Είναι τόσο μεγάλη ντροπή τελικά να βρεις δουλειά με μέσο;
Αφού εγώ βλέπω ότι κυριολεκτικά όλα έτσι λειτουργούν σ’ αυτή τη χώρα. Είμαι τριάντα και κάτι, κι έχω πραγματικά απελπιστεί στην αγορά εργασίας.
Έχω συγγενή που, κλασικά, έχει έναν δυο γνωστούς σε πολύ καλές και καίριες θέσεις (και στον τομέα μου) και μου έχει πει αρκετές φορές αν θέλω να με φέρει σε επαφή.
Επί μια δεκαετία και βάλε αρνούμαι, από ιδεαλισμό και μόνο, αλλά τι να σας πω… συγγνώμη κιόλας, αλλά εγώ βλέπω ότι εντέλει ο ιδεαλισμος είναι μόνο για τους πλούσιους.
Είναι τόσο κακό που θέλω κάποια στιγμή να αρχίσω να ζω τη ζωή μου φυσιολογικά και βολικά, χωρίς να υποχρεώνομαι να δανείζομαι κάθε τοσο λεφτά από τους γονείς μου για να τα φέρνω βόλτα και να νιώθω σαν ένα άχρηστο, παρασιτικό σκουπίδι, παρά το πόσο προσπαθώ;
Δε νομίζω ότι αντέχω να περιμένω να φτάσω τα πενήντα (και αν) για να μπορέσω επιτέλους να πω ότι ζω αξιοπρεπώς και με αυτάρκεια.
Τι πιστεύετε;
ΑΠΟ ΤHΝ – Ειρήνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το να σε φέρει απλά σε επαφή με καποιον δεν είναι μέσο, networking λέγεται. Αν περάσεις από συνέντευξη και έχεις τα σωστά προσόντα και προσληφθείς τότε το να μην πας το βλέπω σαν μια ανεκμετάλλευτη ευκαιρία. Αλλο το να πας και να σε προσλάβουν κατευθείαν γιατί είσαι η ανηψιά του τάδε. Αλλά απ ότι λες ο θείος σου απλά προσφέρθηκε να σε γνωρίσει, δεν σου εγγυήθηκε εργασία.
Εγώ θα σου έλεγα να πας. Γνωρίζω αρκετά άτομα που έχουν βρει εργασία επειδή τους συνέστησε κάποιος και η πρόσληψη έγινε γιατί το άξιζαν, όχι από ρουσφέτι.
Μιλώντας για τον ιδιωτικό τομέα, από προσωπική πείρα και από όσα ακούω γύρω μου, σε παραπάνω από τις μισές θέσεις δεν ισχύει το “networking”, αλλά άλλη πραγματικότητα: είτε το να “υποχρεώσουμε” κάποιον προσλαμβάνοντας συγγενή του ή οικείο του, είτε επικρατεί στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μια προκαπιταλιστική αντίληψη χωριού: “εσύ τίνος είσαι;” Εμπιστευόμαστε μόνο όσους ξέρουμε και κυρίως όσων ξέρουμε την οικογένεια (“καλή οικογένεια!”). Οι άλλοι είναι “ξένοι”. Παρεμπιπτόντως, σχετικά με αυτό που είπε η Lioness, το “Με όποιο τρόπο κι αν μπεις ,αν δεν είσαι καλός στη δουλειά σου, θα φύγεις.”, ξέρω περίπτωση εντελώς άχρηστου που προσλήφθηκε με καλό μισθό από… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο, παρά πολλούς. Μέχρι και γιος τοπικού άρχοντα σε μεγάλη εταιρία, και όχι μόνο δεν ξέρει αυτό που σπούδασε αλλά ούτε το πιο απλό πράγμα να κάνει. Περιφέρεται ολη μερα στο χώρο κσι παίζει στο κινητό.
Η ελληνική μικρομεσαία οικογενειακή επιχείρηση είναι μια λυπημένη ιστορία. Κι όλα αυτά που είπες, είναι πολύ συχνά ο κανόνας εκεί. Υποθέτω ότι και εσύ σαν ελεύθερος επαγγελματίας την αποφεύγεις όσο μπορείς.
Στα 30+ σου, απορρίπτεις θέσεις εργασίας ενώ έχεις απόλυτη ανάγκη και θες επιτέλους να ανεξαρτοποιηθείς.
Δεν καταλαβαίνω τι περιμένεις και δεν αρπάζεις τις ευκαιρίες από τα μαλλιά.
Εστιάζεις υπερβολικά στην εύρεση των «ιδανικών» συνθηκών σε ότι αφορά το εργασιακό σου – ίσως και σε άλλους τομείς της ζωής σου – και χάνεις την μπάλα.
Καλός ο ιδεαλισμός, αλλά χρειάζεσαι επανασύνδεση με την πραγματικότητα.
Κάλυψε πρώτα τις βασικές σου ανάγκες και μετά προχώρησε στο επόμενο επίπεδο.
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι στην Ελλάδα έχουμε παντελή έλλειψη κριτηρίου για την δουλειά ‘από μέσο’. Άλλο το πολιτικό ρουσφέτι, άλλο η φωτογραφική πρόσληψη στο δημόσιο τομέα (με ή χωρίς προσόντα), και εντελώς άλλο πράγμα ο ιδιωτικός τομέας. Στον ιδιωτικό τομέα, πέρα από τα τυπικά προσόντα που πρέπει να έχει κάποιος για να φέρει εις πέρας τη δουλειά του χωρίς να υπερφορτώσει την υπόλοιπη ομάδα (αφού ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του), σημασία έχει και το να ταιριάζει στην κουλτούρα της ομάδας, και γενικά το πιο εύκολο είναι κάποιος που ήδη δουλεύει για την εταιρία να προτείνει (και να εγγυηθεί) για κάποιον… Διαβάστε περισσότερα »
Για μένα μεγαλύτερη ντροπή είναι να κρατάς δουλειά λόγω μέσου. Πες ναι στον άνθρωπο να σε φέρει σε επαφή ώστε να γίνει το πρώτο βήμα να μπεις σε μια δουλειά και ύστερα κοίτα να σε κρατήσουν αποκλειστικά επειδή όντως το αξίζεις. Καλή τύχη κι επιτυχία.
Εγώ θα σε στενοχωρήσω, αλλά για διαφορετικό λόγο από αυτό που φαντάζεσαι. Ήμουν ακριβώς στη δική σου θέση πριν από 10 περίπου χρόνια όταν είχα βγει στην αγορά εργασίας, βέβαια ούσα ανυπόμονη προσπάθησα μόλις για 2 χρόνια να βρω δουλειά μόνη μου από αγγελίες, έπεφτα μόνο σε πολύ κακές περιπτώσεις και στον 3ο χρόνο εκνευρίστηκα, ζήτησα τη βοήθεια των γονιών μου οι οποίοι με έφεραν σε επαφή με επαγγελματίες του χώρου μου και μάντεψε. Δεν με πήρε κανείς. Οι καλές δουλειές ήταν ήδη πιασμένες και στις συνεντεύξεις με τους οικογνενειακούς αυτούς γνωστούς η διαδικασία ήταν πάντα η ίδια, μου έλεγαν… Διαβάστε περισσότερα »
Το καλύτερο έκανες. Εμενα δε θελει ο συζυγος να φύγουμε αλλά με βλέπω μολις μεγαλώσουν τα παιδιά να φύγω μόνη μου. Σιχάθηκα εντελώς. Κοροϊδία κανονική αλλος δεν πληρώνει, αλλος χωρις ένσημα, αλλος 12ωρα, να σε κάνουν σκουπίδι γιατι τόλμησες να έχεις παιδιά… μετάνιωσα που δεν έφυγα οταν τελείωσα τις σπουδές μετα παντρευτηκα έκανα παιδί και καπάκι ήρθε η κρίση. 37 χρονών κι ακομα επαγγελματικα σκ@+@… τίποτα σταθερό τίποτα μόνιμο πουλάω τη δουλειά μου αλλού για να βγει το μεροκάματο δεν έχω να δείξω κάτι γιατί επίσημα δεν ειναι πια δικό μου
Καθόλου ντροπή δεν είναι, εξάλλου σε επαφή σου είπε θα σε φέρει δεν σου εγγυήθηκε οτι θα πάρεις τη δουλειά. Κάντο άμεσα εφόσον έχεις τη δυνατότητα
Άχρηστο, παρασιτικό σκουπίδι; Χόλι σιιτ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΘΑ ΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΩ Πέρα απ’την πλάκα τώρα, αν όντως είναι η μοναδική σου επιλογή για μια νορμαλ ζωή, απλώς καν’το. Αν βρεθείς στο μέλλον σε θέση από την οποία μπορείς να βοηθήσεις κάποιον, καν’το κι αυτό. Δεν την παλεύω να μπω καν στο θέμα της αξιοκρατίας/it’s who you know/υγιής ιδιωτικός τομέας (λολ)/επιβίωση κλπ. Έχω κορεστεί σε βαθμό που έχουν γίνει οι έννοιες μια θολούρα και απλώς στέκομαι αηδιασμένος. Κι απ’τον εαυτό μου μαζί. Τι να ζυγίσω; Απ’τη μια η πεπερασμένη ζωή ενός ανθρώπου,… Διαβάστε περισσότερα »
Όπως το είπες!
Ο ιδεαλισμος είναι για αυτούς που έχουν λεφτά.
Όλοι οι υπόλοιποι κάνουμε ότι μπορούμε για να επιβιώσουμε στη ζούγκλα.
Και κακά τα ψεματα,στη ζούγκλα δεν υπάρχουν νόμοι και κανόνες.
Χωρίς να θέλω να φανώ κακιά, αλλά καμμια φορά χρειάζεται να πατήσεις επι πτωμάτων για να καταφέρεις αύτα που θες στη ζωή σου.( χωρίς να κυριολεκτω βέβαια)
Άρχισες να μιλάς για μέσο και νόμιζα ότι ήθελες να μπεις σε θέση με μηδενικά προσόντα. Μια γνωριμία δεν είναι συνώνυμη του μέσου όταν όταν έχεις τα τυπικά προσόντα. Έξω το λένε networking. Επίσης, το να τους γνωρίσεις δεν είναι ισοδύναμο εξασφαλισμένης θέσης, εκτός αν είσαι από τεράστιο τζάκι (θα το ήξερες ήδη, γιατί το πιθανότερο θα ήταν ότι θα ερχόταν αυτοί να σε γνωρίσουν). Στην καλύτερη περίπτωση θα σου δωθεί μία ευκαιρία, αν θα την κρατήσεις είναι στο χέρι σου.
Έτσι όπως το περιγράφεις δε δίνει την εντύπωση ότι μόλις σε δουν θα σε πάρουν κιόλας. Το άκουγα και εγώ επί δεκαετία όλο αυτό με τους γνωστούς (το ακούω ακόμα), αλλά μέσα στη δεκαετία φρόντισα να τους γνωρίσω αυτούς τους γνωστούς των γνωστών. Δεν με προσέλαβε κανείς τους. Μου τελείωναν την κουβέντα με έναν καλή τύχη κι ας είχα τα προσόντα, έβαζαν πιο δικούς τους στη θέση. Ακόμη και με πρόγραμμα του πανεπιστημίου πήγα που ουσιαστικά εκεί είναι πρακτική, τίποτα! Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν είναι κακό να δεις που πάει το πράγμα διότι στην ουσία δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Ο τελευταίος γνωστός που με έφεραν σε επαφή και έψαχνε ατομο στο αντικείμενο του πρωτου μου πτυχίου μου ζήτησε να δουλέψω ένα μήνα “δοκιμαστικά ” χωρίς μισθο και ενσημα για να δει αν του κάνω.