Προσωπική ιστορία: Είναι απίστευτα χειριστικός και δημιουργεί ενοχές για όλα

Είμαι 16 χρόνια με τον σύζυγό μου.

Είναι απίστευτα χειριστικός, δημιουργεί ενοχές( το κάνω για την οικογένεια μου κι ας μας χρεώνει π.χ. και μας σχολιάζουν). Στα παιδιά μίλαγε υποτιμητικά(βλάκας, χοντρή) και με πολύ προσπάθεια έφτιαξα τις σχέσεις τους να μην στεναχωριέται ο γιος μου πιο πολύ που τον ήθελε. Μόνον στη μικρότερη που είναι ΑΜΕΑ ήταν πάντα καλός.

Για μια απλή συζήτηση ή να έχω δικαίωμα στα χρήματα μου με απειλές πως θα αυτοκτονήσω πήρα τις κάρτες μου. Και τώρα που είμαι άνεργη μου δίνει χρήματα κάθε ημέρα να ψωνίζω για φαγητό και πολλές φορές μπροστά σε κόσμο ενώ ξέρει πως ντρέπομαι. Κατάφερα να αντιδράσω και να μπω πανεπιστήμιο αλλά τα προβλήματα για λίγο σταμάτησαν.

Πριν λίγες ημέρες κάλεσα το 100 γιατί μετά από μια επιτυχία της άλλης κόρης μας ήθελε να τους βρίσει, γιατί τα άφησα να πάνε σε καφέ με φίλη της και την μαμά της και θα πηγαίναμε κι εμείς. Γιατί δεν τον ρώτησα.

Αρχισα να φωνάζω και πήγε να μου κλείσει το στόμα. Όμως αφού δεν χειροδικεί, ήταν το μόνο που έκανε,ο νόμος δεν μπορεί να επέμβει και ντράπηκα τα παιδιά μου να κάνω μήνυση. Χθες έκρινε ως συνήθως στο φαγητό τον γιο μας 1.5 ώρα και ακόμη με πονάει η παλινδρόμηση.

Δεν έχω φίλους αληθινούς, όλοι έχουν απομακρυνθεί. Η αδελφή του ενώ έχω καταλάβει πως ξέρει με κοιτάζει επικριτικά. Η αδελφή μου με μισεί νομίζω από παιδί γιατί οι γονείς μας με εξύψωναν, αλλά κάλυπταν τον βιασμό μου από έναν φίλο τους για να τους δίνει μεροκάματο και το ξέρει.Και στο χωριό με κορόιδευαν,με χτυπούσαν,μου κόλλησαν την ρετσινιά της ανήθικης.

Η αδελφή μου λοιπόν, μου έχει επιτεθεί πολλές φορές να με χτυπήσει ακόμη κι εγκυος στον γιο μου αφού αντέδρασα που με έβριζε και γιατί της έλεγα καλημέρα. Σταμάτησε γιατί της το ζήτησε αυτός.

Οι στενοί συγγενείς μας με θεωρούν στριμμένη ή έστω απόμακρη ενώ αυτόν τον στηρίζουν. Είχα αρχίσει να ψάχνω δηλητήριο να αυτοκτονήσω αλλά έκανα πίσω γιατί κατάλαβα πως τα παιδιά μου με χρειάζονται ακόμη.

Δεν έχω κάποιον ούτε να μιλήσω για καμμιά μου στεναχώρια και το τηλέφωνο μου δεν χτυπά ποτέ 15 χρόνια παρόλο που πολλές φορές προσπάθησα να πάω για ένα καφέ με γνωστούς πάντα με εν ξέρω τι να κάνω πια και η επιβίωση είναι δύσκολη.

Όταν ζούσαμε στο χωριό, τώρα Αθήνα, πήρα τηλέφωνο στο 197 αλλά ενώ τους είπα πως δεν έχω ούτε 3 ευρώ για το εισιτήριο του λεωφορείου ως το καράβι και στο τοπικό Α.Τ.είναι κολλητοί του πεθερού μου είπαν πως πρέπει να έλθω Αθήνα για να με βοηθήσουν.

ΑΠΟ ΤHΝ – Unknown

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News