελευθερία να μάθεις ακόμα καλύτερα εσένα και να πραγματοποιήσεςι όλα αυτά που σου αξιζουν. Είσαι στην πιο δημιουργική ηλικία. Μην αφήνεις απλώς τον χρόνο να περνα
Έκανα λίγα χρόνια να πάρω την απόφαση να χωρίσω. Σκέφτηκα τόσα χρόνια,επένδυση πάνε χαμένα; Λυπομουν για όλα όσα λες. Το δήλωσα μια φορά και δεν άντεξα τη λύπη στο πρόσωπό του. Περνώντας ο καιρός όμως Η φωνή μέσα μου μεγάλωνε για τα όσα με ενοχλούσαν και δεν άλλαζαν. Πήρα κουράγιο και το είπα. Πέρασα πολύ δύσκολα και περνάω και αυτός το ίδιο και ελπίζω να καταλάβει σύντομα ότι είναι και για το καλό του. Γιατί δεν αξίζει να μένεις με κάποιον επειδή τον λυπάσαι.