Προσωπική ιστορία: Εισπράττω πολύ έντονη πίεση από τη μητέρα μου για να εργαστώ παράλληλα με το μεταπτυχιακό

Δεν ξέρω πώς και πήρα την απόφαση να γράψω σε αυτήν την στήλη. Είμαι καιρό αναγνώστρια και μάλλον αναζητώ κι εγώ μια απάντηση στα ερωτήματά μου, νιώθω ένα τεράστιο ψυχολογικό αδιέξοδο (Πρέπει να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία, το ξέρω, άραγε οι δημόσιες δομές των ΚΨΥ προσφέρουν κάτι τέτοιο, ή περιορίζονται μονάχα σε συνεδρίες συμβουλευτικής;).

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Είμαι 25 χρονών και μεταπτυχιακή φοιτήτρια σε διαφορετική πόλη από το πατρικό μου (πράγμα που φυσικά σημαίνει ενοίκιο, διαβίωση, κλπ). Εισπράττω πολύ έντονη πίεση από το οικογενειακό μου περιβάλλον για να εργαστώ παράλληλα με το μεταπτυχιακό, έστω και part-time. Εννοείται πως κι εγώ το θέλω και δεν το βρίσκω παράλογο, όσες φορές όμως το έχω επιχειρήσει είτε full είτε part time τώρα, αλλά και παλιότερα, η αλήθεια είναι πως δεν πάει καλά. Δεν πάει καλά η σχολή δηλαδή για να ακριβολογούμε. Η απόδοσή μου πέφτει, οι βαθμοί μου είναι χαμηλότεροι, δεν έχω τη δύναμη και τη συγκέντρωση που απαιτείται για να φέρω εις πέρας τα ακαδημαϊκά μου καθήκοντα, δουλεύω κατά βάση διεκπεραιωτικά τέλος πάντων και όχι με επιμονή και επιμέλεια όπως συμβαίνει σε περιόδους που έχω το περιθώριο να προσηλώνομαι μονάχα στη σχολή και να πηγαίνω πράγματι πολύ καλά.

Θεωρητικά και πρακτικά η μητέρα μου εξακολουθεί να χρηματοδοτεί τις σπουδές μου, αλλά βλέπω και ξέρω ότι στην πραγματικότητα δεν το θέλει πια, το κάνει με το ζόρι… Ναι, το έχω συζητήσει μαζί της και μου το είπε, ρώτησα ευθέως “αν δεν θέλεις, να με χρηματοδοτείς, τουλάχιστον πες το μου ευθαρσώς να δω τι μπορώ να κάνω”. Και θέλει, αλλά δεν θέλει. Το επιχείρημά της είναι πως “εγώ βλέπω πως πια οι συνομήλικοί σου δουλεύουν και πολλ@ από αυτούς σπουδάζουν και κάνουν μεταπτυχιακό, δεν είσαι η πρώτη ούτε η τελευταία”. Κι όμως βρε α, μπα, παλεύω σαν το σκύλο και δεν μου βγαίνει. Ασχολούμαι μόνο με τη σχολή “Εε, θα μπορούσες και να δουλέψεις λιγάκι”. Πιάνω δουλειά και φυσικά η σχολή πάει κάπως πίσω γιατί δεν έχω δυνάμεις και αντοχές να είμαι ένα πολυμίξερ που τα κάνει όλα σούπερ ντούπερ κάθε μέρα “Γιατί παραμελείς τις εργασίες σου, στον κόκορα τις έχεις φορτώσει, πότε θα τις παραδώσεις; Θα το χάσεις το μάθημα”. Τρέχω σαν τον ζογκλερ να συγκεράσω δουλειά και σχολή “μα καλά, ασχολήσου και λίγου με τον εαυτό σου, γιατί τον έχεις αφήσει έτσι;”.

Ό,τι κι αν κάνω, δεν είναι καλό, όπως κι αν το κάνω δεν φτάνει… Κουράστηκα! Προσπαθώ να συγκεντρώσω ό,τι πείσμα και δυνάμεις μπορώ να βρω μέσα μου για να συνεχίσω, αλλά δεν αντέχω. Νιώθω πως έχει ανάψει καιρούς τώρα το λαμπάκι “check engine”, αλλά εγώ το αγνοώ και τρέχω στην εθνική με την ελπίδα πως δεν θα προκύψει βλάβη… Και νομίζω τη βλέπω όλη αυτή την παρεμβατικότητα/χειριστικότητα και γι’ αυτό θέλω να μπορέσω να ανεξαρτητοποιηθώ οικονομικά για να μην έχω ακόμη στα 25 πια αυτόν τον “γονικό έλεγχο”, όμως όπως σου είπα δεν τα καταφέρνω…

Και στο τέλος της ημέρας νιώθω και ανεπαρκής… “Γιατί άλλοι μπορούν να κάνουν και τα δύο, αλλά εγώ όχι;”, με ρωτάω συνέχεια. Από την άλλη όμως ξέρω πως εγώ δεν είμαι “οι άλλοι” και πως είμαι “εγώ”, αλλά νιώθω πως μάλλον τελικά δεν με αποδέχεται, ακόμη κι αν διαρκώς διατυμπανίζει πως με αγαπάει και πως είναι περήφανη για μένα. Μήπως τελικά είναι μόνο περήφανη όταν υπακούω σε όλα τα πρέπει του καλού παιδιού; Κάνει προβολές δικών της επιθυμιών πάνω μου; Όλα αυτά τα ερωτήματα με έχουν απασχολήσει πολύ, αλλά χωρίς βοήθεια ειδικού δεν ξέρω αν θα μπορέσω να καταλήξω με ασφάλεια σε κάποιο συμπέρασμα, αν και φοβάμαι πως και μόνη μου μπορώ κάπως να το διακρίνω πλέον.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News