Γεια σε όλες και όλους. Θέλω να ακούσω αντικειμενικές γνώμες από τους σχολιαστές, για κάτι που με απασχολεί.
Από μικρή φανταζόμουν τον εαυτό μου να είμαι καριερίστας, να έχω σημαντική θέση σε εταιρεία και να με υπολογίζουν. Πήρα ένα πτυχίο που δεν έχει τις καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές και κάνοντας ένα σωρό λάθος υπολογισμούς, τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε λίγο πριν τα 40 να μην έχω καταφέρει να βρω μία σημαντική θέση εργασίας, ωστόσο στη δουλειά του “ποδαριού” που κάνω φαίνεται ότι έχω ταλέντο και παίρνω έναν μισθό αρκετά πάνω από τον βασικό.
Είμαι ευχαριστημένη με το μισθό μου, αλλά όχι με τον τίτλο μου. Πιστεύετε ότι αξίζει να διεκδικήσω μία καλύτερη θέση εργασίας και ας μου δίνουν λιγότερα χρήματα ή να κάτσω στα αυγά μου και να καταπιώ το κόμπλεξ μου; Θεωρητικά έχω άπλετο χρόνο να ασχοληθώ με αλλαγή καριέρας, γιατί δεν έχω παιδιά/σκυλιά και άλλες υποχρεώσεις, αλλά αν πάλι δεν πετύχω τον στόχο μου, θα απογοητευτώ διπλά.
ΑΠΟ ΤHΝ – Καριερίστα wannabe
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι γιατί θέλεις αυτήν την θέση. Επειδή είναι το πάθος σου, κάτι που θέλεις πολύ ή γιατί θεωρείς ότι έτσι θα σε θαυμάζουν; Το να κυνηγάς κάτι που αγαπάς είναι προσοδοφόρο για την δική σου ευεξία. Το να θέλεις την αποδοχή μου ακούγεται ψυχοφθόρο.
Θεωρητικά, μπορείς να έχεις σημαντική θέση σε διοικητικό τμήμα αλλά να μην σε σέβονται, απλά να σε ανέχονται.
Το θέμα δεν είναι να καταπιείς το κόμπλεξ σου, αλλά να το επεξεργαστείς και να το καταλάβεις. Θα είσαι οκ να έχεις έναν πιο fancy τίτλο αλλά να παίρνεις τον βασικό; Μήπως αυτό το “κύρος” που περιμένεις από τον τίτλο σου στη δουλειά μπορείς να το κατακτήσεις μέσω κάποιου άλλου τομέα; Θέμα προτεραιοτήτων είναι. Δεν υπάρχει αντικειμενικά σωστή απόφαση.
Πάντως το “καριερίστας” δεν έχει να κάνει με το τι θέση έχεις αλλά με το πως δουλεύεις.
Υπάρχουμε κ εμείς που έχουμε τον τίτλο ή τα πτυχία αλλά τα λεφτά είναι ίσως αναλογικά λίγα, χάχα. Αλλά προσωπικά δεν γκρινιάζω, γιατί δεν κάνω κ κάτι για αυτό 🙂
Εγώ προτείνω να κυνηγήσεις αυτό που θέλεις και πιστεύεις ότι σε γεμίζει.
Δε θα πω ψέματα σε καταλαβαίνω. Κι εγώ αυτό έχω να με βαραίνει. Τα πτυχία μου ήταν σχεδόν για προσωπική ευχαρίστηση, δε μου προσφέρουν καμία αξιόλογη ευκαιρία καριέρας, και συνήθως κάνω δουλειές ποδαριού που όπως λες μου καλύπτουν μεν τα έξοδα αλλά δεν έχουν κάποιον τίτλο. Κι ειδικά επειδή περιστοιχίζομαι απο επιχειρηματίες, γιατρούς ,μηχανικούς, στελέχη πολυεθνικών και εργαζόμενους στο εξωτερικό αισθάνομαι ώρες ώρες ότι κάτι έχω κάνει λάθος. Αλλά ομολογουμένως είμαι πολύ καλή στην εξυπηρέτηση πελατών. Αφού δε δεσμεύεσαι από κάποια προσωπική υποχρέωση και να έχεις την επιθυμία να κάνεις μια άλλη δουλειά (πολύ βασικό αυτό), τότε για μένα προσπάθησε… Διαβάστε περισσότερα »
την δουλειά την έχουμε είτε γιατι μας προσφέρει τα λεφτά για να ζήσουμε και να έχουμε καλή διαβίωση, είτε επειδή μας προσφέρει και τα λεφτά και την προσωπική ευχαρίστηση.
Αν αποζητάς προσωπική ευχαρίστηση από την δουλειά σου και αυτό που κάνεις δεν σου αρκεί, τότε πήγαινε κάπου αλλού. Αν οχι τι σημασία έχουν οι τίτλοι εφόσον τα λεφτά καλύπτουν τις ανάγκες και την διασκέδασή σου?
Πιστεύω πως δεν υπάρχουν αντικειμενικές γνώμες σε κάτι τέτοιο γιατί είναι ξεκάθαρα θέμα προσωπικών προτεραιοτήτων.
Κάποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο για τους τίτλους, άλλοι για τα χρήματα, κάποιοι άλλοι για την ποιότητα ζωής που η εργασία εξασφαλίζει.
Το γεγονός ότι από μικρή σε φανταζόσουν κάπως, δε σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό είναι που θέλεις και τώρα. Αλλάζουμε.
Αν πάλι είναι πολύ συνειδητή η ανάγκη σου για αναγνωρισιμότητα, τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Απλά μη φας τα νιάτα σου για μια νεανική φαντασίωση.
Μεταφρασε την δουλεια σου στα αγγλικα. Ετσι θα αποκτησει κυρος. Λιγο πριν την κριση επι κωστακη καραμανλη ηξερα ενα παλικαρι που ηταν υπευθυνος βαρδιας σε σουπερ μαρκετ. Επαιρνε 950 με βασικο τιτλο προσληψης απολυτηριο λυκειου. Εγω ημουν αρχαιολογος δηλ δημοσιος υπαλληλος. Τοτε επαιρνα 1400. Κατι συζηταγαμε για μια απεργια και μου λεει ε εγω δεν μπορω ειμαι φλοορ μανατζερ δεν ειμαι απλος υπαλληλος σαν και σενα! Βλεπεις τι κανουν τα αγγλικα? Σε αναβαθμιζουν αυτοματα και νιωθεις σαν αφεντικο κι ας περνεις 950 αφου ελεγχεις τα κοριτσια στο ταμειο που παιρνουν 700. Και νιωθεις οτι δεν ειναι η θεση σου στην… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό μόνο εσύ το ξέρεις.
Εγώ θα το έθετα στην προοπτική.
Η δουλειά η τωρινή έχει μέλλον; βλέπεις τον εαυτό σου εκεί;
Οι ταμπέλες,οι θέσεις δε δημιουργούν πληρότητα και ευτυχία.
Είσαι μικρή, μπορείς να δοκιμάσεις διάφορα, μόνο και μόνο να μη μείνει απωθημένο.
Καλή συνέχεια.
Είναι μια ερώτηση που για να απαντηθεί θα χρειαζόταν να έχουμε όλες τις λεπτομέρειες : τι σπουδαστές, τι δουλειά ήθελες να κάνεις, τι σημαίνει “του ποδαριού” αλλά με καλό μισθό που χρειάζεται και ταλέντο για να την κάνεις. Πληροφορίες που δεν έχουμε για τη διασφάλιση της ανωνυμίας. Τα σαράντα δεν είναι αργά, αλλά δεν είναι και νωρίς. Θα πρότεινα να ψαχτείς στη δουλειά που κάνεις, να αξιοποιήσεις το” ταλεντο” σου και να δεις αν και πώς μπορείς να εξελιχθείς. Μην πας κάπου με λιγότερα λεφτά, θα δυσκολέψεις την αθημερινότητα σου. Εκτός αν έχεις την εξασφάλιση μονιμότητας και εξέλιξης, κοινώς μια… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα προβληματιζόμουν μόνο αν η δουλειά του ποδαριού που λες είχε ημερομηνία λήξης. Αν είναι μια σταθερή δουλειά (οσο σταθερή μπορεί να είναι στις μέρες μας) που σε γεμίζει και πληρώνει και καλά μην την χάσεις μόνο για το θέμα του κύρους. Μην πνίξεις όμως τα συναισθήματά σου, επεξεργάσου τα με έναν είδικό. Σε μια κοινωνία που το να έχεις έναν τίτλο (ακόμα κι αν σου δίνει λίγα χρήματα και δεν σου αρέσει η δουλειά) είναι το πιο σημαντικό είναι κατανοητό να αισθάνεσαι έτσι. Ειδικα στην Ελλάδα που οι μιλένιαλς μεγαλώσαμε με την πίεση να σπουδάσουμε και να έχουμε… Διαβάστε περισσότερα »