Προσωπική ιστορία: Είμαστε φεμινίστριες όσο όσο;

Παίρνουμε βιταμίνες και είμαστε vegan αλλά πίνουμε ουίσκι και καπνίζουμε Marlboro. Είμαστε φεμινίστριες όσο όσο. Για τις γυναίκες που δεν μας απειλούν.

Θέλουμε να βοηθήσουμε αλλά δεν ξέρουμε πώς. Ξέρεις εκείνο το πραγματάκι βαθιά μέσα σου που σου λέει ότι μπορείς να αλλάξεις κάτι αλλά αντικαθίσταται σχεδόν αμέσως από το άλλο πραγματάκι που σου λέει ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει νόημα και καλύτερα να αφήσεις τον κόσμο να γυρίζει όπως ξέρει και γυρίζει τόσα δισεκατομμύρια χρόνια;

Και μετά έρχεται ένας κομήτης. Και λες τώρα είναι η στιγμή. Αλλά δεν κάνεις τίποτα.

Αυτή είναι μια ιστορία για γυναίκες. Που δεν ξέρουν ποιες είναι. Ή μάλλον ξέρουν. Αλλά παραείναι φοβισμένες για να το παραδεχτούν.

‘Έβλεπα τις προάλλες το trust. Για όσους δεν ξέρουν είναι μια ταινία του 2010 για ένα κοριτσάκι 13 χρονών που κακοποιείται από έναν 35+. Και τα είχε όλα μέσα, το grooming, το gaslighting, τις τύψεις, την ψευδαίσθηση, τον πόνο, τη συνειδητοποίηση. Και παρότι είμαι αρκετά μεγάλη πια και παρότι θεωρώ τον εαυτό μου φεμινίστρια και έχω διαβάσει αρκετά έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται καλά πώς είναι δυνατό να την πάτησε; Όλα τα σημάδια ήταν εκεί. Και μετά θυμήθηκα.

Κάπου στα 14 μου άρχισα να παίρνω μηνύματα από έναν άσχετο αριθμό που δε γνώριζα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ένας συνομήλικος μυστικός θαυμαστής (ναι μουτζώστε ελεύθερα) σύντομα άρχισα να νιώθω πίεση και ένα έντονο συναίσθημα ότι κάτι είναι πολύ λάθος. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά τα σημάδια ότι ο τύπος που μιλούσα δεν ήταν ένας κεραυνοβολημένος έφηβος αλλά ένας παιδόφιλος 60άρης με τριχόπτωση ήταν πολύ περισσότερα από όσα θέλω να παραδεχτώ. Ευτυχώς η καλή μου η μαμά τα κατάλαβε όλα μέσα σε 5 μέρες και γλιτώσαμε τα χειρότερα. Αλλά τι συμβαίνει στα κορίτσια που δεν έχουν μια μαμά σε επαγρύπνηση;

Η πρώτη φορά που μας είπαν στο σχολείο για προφυλακτικά ήμασταν 18 χρονών. Για το τι θα πει συναίνεση δε μας μίλησαν ποτέ. Κάποιες σταθήκαμε τυχερές και τα μάθαμε από αλλού. Και είμαστε φοβισμένες και καχύποπτες αλλά θεωρητικά ασφαλείς. Κάποιες καταφέρνουν και κάνουν ισότιμες σχέσεις με ανθρώπους που τα έχουν βρει με τον εαυτό τους. Κάποιες είναι εγκλωβισμένες σε σχέσεις με καλά παιδιά που δεν αγαπάνε αλλά είναι καλά παιδιά και τις βλέπουν σοβαρά οπότε αυτό είναι αρκετό, σωστά; Και κάποιες, δυστυχώς πάρα πολλές τις βλέπουμε στις ειδήσεις. Χάλασε η φάση και ο σύντροφος τους τις σκότωσε. Συμβαίνουν αυτά, σωστά;

Οι μικροαστές 30αρες του 21ου αιώνα είναι γυναίκες αντιφατικές. Δεν είναι ηρωίδες ούτε έχουν αποτινάξει όλα τα κατάλοιπα μισογυνισμού από πάνω τους, αλλά προσπαθούν. Κι αυτό είναι κάτι.

ΑΠΟ ΤΗΝ – le petit bourgeois

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News