Μαρτιος 2020. Ενα χρονο παντρεμενοι με τον συζυγο και πολυ ευτυχισμενοι. Ζουμε σε χωρα της κεντρικης Ευρωπης και μας βρισκει η πανδημια σε πληρη απομονωση και με τεραστιο φοβο για αυτο τον αγνωστο ιο. Εφοσον ομως τα προγραμματισμενα ταξιδια αναψυχης εχουν ακυρωθει αποφασιζουμε οτι ειναι η καταλληλη στιγμη να προσπαθησουμε για ενα παιδακι! Εξαλλου τοσα ζευγαρια τριγυρω μας εχουν δυσκολευτει οποτε δεν ξερουμε ποσο καιρο μπορει να παρει και σε εμας μια εγκυμοσυνη! Απριλιος 2020 και περιμενουμε ηδη το πρωτο μας παιδακι. Τετοια πρωτογνωρη ευτυχια δεν εχουμε ξανανιωσει. Επειδη ομως ποτε δεν ξερεις τι μπορει να συμβει δεν το λεμε σε κανεναν μεχρι να γινει η αυχενικη διαφανεια. Ξεκιναω ημερολογιο εγκυμοσυνης και γραφω καθημερινα στο μωρακι μου ολα οσα θα συναντησει μολις ερθει στον κοσμο μας και φυσικα ποσο το αγαπαω!! Ο συζυγος πεταει στα συννεφα και με το ζορι τον συγκρατω να μην το πει σε ολο τον κοσμο!! Αποφασιζουμε να το μοιραστουμε μονο με τους γονεις μας. Λιγες εβδομαδες μετα μαθαινουμε οτι το μωρο μας εχει 3-10% πιθανοτητες να γεννηθει και αν τα καταφερει να πεθανει αμεσως μετα τη γεννα. Δεν υπαρχουν λογια να μαρτυρουν τον πονο. Με γενναια καρδια και βαζοντας μπροστα τη λογικη ζηταω απο τη γιατρο μου στο εξωτερικο να διακοψουμε την κυηση. Δεν αντεχω ψυχολογικα να περιμενω να πεθανει το παιδι μου απο μερα σε μερα. Ο πονος ειναι πραγματικα αβασταχτος. Τι τυχη ομως! Ζω σε χωρα η οποια νομικα απαγορευει την αμβλωση ακομη και σε περιπτωση που κινδυνευει η ζωη της μητερας. Μονη λυση να γυρισω στην Ελλαδα εν μεσω πανδημιας και να διακοψω την κυηση εκει. Μονο που βρισκομαστε στο ξεσπασμα της πανδημιας και τα αεροδρομια ολων σχεδον των χωρων ειναι κλειστα. Οι εβδομαδες περνουν και βρισκομαι κοντα στον πεμπτο μηνα ηδη οταν η Ελλαδα ανοιγει το αεροδρομιο για ελαχιστες πτησεις την εβδομαδα. Μεσω ανταποκρισεων και 18 ωρες μετα βρισκομαι Αθηνα χωρις τον συζυγο (αδυνατον να επιβιβαστει σε αεροπλανο χωρις χαρτι γιατρου) και μετα απο αλλες 15 μερες καραντινα στην χωρα μας μπορω πια να σταματησω την κυηση την οποια με διαβεβαιωνουν και οι Ελληνες γιατροι οτι δν μπορει να επιβιωσει. Τοσο τραγικα αστειο να πετας για να διακοψεις εγκυμοσυνη κ να ευχεσαι να πεσει το αεροπλανο σου για να φυγεις μαζι με το παιδι σου. Να περνας τον ελεγχο του αεροδρομιου εγκυος σε μια μη βιωσιμη κυηση αλλα να ζητας απο το προσωπικο αεροδρομιου να μην περασεις τα x-ray για να μην βλαψουν το παιδι σου. Να γεννας και να κοιλοπονας και στα διπλανα δωματια να ακους το πρωτο κλαμα ενος μωρου και την ευτυχια ενος ζευγαριου και να κλαις απο χαρα και χωρις ζηλια παροτι για εσενα δεν υπαρχουν λουλουδια μετα τη γεννα, ουτε μπαλονια, ουτε γλυκα. Μεταφερεσαι στο δωματιο με τα γυναικολογικα προβληματα και οχι με τις λεχωνες και γρηγορα μην τυχον δεις την ευτυχια τους και πληγωθεις παραπανω! Η ιστορια δεν τελειωνει εδω ομως γιατι κατι ομορφο θα σου φερει και εσενα η ζωη λιγους μηνες μετα και σημερα το σπιτι σου εχει τρεις και πολλα γελια και χαρες και ας ζει μεσα σου βαθια παντα ολο αυτο που εζησες.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Petalouda
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η ιστορία σου με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο πολύ αδιαφορούν αυτοί που είναι κατά της έκτρωσης για την ψυχολογία μιας εγκύου που βρίσκεται στη θέση σου. Το να απαγορεύεις την έκτρωση ισοδυναμεί με προκλητική αδιαφορία για τα συναισθήματα και την ψυχική υγεία της εγκύου. Το επισημαίνω, δεν ειναι προφανές, για να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό που υποστηρίζουμε, ποιες είναι οι συνέπειες.
Κατά τα άλλα, σ’ευχαριστω που μοιράστηκες την ιστορία σου ❤️