Προσωπική ιστορία: Είναι ψυχαναγκαστικός και φοβερά ανταγωνιστικός

Καλησπέρα σας.

Με τον άντρα μου είμαστε μαζί 4 χρόνια, και έχουμε ένα παιδάκι 2 ετών. Επίσης, έχω ένα παιδί 11 ετών από προηγούμενο γάμο, το οποίο υπεραγαπαει και μεγαλώνει σαν δικό του.

Ειδικά αυτό το γεγονός είναι που με κάνει πολλές φορές να συγχωρώ πράγματα κατά καιρούς και να βάζω νερό στο κρασί μου. Πέρα από το γεγονός ότι τον αγαπάω και είμαι ερωτευμένη μαζί του, βεβαίως.

Πριν μείνουμε μαζί, ο άντρας μου ήταν ορκισμένος εργένης. Οπότε, η μετάβαση σίγουρα για αυτόν δεν ήταν εύκολη, να βρεθεί ξαφνικά με δύο παιδιά, αλλά το θέλαμε και οι δύο και δώσαμε ο ένας χρόνο στον άλλο να προσαρμοστεί (γιατί κι εγώ είχα μεγαλώσει το παιδί μου μόνη μου και είχα “ξεχάσει” να μοιράζομαι).

Να σημειώσω ότι είμαστε και οι δυο δημόσιοι υπάλληλοι και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Το μωρό μας δεν πάει ακόμα σχολείο, οπότε παίρνουμε εκ περιτροπής ο,τι άδειες είναι νόμιμες για να το μεγαλώσουμε. Μέχρι στιγμής ήμουν εγώ τα πρωινά στο σπίτι, δουλεύοντας βάρδιες και προσαρμόζοντας το ωράριό μου τα απογεύματα και τα βράδια. Τώρα ήρθε η στιγμή να δουλέψω εγώ τα πρωινά κι εκείνος να μείνει για λίγους μήνες ακόμα στο σπίτι.

Αυτό είναι ήδη μια δύσκολη συνθήκη για εκείνον, αλλά το παλεύει. Το προβλήμά μου, όμως, δεν είναι αυτό. Είναι… ο ψυχαναγκασμός του! Μια αρρωστημένη ανάγκη να είναι όλα τέλεια, που με πιέζει και μου κάνει την καθημερινότητα αφόρητη.

Ο άντρας μου κάνει αρκετές δουλειές στο σπίτι, όπως κι εγώ. Προτού βιαστείτε όμως να με πείτε τυχερή, δεν περιορίζεται στο να τις κάνει. Κάθε μέρα μαζί του είναι ανταγωνισμός. Ποιος έκανε τα περισσότερα, πόσο ακατάστατο ήταν το σπίτι και το έφτιαξε, ποιες αγγαρείες ανέλαβε, ενώ εγώ η ακαμάτρα ασχολιομουν με τα παιδιά.

Έχω προσπαθήσει να του εξηγήσω ότι εμένα το focus μου είναι τα παιδιά και αυτό είναι αδιαπραγματευτο. Με ένα μικρό μωρό, να το ταισω, να το αλλάξω, να παίξω μαζί του, να είμαι σε επαγρύπνηση μην έχει κάποιο ατύχημα, να διαβάσω τον μεγάλο, και τόσα άλλα. Οι δουλειές έρχονται σε δεύτερη μοίρα (χωρίς να σημαίνει ότι δεν τις κάνω, όποτε και όσο μπορώ). Αυτό εκείνος δεν το καταλαβαίνει, πρέπει πρώτα να τακτοποιήσει, αλλιώς δε θα ησυχάσει. Έχει τύχει να αφήσει το μωρό να ουρλιάζει από πείνα, προκειμένου να απλώσει ένα πλυντήριο! Αυτό για μένα είναι απαράδεκτο κι αγγίζει τα όρια της κακοποίησης! Το συζητάω, αλλά είναι σαν να μιλάω σε τοίχο.

Όλα θα ήταν καλά, αν κάπως μοιραζόταν το πράγμα, κι εγώ επικεντρωνομουν στα παιδιά, κι εκείνος στις δουλειές που φαίνεται να τον στοιχειώνουν. Δε γίνεται, όμως, αυτό. Κάθε τι που κάνει, το κάνει σημαία και με κράζει που δεν το έκανα. Σαν να κρατάει σκορ στη νοικοκυροσυνη ένα πράγμα. Είμαι ακατάστατη, τσαπατσουλα, και τόσα άλλα (που δεν πιστεύω ότι είμαι, απλά εκείνος είναι υπερβολικός). Καθημερινά με μειώνει, ακόμα και μπροστά στα παιδιά. Φοβάμαι να κυκλοφορήσω στο ίδιο μου το σπίτι. Νιώθω σαν να μου κάνει συνεχή επιθεώρηση.

Έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει να κάνει με εμένα όλο αυτό, εκείνος έχει θέμα. Προσπαθώ να το συζητήσω. Ή να το πάρω στην πλάκα. Ή να κάνω πως δεν ακούω. Ή να τον πάρω με το καλό και να τον ευχαριστώ γι αυτά που κάνει, τονώνοντας το εγώ του. Ή να του κόψω το βήχα και να του βάλω όρια. Ή να προτείνω να λάβει βοήθεια. Τίποτα δεν αποδίδει.

Ειδικά τώρα που εγώ δουλεύω κι εκείνος είναι σπίτι, η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Με παίρνει τηλέφωνο στη δουλειά την ώρα που πνίγομαι να μου πει ότι βρήκε τρίχες στο σιφώνι του ντους, ή για κάποια άλλη δουλειά που έκανε. Κυριολεκτικά με βρίζει με το παραμικρό.

Δε μπορώ να το διαχειριστώ άλλο. Το αστείακι με την τσαπατσουλια έχει παραγινει. Τώρα έχει περάσει στο “βρωμιάρα”, που ακούω συχνά πυκνά. ΒΡΩΜΙΑΡΑ; Είναι πολύ βαρύς χαρακτηρισμός!

Τα λόγια του με τραυματίζουν. Προσπαθώ να εστιάσω στη μεγάλη εικόνα και να σκεφτώ όλα όσα έχουμε χτίσει μαζί, αλλά πονάω. Ο διάλογος δεν αποδίδει. Τι να κάνω;;;

ΑΠΟ ΤΗΝ – mommyof2

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News