Προσωπική ιστορία: Είναι red flag αυτή η συμπεριφορά του;

Γεια σας, κορίτσια!

Εδώ Ξένη, 26 χρονών και λίγο προβληματισμένη. Τέλειωσα πρόπερσι τη σχολή μου και με το πτυχίο στο χέρι ψάχνω για δουλειά πάνω στο αντικείμενό μου. Στο μεταξύ δουλεύω δύο δουλειές, δεν είναι τόσο κουραστικό όσο ακούγεται απλώς είναι και οι δύο part -time και τα έχω συνδυάσει έτσι ώστε να μοιάζει σαν μία.

Στο δια ταύτα τώρα. Συζώ με τον σύντροφό μου με τον οποίο είμαστε μαζί από τον δεύτερο χρόνο της σχολής. Από τα πρώτα χρόνια της σχέσης όλα καλά, με τη λεπτομέρεια ότι είναι κάπως σφιχτός στα χρήματα.

Μένουμε στο νοίκι, σε σπίτι που μου είχε πρωτονοικιάσει ο μπαμπάς μου, όταν πέρασα Αθήνα. Τον πρώτο καιρό το ενοίκιο το πλήρωνε ο μπαμπάς, αλλά από όταν άρχισα να δουλεύω, του είπα να σταματήσει. Βέβαια, εκείνος εξακολουθεί να με βοηθάει με 200-250 ευρώ τον μήνα, οπότε όλα καλά.

Το αγόρι μου δουλεύει και εκείνο και επίσης ψάχνει δουλειά σε αυτό που σπούδασε. Πού είναι το πρόβλημα θα μου πείτε: το πρόβλημα είναι στο ότι δυσανασχετεί μόλις ανακαλύψει ότι έχω ψωνίσει κάτι για εμένα, για το σπίτι ή ακόμα και για εκείνον.

Θα κάνει τεράστιο ζήτημα αν μάθει ότι αγόρασα κάποιο ρούχο. Μη φανταστείτε κάτι ακριβό, ας πούμε ένα φόρεμα των 40 ευρώ, ένα κραγιόν ή το άρωμά μου. Γενικώς, αυτή η κατάσταση έχει αρχίσει και με πιέζει, το να πρέπει να δίνω αναφορά δηλαδή που ξοδεύω τα χρήματά μου!

Να πω εδώ ότι συνεισφέρει στο σπίτι, αλλά όχι παραπάνω από εμένα και ότι γκρινιάζει κάθε φορά που θα ανοίξει κάποιον λογαριασμό. Τα ίδια κάνει και κάθε καλοκαίρι ή όταν είναι να φύγουμε διακοπές ή να πάμε κάποια μικρή εκδρομή. Δεν είναι ότι είναι τσιγκούνης ακριβώς. Ας πούμε σε παρέα, θα κεράσει ή θα κάνει τον ταξιτζή σε φίλους μας ξέρω εγώ όταν έχουν πιει και είναι αργά.

Κατά βάθος έχει αγνά αισθήματα, αλλά ειδικά τον τελευταίο καιρό αυτό που κάνει με στενοχωρεί και με αγχώνει. Δεν είμαι μικρό παιδί να κρύβω τη σακούλα αν έχω ψωνίσει κάτι ή να του λέω ψέματα ότι το τάδε μπλουζάκι το είχα ή μου το αγόρασε η μαμά για να γλιτώσω όχι απλώς την γκρίνια, αλλά μία κατάσταση που σίγουρα θα καταλήξει σε καβγά.

Κάπου εδώ θέλω να πω ότι δεν είμαι σπάταλη. Όταν αποφασίζω να αγοράσω κάτι, ξαναλέω με ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΗΜΑΤΑ, έχω υπολογίσει ότι δεν θα λείψει από κάποια υποχρέωση του σπιτιού.

Την τελευταία φορά που τσακωθήκαμε έσκισε τη σακούλα και για μέρες δεν μιλούσαμε. Με έχει προβληματίσει όλη αυτή η συμπεριφορά και δεν ξέρω αν πρέπει να την αντιμετωπίσω σαν red flag ή απλώς σαν ιδιοτροπία του χαρακτήρα του.

Πάντα είχε διάφορες θεωρίες περί καταναλωτισμού στις οποίες δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία, αλλά το να έχω κεχαγιά στο τι θα ψωνίσω, αν θα πάρω εκείνο τη συσκευασία από το σούπερ-μάρκετ που είναι πιο ακριβή, από την άλλη τη χύμα που κάνει 1 ευρώ λιγότερο με ενοχλεί και σαν άνθρωπο.

Το σοβαρότερο όμως είναι ότι αισθάνομαι ότι κάποιος με ελέγχει, με κρίνει και παραβιάζει τα θέλω μου, χωρίς να μπορώ να το αντιμετωπίσω. Σας παρακαλώ μην αρχίσετε τα περί συζήτησης μαζί του γιατί είναι ανένδοτος και κάθε φορά μου απαντάει ότι “αυτά τα έχουμε πει” ή “τι να γίνει; το δικό μου κόλλημα είναι αυτό”.

Όμως, αυτό το κόλλημα εμένα με έχει κάνει να αμφιβάλλω πλέον για το αν μπορούμε να συνεχίσουμε μαζί, ενώ ξαναλέω, σε όλα τα υπόλοιπα είναι αυτό που λέμε ιδανικός σύντροφος. Σας φαίνεται red flag, λοιπόν όλο αυτό;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ξένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News