Καλησπέρα!!!
Αποφάσισα να γράψω μια ιστορία που με βασανίζει γιατί δεν μπορώ να τη μοιραστώ με κάποιον. Όλα ξεκίνησαν πριν 15 χρόνια που γνώρισα ένα αγόρι. Ήμασταν και οι δύο στην εφηβεία. Περάσαμε μαζί σαν παρέα 10 μέρες στο χωριό μιας φίλης μου. Πραγματικά από την πρώτη στιγμή που τον είχα δει ήθελα να περνάμε χρόνο μαζί και οι συζητήσεις μας ήταν λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Ήταν ένα γλυκό και ντροπαλό αγόρι. Έμενε στο εξωτερικό και είχε έρθει μόνο για διακοπές. Εγώ όταν το έμαθα αυτο δεν ήθελα να εμπλακώ μαζί του περισσότερο, αν και μου άρεσε πολύ, γιατί ήξερα ότι θα φύγει. Όπως και έγινε.
Αφού γυρίσαμε και οι δύο στα σπίτια μας μιλούσαμε καθημερινά και ήρθαμε πολύ κοντά. Αυτό συνεχίστηκε επί χρόνια. Τέλος πάντων μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν βρεθήκαμε ποτέ αν και έγιναν προσπάθειες και από τις δύο μεριές τα πρώτα χρόνια. Ενώ είχαμε προχωρήσει τη ζωή μας, συνεχίζαμε να μιλάμε, πολλές φορές κρυφά. Ώσπου βάλαμε ένα τέλος πριν περίπου 6-7 χρόνια όντας πλέον 25 χρονών εγώ και 26 εκείνος.
Απο τότε δεν έχουμε ξαναμιλήσει,ούτε ξέρω τι κάνει με τη ζωή του. Δεν έχει social πλέον. Παρόλα αυτά τον σκέφτομαι πολύ συχνά. Σε σημείο που αν έρθει στη σκέψη μου, με παίρνει από κάτω, πέφτει η ψυχολογία μου και ζω με τις αναμνήσεις. Δεν έχουμε ζήσει κάτι ουσιαστικό και όλα είναι στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί μετά από τόσα πολλά χρόνια δεν μπορώ να τον ξεχάσω.
Και ακόμα πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βρεθούμε. Ίσως γιατί πλέον ζούμε στην ίδια χώρα. Αυτή ήταν η δική μου ιστορία για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας! Περιμένω τα σχόλια σας!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μετανάστρια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όταν δεν γίνεται κάτι ενδιαφέρον στη ζωή μας πιανομαστε από το οτιδήποτε. Μάλλον η ζωή σου δεν είναι ικανοποιητική αυτή τη στιγμή, οπότε ξεφεύγεις σε αυτόν που στην πραγματικότητα αποτελεί μια φαντασίωση που δεν είναι και ασφαλής γιατί δεν εκπληρώθηκε ποτέ.
Ακριβώς δεν είναι ασφαλής. Άσε που βλέπω σχολιαστές που της προτείνουν να το ζήσει, μα τι να ζήσει καλοί μου άνθρωποι με έναν άνθρωπο που κατά κύριο λόγο δεν ξέρουμε αν ζει ή τουλάχιστον πως εξελίχθηκε στη ζωή του, μπορεί να έγινε ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο. Οι άνθρωποι αλλάζουν.
Ακραίο, εγώ θα έλεγα το πιο απλό ότι εφόσον δεν προέκυψε όσο είχαν ακόμη επικοινωνία γιατί να προκύψει τώρα? Έχουν αλλάξει οι συνθήκες? Και πως ξέρουμε ότι το άλλο άτομο δεν έχει φτιάξει τη ζωή του, δεν έχει αραβωνιαστει/παντρευτεί ή δεν έχει παιδιά?
Για την ίδια δεν έχει τελειώσει,πρέπει να το τερματίσει για να κλείσει ο κύκλος,ταλαιπωρειται τόσα χρόνια,τουλάχιστον να μάθει,να της φύγει το απωθημένο που έχει και το κόλλημα μαζί του.
Μακάρι να συναντηθούν οι δρόμοι τους αν όχι, θα γυρίσει σελίδα.
Δεν μπορείς να τον ξεχάσεις γιατί ο ρομαντισμός και η φαντασία είναι γλυκα και ηδονιστικα. Σε κάνουν να ξεφεύγεις από την μη ρομαντική πραγματικότητα. Εγώ ακόμα βλέπω στον ύπνο μου κάποιους ανεκπλήρωτους έρωτες, που κάποτε έγραφα και ποιήματα γι’αυτους. Τώρα τα θυμάμαι και γελάω. Αφού έχετε προχωρήσει κιόλας και οι δύο, κοίτα τη ζωή σου και κράτα τον σαν μια γλυκιά ανάμνηση, χωρίς όμως να επηρεάζει την καθημερινότητα σου και να σε κάνει να υποφέρεις, δεν αξίζει. Μην σκέφτεσαι “κι αν ήμασταν μαζί;” Αν ήσασταν μαζί, τίποτα, ο ευγενικός πρίγκιπας πάνω στο άλογο με τον καιρό εξελίσσεται κι εκείνος σ’… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο δίκιο έχεις σε αυτά που λες και ποσό γέλασα με το αστειο αλλά ρεαλιστικό: ο ευγενικός πρίγκιπας πάνω στο άλογο με τον καιρό εξελίσσεται και εκείνος σε έναν βαριεστημένο που ρευεται στον καναπέ και σε ρωτάει που είναι οι παντόφλες τού 🤣🤣
Και που κλανει. Ο δικός μου κατα καιρους με ενημερώνει και τι κουραδες εβγαλε.
Χαχχαχαχαχαχαχ κλαίω πραγματικά, δεν παίζονται, και μετά σου λένε ξενερώνω όταν η σύζυγος τριγυρνάει με φόρμες και πιτζάμες μες στο σπίτι, κούνια που τους κούναγε.
Συν Αθήνα και χείρα κίνει κορίτσι μου!!!
Για να μπει ένα τέλος θα πρέπει να το δώσετε η να συνεχίσετε εκεί που το αφήσατε.
Σου εύχομαι να το ζήσεις,κυνήγησε το!
Συνήθως αυτά τα ανεκπλήρωτα τα εχουμε πλασει τόσο ιδανικά στο μυαλο μας που νομίζουμε ότι όντως έτσι θα ήταν αν γινόταν κάτι, κ κολαμε στο απόλυτο τίποτα. Πιθανό πάντως είναι αν είχε γίνει κάτι να είχες ξενερώσει κ ούτε να σου πέρναγε από το μυαλό. Δεν είσαι πάντως η μόνη, πολλοί το κάνουν αυτό.
Αν τώρα είστε στην ίδια χώρα, κ θες, κανε την προσπάθεια σου να τον βρεις. Ποτε δεν ξέρεις. Ίσως απλά να τον δεις κ να ξενερώσεις με το καλημερα. Ίσως και όχι..
Αγαπητή μετανάστρια, εγώ διαφωνώ με τα σχόλια που σε παροτρύνουν να το ζήσεις. Τι να ζήσεις ακριβώς; Τελείωσε, όπως το αφήσατε, έστω και έτσι. Αν ενδιαφερόταν θα κρατούσε επαφή, θα επιδίωκε μια κουβέντα κλπ. Δεν βλέπω γιατί προσκολλήθηκες σε κάτι που ουσιαστικά δεν σου έδωσε τίποτα. Οι αναμνήσεις που λες είναι φαντάσματα του παρελθόντος, δεν μπορούμε να τις ξαναζωντανέψουμε. Είναι μια πλάνη. Σκέψου λογικά. Τι να κυνηγήσεις ακριβώς; Το νεκρό; Κάτι που δεν υπάρχει στη ζωή σου; Είσαι σίγουρη ότι αυτός ο άνθρωπος είναι εν ζωή; Είναι παντρεμένος; Δεν το συνιστώ. Είναι καλύτερα να βρεις πράγματα να κάνεις για να… Διαβάστε περισσότερα »
Η προσκόλληση δεν είναι στο πρόσωπο αυτό…Είναι στη Νεότητα. Σε μία βερσιόν του εαυτού μας, πιο ελεύθερη, πιο ιδεαλιστική, πιο δημιουργική, πριν “αλλοιωθούμε” μέσα σε ανήλιαγα γραφεία, στη ρουτίνα, σε αδιεξοδες σχέσεις…Ανάγουμε σε “ιδανική” οποιαδήποτε κατάσταση μας υπενθυμίζει το ποιοι ήμασταν…Και ίσως αν ξαναβρούμε αυτόν τον κάποιον που μας συνόδευσε τότε, θα βρούμε και εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας… Ως παθούσα με άγγιξε πολύ η ιστορία σου…Δεν πιστεύω όμως ότι το να στρέψεις τις σκέψεις και το ενδιαφέρον σου σε κάτι νέο (φλερτ, δραστηριότητα, χόμπι κτλ) θα σβήσει αυτή την εσωτερική πίεση, όπως δεν την έσβησε και σε εμένα.… Διαβάστε περισσότερα »
Σ’ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.Αυτά τα λόγια έψαχνα να μου πει κάποιος και ειμαι πολύ τυχερή που τα βρήκα. Πήρα την απάντηση που αναζητούσα για 12 περιπου χρόνια. Οι καθημερινές σκέψεις και τα ατελείωτα αν που βασανιζουν το μυαλό μου πηγάζουν απο τη νεότητα που αναζητώ.
Πιθανόν κάτι λείπει από τη ζωή σου και σε θρέφει αυτή η ανάμνηση. Συνήθως δηλαδή θυμόμαστε τα περσινά ξινά σταφύλια όταν δεν έχουμε φρέσκα για να φάμε. Αν όμως σε πληγώνει και σε απασχολεί τόσο πολύ προσπάθησε να τον βρεις και να συναντηθείτε, ίσως με αυτόν τον τρόπο να απομυθοποιήσεις αυτή τη σχέση που είχατε και το τι θα μπορούσε να γίνει. (Αρκετά πιθανό βέβαια να έχει άλλη σχέση, οπότε να είσαι προετοιμασμένη)
Άμα έχουν περάσει και τόσα χρόνια, μάλλον παντρεμένος θα είναι με ένα μάτσο κουτσούβελα. Εγώ πιστεύω ότι αν ενδιαφερόταν θα έψαχνε ο ίδιος να εντοπίσει την γραφούσα.
Λέει ότι έγιναν προσπάθειες στην αρχή όταν απέκτησαν απόσταση αλλά δεν έκατσε. Αυτός γιατί να κάνει άλλες προσπάθειες μόνος του αφού το ληξανε? Λίγο άκυρο μου φαίνεται να πέφτει η ευθύνη σε εκείνον και αν ενδιαφερόταν αρκετά θα είχε κάνει κίνηση. Νόμιζα όλα αυτά είναι μύθοι και ψευδή που πιστεύουμε όταν είμαστε νέοι αλλά όταν μεγαλώνουμε καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι όλοι οι χαρακτήρες ίδιοι, ούτε ότι η αγάπη νικά όλα τα καλά κτλ.
Αναπολείς το αγόρι του τότε, τον εαυτό σου του τότε και τα συναισθήματα του τότε…πόσο πιθανό αυτά να έμειναν ίδια με τα χρόνια να περνούν και τις εμπειρίες να επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτεστε που ονειρεύεστε και που νιώθετε;;
Ότι έμεινε στο παρελθόν για κάποιον λόγο είναι εκεί και όχι παρόν, αν ήταν όλα τόσο ιδανικά θα αντέχε και δεν θα χανόσασταν.
Συμβαίνει.
Με το καλό να ζήσεις τον αληθινό έρωτα.
Κατά καιρούς πιστεύω όλοι κάνουμε τέτοιες σκέψεις, τι θα γινόταν αν …
Εμένα όταν μου έρχονται καμιά φορά σκέφτομαι αυτόματα ότι αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα ήταν πατίνι και συνερχομαι.
Επίσης έχω μια θεωρία που γενικά ακολουθώ στη ζωή. Πως πολλά από αυτά που γίνονται μπορεί να γίνονται και τυχαία. Αυτά όμως που δεν γίνονται υπάρχει πάντα λόγος που δεν γίνονται.
Πλέον έχω γίνει λίγο προληπτική με το τελευταίο σου. Όταν κάτι δε γίνεται με τίποτα (μεταξύ δύο ανθρώπων εννοώ) και υπάρχουν δυσκολίες εμπόδια κτλ., έχω καταλήξει καλύτερα να μην το πιέζω. Κάτι προσπαθεί να μου πει το σύμπαν.
E μα ναι… Υπάρχει και η λαική σοφία που το αποτυπώνει εύστοχα
“παρακαλετό νινί ξινό μαμήσι”