Προσωπική ιστορία: Είμαι η Μαρία και μου αρέσουν οι κοπέλες

Είμαι η Μαρία και είμαι 21 ετών.

Από τα 15 μου, κατάλαβα ότι μου αρέσει το ίδιο φύλο, και λόγω που μεγάλωσα με επαρχία δεν είχα εκείνη την ελευθερία να ανοιχτώ, αλλά ούτε να με αποδεχτώ 100%. Γονείς συντηρητικούς και με μυαλά μεσαιωνικά, και περίγυρος επίσης συντηρητικός που δεν αποδεχόταν τη διαφορετικότητα.

Η τύχη όμως μου χτύπησε τη πόρτα, όταν πέρασα αυτό που πραγματικά ήθελα. Νοσηλευτική, και μάλιστα στην Αθήνα.

Κατεβαίνοντας στην Αθήνα, ένιωσα επιτέλους ελεύθερη, και γεμάτη αισιοδοξία. Σαν να μπήκε οξυγόνο μέσα μου, καθώς στην επαρχία ήμουν εγκλωβισμένη μέσα σε μια παγιδευμένη ψυχή που δεν είχε περιθώρια για αποφυγή. Στην Αθήνα, κατάφερα να ανοιχτώ στη καινούρια παρέα που γνώρισα από τη σχολή, και ήμουν τόσο ευτυχισμένη και ελεύθερη που ήταν δίπλα μου, και δεν το θεώρησαν κάτι περίεργο. Υπήρχε όμως και εκείνη η ομάδα ανθρώπων, που με έβριζαν και με χλεύαζαν. Κάποιοι από αυτούς ήταν κάποιοι συμφοιτητές μου, οι οποίοι μου “έστησαν” καρτέρι έξω από το πανεπιστήμιο και με έβριζαν, χαρακτηρίζοντας με με άσεμνους χαρακτηρισμούς “Μωρη λεσβία, μωρη ανώμαλη… και πολλά αλλα που δεν μπορώ να τα ξεστομίσω. Άνθρωποι στο δρόμο, με βλέμματα περίεργα, με χαρακτηρισμούς άσεμνους, λόγω του στυλ μου (κοντό μαλλί, και ανδρικά ρούχα). Έφτασα σε σημείο να μη βγαίνω από το σπίτι, γιατί φοβόμουν τα άσχημα σχόλια, και τα περίεργα βλέμματα.

Η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, ήταν η απόρριψη των γονιών μου, όταν τελικά αποφάσισα να τους αποκαλύψω τη διαφορετικότητα μου, λόγω που άρχισαν να το καταλαβαίνουν και να μου πετούν “μπιχτες”. “Δεν είσαι κόρη μας εσύ.” Εκείνο ήταν το σχόλιο των γονιών μου, που με έκανε να πέσω σε κατάθλιψη και να χρειαστώ τη βοήθεια ψυχοθεραπευτή για να καταλάβω επιτέλους “ποια είμαι.” Τελικά μου έκανε καλό η ψυχοθεραπεία, και μετά από αμέτρητες συνεδρίες, κατάφερα εντελη να καταλάβω ποια είμαι, και να μην με νοιάζουν τα λόγια του κόσμου. Πλέον εκείνο που με βοηθά για να μην ακούω τις άσεμνες συμπεριφορές των μερικών περαστικών, είναι να φοράω τα ακουστικά μου, και να ακούω τη μουσική μου καθώς περπατάω, γιατί απλά βαρέθηκα.

Βαρέθηκα να προσποιούμε κάτι άλλο με σκοπό να αρέσω στους άλλους.
Βαρέθηκα να φοβάμαι μη χάσω ανθρώπους από δίπλα μου, λόγω της διαφορετικότητας μου
Είμαι η Μαρία και μου αρέσουν οι κοπέλες.
Δε το δέχεσαι; Η πόρτα ανοιχτή.
Το δέχεσαι; Σε ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου.
Με δέχεσαι και είσαι δίπλα μου; ΣΕ ΘΕΛΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ.

Καλή συνέχεια σε όλους! Και μη ξεχνάτε… να είστε ο εαυτός σας, διότι μόνο εκείνο θα έχετε πάντα δίπλα σας!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News