Καλημέρα σε όλες και στα κορίτσια του ampa για την μακράν καλύτερη δουλειά που κάνουν σ’ αυτό εδώ το site. Παιδιά, εμένα η απορία μου είναι μία, πάγια και διαρκής, βασανίζει τη ζωή μου από τότε που με θυμάμαι να κολλάω ένσημα και μέχρι σήμερα, στα 35 μου πια, απάντηση της προκοπής δεν έχω πάρει: είναι τόσο σκ@τ@ παντού στην Ελλάδα ο εργασιακός τομέας; Υπάρχει παντού τέτοια παραβίαση των προσωπικών σου ωραρίων; Τρέμουν κι άλλοι σαν κι εμένα -την ίδια στιγμή που σιχτιρίζουν- ότι κάπου αλλού θα είναι χειρότερα και γι’ αυτό δεν παίρνουν μία γενναία απόφαση;
Και για να εξηγηθώ: δεν έχω τρελή μόρφωση – ένα πτυχίο και ένα μεταπτυχιακό. Μιλάω καλά αγγλικά και από τα 18 μου έχω κάνει διάφορες δουλειές. Από σερβιτόρα και γραμματέας σε διάφορες επιχειρήσεις, μέχρι tour guide και ρεσεψιόν σε ξενοδοχεία. Ε, ούτε μία φορά, σε μία επιχείρησε δεν έπαιξε να μη συναντήσω κάτι από τα παρακάτω: υπερεργασία απλήρωτη φυσικά, λαδιά με τα ένσημα, αδικίες και μάλιστα έμφυλες, βύσματα της εργοδοσίας, κάποιοι να τρέχουμε σαν τους παλαβούς και άλλοι να κάθονται και να ξύνονται.
Εκείνο όμως που με χαλάει πιο πολύ, σε σημείο σε δύο φάσεις στη ζωή μου να πέσω σε κατάθλιψη, είναι το πόσο λίγο σέβονται τον ιδιωτικό σου χρόνο και την πραγματική ανάγκη στην ανάπαυλα. Όσα χρόνια δουλεύω, μία φορά δεν υπήρξε που να κανονίσω καλοκαιρινή άδεια και να την πάρω όπως έπρεπε. Πάντα κάποιος αρρώσταινε, κάποιος απολυόταν, ξύπνησε το αφεντικό στραβά. Και φυσικά μου έχουν φάει ρεπό, ένσημα, μέρες αδείας, μία φορά μάλιστα απευθύνθηκα στην Επιθεώρηση Εργασίας και φυσικά το ότι είμαι γυναίκα το έχω πληρώσει με κάθε πιθανό τρόπο.
Από παρενόχληση και τοξική συμπεριφορά μέχρι εσωτερικές ίντριγκες και εσωτερικευμένους μισογυνισμούς με γυναίκες συναδέλφους. Από το να περιμένω προαγωγή μετά από χρόνια δουλειάς και να την παίρνει ή βύσμα του εργοδότη ή φιλογνωστή που είχε άλλου είδους modus operandi. Και φυσικά, ποτέ καμία υποστήριξη, το μπούλινγκ και το κλίμα τρομοκρατίας να πηγαίνει σύννεφο.
Πλέον έχω φτάσει σε ένα κάπως πιο ομαλό σημείο, όμως, και πάλι βλέποντας τι γίνεται και στον δικό μου τομέα και σε διάφορα κλειστά γκρουπς που γράφουν εργαζόμενοι για τα ζόρια της εργασιακής τους ζωής, δεν βλέπω φως. Εσείς, πώς ζείτε; Είναι ΟΚ τα πράγματα στις δουλειές σας; Ή μόνο σ’ εμάς δεν υπάρχει ούτε όριο ούτε φρένο και κυρίως δεν υπάρχει τρόπος να βρεις το δίκιο σου; Και για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις εγώ εργάζομαι στην ευρύτερη βιομηχανία τουρισμού.
Αλήθεια, θα ήθελα να διαβάσω τις εμπειρίες σας, γιατί πολύ συχνά, αν κάνω το λάθος να ανοίξω κουβέντα με μη συναδέλφους με κοιτάνε λες και κατέβηκα από τον Άρη και απλώς τα μεγαλοποιώ, ενώ όντως γίνεται σφαγή. Συγνώμη για το σεντόνι και σας ευχαριστώ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άναμπελ τη σωστή, όχι την άλλη με τα μύγδαλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“δεν έχω τρελή μόρφωση – ένα πτυχίο και ένα μεταπτυχιακό”.
Αυτή η φράση μόνη της απαντά στην ερώτησή σου. Είναι τόσο χάλια η κατάσταση, ώστε έχουμε πειστεί ότι το πτυχίο Πανεπιστημίου και το Μεταπτυχιακό δίπλωμα δεν είναι και καμιά σπουδαία υπόθεση… Ενώ πολλ@ διαθέτουν τυπικά προσόντα – πτυχία, μεταπτυχιακά, πιστοποιήσεις, ξένες γλώσσες κλπ, οι αμοιβές είναι απόφοιτ@ βασικής εκπαίδευσης. Μακάρι να ήξερα τι χρειάζεται να συμβεί ώστε να πάψει να απαξιώνεται η εκπαίδευση, η προϋπηρεσία, η εμπειρία στη δουλειά.
Δυστυχώς δεν μπορώ να σας πω από προσωπική εμπειρία στην Ελλάδα μιας κι έχω εργαστεί μόνο στο εξωτερικό. Επίσης η δουλειά μου είναι κάπως ιδιαίτερη (εργάζομαι στο πανεπιστήμιο). Από γνωστούς και φίλους που εργάζονται ή εργάζονταν στην Ελλάδα έχω ακούσει γενικώς τα χειρότερα. Ακριβώς όπως τα περιγράφετε. Όσοι από αυτούς έκαναν το βήμα να φύγουν εξωτερικό, κάνεις τους δεν το μετάνιωσε. Όσων αφορά τις προσωπικές μου εμπειρίες από το εξωτερικό, ναι μπορώ να πω ότι υπάρχει σεβασμός στα εργασιακά δικαιώματα, ποτέ δεν με ενοχλούν ΣΚ ή σε άδεια και δεν είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω σε emails μετά τις 17:00. Βρίσκομαι… Διαβάστε περισσότερα »
Μου κάνει εντύπωση η εμπειρία σου. Να φανταστώ ότι δεν είσαι academic staff; Γιατί εγώ ως academic στην Αγγλία (και όλοι οι συνάδελφοι φυσικά και σε UK και στην Ελλάδα) δουλεύουμε 3/4 σκ κ οι απλήρωτες υπερωρίες θεωρούνται αν όχι αναγκαίες, τουλάχιστον ηθική υποχρέωση 😂.
Είμαι postdoc οπότε είμαι staff.
Κι εγώ εργάζομαι πολλές φορές εκτός ωραρίου αλλά είναι από επιλογή.
Εργάστηκα κάπου 20 χρονιά σε φροντιστήρια γλώσσας στην Ελλάδα. Έτυχα καλούτσικες δουλειές αλλά το τι έγινε μετά το 2008, στην αρχή της κρίσης, δεν περιγράφεται. Κόπηκαν μαχαίρι τα λεφτά των διακοπών Πάσχα, Χριστουγέννων, περισσότερη ξυνιλα, κακιμεταχειριση, παράλογες απαιτήσεις, κλέψιμο, κλέψιμο, κλέψιμο, έλλειψη σεβασμού. Το γελοίο της υπόθεσης ήταν ότι ζητούσαν να είσαι διαθέσιμη συνέχεια μήπως έρθουν καινούριοι πελάτες, ενώ εγώ γέμιζα τις ώρες μου με ιδιατερα για να μπορώ να ανταπεξερχομαι οικονομικά. Δε συζητώ το bullying σε περίπτωση εγκυμοσυνης, αν ήταν να σε διώξουν χτες προκειμενου να μη χρειαστεί να νοσηλευθεις κι αναγκαστούν να ξεβολευτουν… Όταν έμεινα έγκυος με κοιτούσαν… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω πιάσει 3 φορές δουλειά με μισθό εδώ στην Ελλάδα και έχω παρατηρήσει πως δεν πρόκειται να σεβαστεί κανείς το ωράριό σου εάν δεν το διεκδικήσεις με τον εξής τρόπο: “Δεν μπορώ να μείνω παραπάνω, έχω κάτι δουλειές” ή “Έχω γιατρό” ή “σχολάω στις 5”. Αν είναι να σε απολύσουν για τέτοιο λόγο, ειδικά αν δεν έχεις κάνει κάτι που να δικαιολογεί απολυση, κατ’ ευθείαν επιθεώρηση εργασίας. Αν βρεθεί πως κρατάνε υπαλλήλους παραπάνω, θα μπλέξουν άσχημα, sweet revenge.
Γενικά, θέλει να θέσεις ορια.
Σωστή παρατήρηση με μια απορία: πως διασφαλίζετε ότι το αφεντικό δε θα χρεώσει την απόλυση σε κάποιο λόγο όπως την αποτυχία επίτευξης κάποιων άπιαστων στόχων ή απόλυση για οικονομικούς λόγους “η εταιρία δε βγαίνει”
Καλησπέρα, δεν περιγράφεις κάτι παράξενο, αυτά ισχύουν και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Μην νομίζεις ότι όσοι ξενιτεύτηκαν βρήκανε καλύτερα, ίσως να είναι λίγο πιο ομαλά αλλά και πάλι ισχύουν όλα όσα λες. Οι παρενοχλήσεις και οι τοξικές συμπεριφορές ισχύουν και αυτές, όχι μόνο σε γυναίκες αλλά και σε άντρες: δεν είναι τόσο φυλετικό το ζήτημα όσο θέμα επιβολής δύναμης. Πχ είχαμε διευθύντρια που φώναζε σε τμήμα “θα σας γ@@@@@ω όλους” και άλλα τέτοια. Ποιός θα μπορούσε να την αγγίξει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ψάχνεις για κάτι καλύτερο και όσο μπορείς (όταν μπορείς)… Διαβάστε περισσότερα »
Ξεναγός γίνεσαι είτε από τριετή σχολή είτε από πιστοποιημένο σεμινάριο εφόσον έχεις κάποιο συναφές πτυχίο, πχ αρχαιολογίας.
Ο εργασιακός χώρος -ως έννοια- είναι η μικρογραφία της κοινωνίας. Ο,τι νοοτροπία και πρακτική επικρατεί σ αυτη , επικρατεί και στην εργασία. Στη δύση του εργασιακού μου βίου, καμια φορά, φαντάζομαι μια τεράστια γαλέρα, όλο τον εργαζόμενο κόσμο να κωπηλατεί και τον αξιωματικο με την εξουσία του να τρέμει τον παραπάνω αξιωματικό ως τον κάθε … αυτοκράτορα που δεν ξέρει αν θα ξημερώσει στο θρόνο του και με το κεφαλι του στους ώμους του. Τον εργασιακό χώρο τον διαμορφώνουμε εμείς κι οι συνάδελφοι μας με ανθρώπινες σχέσεις, ο,τι πιο πολυπλοκο αλλα και συναραπαστικό. Για αδικίες οικονομικές, ένσημα, υπερωρίες, διακρίσεις φύλου… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με αυτά που γράφετε με εξαίρεση την τελευταία φράση: για το αφεντικό στην τυπική μικρή ελληνική επιχείρηση θεωρεί ότι το να περνούν άσχημα οι υπάλληλοι του είναι μέρος της αμοιβής του. Ετσι θεωρεί οκ να δίνει έναντι αν και ξέρει ότι δεν είναι κάτι προσωρινό να τους κρατά παραπάνω άνευ ουσιαστικού λόγου ενώ φροντίζει τις παροχές του σε βάρος της εταιρίας.
Σχολίασα τη συνολικη οικονομικη κατάσταση που οδηγεί σε ασφυξία τις ΜΕΕ. Μιλάτε για νοοτροπία, δε θα διαφωνήσω, και θα γυρίσω εκεί που με πονάει. ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ και μεσα στην κάθε επιχείρηση. Αν ένα αφεντικό είναι κακό το καταγγέλεις και πας αλλού, αν ειναι νοοτροπία και καθεστώς θέλει συνολικη αντιμετώπιση να …πέσει. Εδώ αγωνιά ένα νέο παιδί με πολλά προσόντα γιατί ήδη η πρώτη τακτική έπιασε ΤΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΑΝ ΟΣΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ. Γιατί να προσπαθήσει και για άλλα, που πιθανόν δεν έχει λεφτά ν αποκτήσει? Για μένα είναι χρέος να πως στους νεώτερους, αξίζετε πολυ περισσότερα από όσα αμοίβεστε, μην απαξιώνετε τίποτε από… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ήθελα να σου πω ότι η μόρφωση σου είναι υπεραρκετή, επίσης από ότι καταλαβαίνω έχεις και αρκετή εμπειρία με τόσα χρόνια εργασίας. Αυτό που θα σου πρότεινα είναι να ξεκινήσεις ένα εντατικό ψάξιμο για μια θέση σε μια εταιρία που σέβεται τους εργαζόμενους της και φυσικά το ωράριο εργασίας. Κατα την συνέντευξη θα πρεπει να δωσεις να καταλαβουν τι χρειαζεσαι απο το περιβαλλο εργασιας σου, χωρις αυτο να σημαινει οτι αν χρειαστει να καλυψεις κατι δεν θα εισαι εκει.Οσες εταιρίες έχω εργαστεί τα τελευταία χρόνια πάντα υπήρχε σεβασμός και τήρηση των ωραριων εκτός απροόπτου που δεν χρειάστηκε να μου… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω βρει ακόμα εργασία, οπότε δεν μπορώ να πω από δική μου εμπειρία, αλλά μου έχει πει πολλές φορές η μαμά μου (που δούλευε από τα 17) ότι πάντα έτσι ήταν. Υποτίμηση, φυσικά άλλη τόση λόγω φύλου, κουτοπονηριές και π@τανιές, κλίκες και κουτσομπολιά όσο δεν πάει, εννοείται ζευγαράκια που χαμουρεύονται (99,999999% ο άντρας σε υψηλότερη θέση) και που φυσικά έχουν τόση απελπισία που φτάνουν στις προαγωγές για κάποι@ που έτυχε να τους δώσει σημασία, ακόμα και αν η μία πλευρά ή και οι δύο είναι εντός σχέσης/γάμου..και δεν είναι γενικά και αόριστα όλα αυτά, μου έχει διηγηθεί πολλές ιστορίες.… Διαβάστε περισσότερα »
Ο ιδιωτικός τομέας είναι μπόχα και βρώμα. Παντού κλίκες. Ασχολούμαι με τα ξενοδοχειακά αλλά λόγω των εμβολίων έχω ασχοληθεί και με τις ιδιωτικές φυλάξεις ασφαλείας. Γενικά όπου έχω προσληφθεί μέσω αγγελίας είναι χαλί μαύρο. Δεν σε σέβεται κανένας, τοξικότητα, ξέρεις ποιος/ποια είμαι εγώ επειδή έχουν μια θέση και σου φορτώνουν και έξτρα αρμοδιότητες. Ή θα έχεις κάποια/κάποιον/κάποια προβληματικό υπεύθυνο/νη να βγάζει τα κόμπλεξ του/της (συνήθως γυναίκες) ή όταν δεν θα σε χρειαστούν άλλο θα σε αναγκάσουν να παραιτηθείς για να μην βάλουν το χέρι στην τσέπη και πληρώσουν αποζημίωση. Γενικά δυστυχώς χρειάζεται κονέ δηλαδή γνωριμίες. Οι αγγελίες είναι κακή επιλογή.… Διαβάστε περισσότερα »