Γεια.. γράφω αυτή την ιστορία με αφορμή την προηγούμενη ιστορία της κοπέλας της ο οποίας ο σύντροφός φλερτάρει ασυστολα.
Διπολική εδώ… 36, αυτή τη στιγμή χωρίς αγωγή και στήριξη. Διαβασα προσεκτικά την ιστορία, και έπειτα τα σχόλια. Ενα από αυτά έλεγε : τα είχα με διπολική ,Dr Jekyll and Mr Hyde… Προστάτεψε την ψυχική σου υγεία. Οκ…
Διπολική λοιπόν εγώ. Τελείωσα τη σχολή μου στα τρεισήμισι χρόνια, πήρα πτυχίο στα 4 (καλοκαίρι), μπήκα αμέσως με εξετασεις στο μεταπτυχιακο. Πετούσα. Μετά έγινε η διάγνωση. Η κατάθλιψη από πριν χτυπούσε την πόρτα, αλλά δεν έδινα και πολλή σημασία.
Στο μεταπτυχιακό και έπειτα διαλύθηκαν όλα. Να είμαι τώρα, στα 36 μου. Χωρίς σύντροφο, χωρίς δουλειά (τώρα). Προσπαθώ να κάνω ειρήνη με μια ζωή που ήθελα πολύ και μάλλον δε θα ζήσω. Ήταν το όνειρο του συντρόφου (αληθινού) και ύστερα, ίσως ,της οικογένειας. Όχι αναγκαστικά. Βγήκα ραντεβού (πάρα πολλά …) Με ερωτεύτηκαν και ερωτεύτηκα (πολύ).
Βέβαια για αυτούς τους ανθρώπους ήμουν… Ένα κονσεπτ. Ένας έρωτας “μοιραίος” με πολλά δράματα και πάθος. Και ύστερα προχωρούσαν σε κάτι πιο ήσυχο, πιο ασφαλές, πιο …διαχειρισιμο. Το τελευταίο και – πιο πρόσφατο- θυμάμαι να κλείνει το τηλέφωνο σε έξαλλη κατάσταση φωνάζοντας “είσαι τρελή” . (Έχει νόημα να πω ότι δεν έγινε κάτι λάθος;;; έχει νόημα άραγε ,εγώ ως διπολικη, να προσπαθώ να αποδείξω τα αυτονόητα ότι δηλαδή δεν έκανα κάτι λάθος ρε παιδιά. Δεν έκανα κάτι που να δικαιολογεί αυτή την έλλειψη σεβασμού. Ήξερε για την ασθένεια μου. Γιατί πλέον δεν προσπαθώ να την κρύβω. Η χρήση της λέξης “τρελή” του έδωσε μια (ψεύτικη) δύναμη. Πάτησε εκεί που μπορούσε να πατήσει, άνανδρο αν με ρωτάτε….)
Οι γονείς μου δεν γνωρίζουν, δεν έμαθαν ποτέ τι έχω. Όταν προσπάθησα,.πιο νέα, να τους εξηγήσω, είπε η μάνα μου : δηλαδή γέννησα άρρωστο παιδί; της είπα “μάνα λάθος διάγνωση τελικά..” και χαμογέλασα. Ζουσα μόνη. Δεν έβλεπαν, δεν ήξεραν, δεν άκουγαν. Ο,τι δε γνωρίζουμε ,δε μας ενοχλεί κιόλας , σωστά; anyway.. ,ήρθε κ καρκίνος. Όχι σε εμένα. Σε δύο μέλη της τετραμελους μου οικογένειας. Ο ένας σχεδόν μετά τον άλλον. Η αρρώστια αυτή (καρκίνος..) φαίνεται .φώναζει. μπαμ κανει. Αναρωτιομουν γιατί ο αδερφός μου (νέος…) Και όχι εγώ. Εγώ έπρεπε.
Το μεγαλύτερο μέρος των ενηλίκων μου χρόνων το έζησα μέσα σε βαριά κατάθλιψη. Στο πλαίσιο αυτό, δούλευα, κλπ. Έπαιρνα χάπια, ψυχολόγους, ψυχίατρους. Ωραία , Ε; αλλά δεν μου έδωσαν ελπίδα και νόημα που τόσο απεγνωσμένα έψαχνα. Πριν δύο μήνες γλίτωσα από αυτοκτονία. Γλίτωσα στο παρατσακ . Σηκώθηκα, συνέχισα να ψάχνω για δουλειά. Τον έρωτα τον άφησα.
Παιδιά;; δεν είμαστε η ασθένεια μας. Μην χρησιμοποιείτε αυτό ως λόγο για να μην είσαστε μαζί μας. Πάντα φοβόμουν ότι αν δείξω ποια είμαι, τον διπολισμο, οι άνθρωποι θα φεροντουσαν διαφορετικά. Θα με έβλεπαν ως “η τρελή” . Θα θεωρούσαν πως οι απόψεις, τα συναισθήματα μου, δεν έχουν νόημα. Έχουν όμως. Και νόημα. και αξία. Μερικές φορές η ψυχική ασθένεια δεν ακούγεται τόσο όσο μια άλλη ασθένεια (πχ.καρκινος). Οι γονείς μου δεν έμαθαν ποτέ πως ολα αυτά τα χρόνια, με η χωρίς χάπια, από τύχη ζω ακόμα κ δεν έχω αυτοκτονήσει.
Δεν ξέρω για τον σύντροφό της κοπέλας. Ξέρω όμως ότι η “ηθική” είναι δική μας. Ότι αυτό που μας συγκρατει από οτιδήποτε, και δεν είναι σίγουρα ο έρωτας, αυτός φεύγει. ειναι αυτό που θέλουμε να είμαστε. Ποιος θέλουμε να είμαστε. Δεν ξέρω για εσάς τους “γνωστικούς” , αλλά εγώ έχω φερθεί πιο ξεκάθαρα και πιο σταρατα στους γύρω μου από όλους αυτούς που δηλώνουν “νορμάλ” και “υγιεις”. Ναι, είναι δύσκολο για τους γύρω μας, αλλά είναι δύσκολο και για εμάς. Δεν είμαστε η ασθένεια μας, και δε νομίζω ότι είναι και λόγος για να δικαιολογουμε τα σκατα μας. Το να μην θέλει κάποιος/α να μπλέξει με ανθρωπους με ψυχική ασθένεια είναι δικαίωμα του..αναφαιρετο. αν όμως , εσείς οι γνωστικοί πλησιάσετε ,.λίγο προσοχή. Είναι για δυνατούς παίκτες κάθε είδους ασθένεια. Και αυτό που οι γνωστικοί το περνάτε εύκολα, γιατί, κακά τα ψέματα, πλέον οι περισσότεροι άνθρωποι απλά επιπλέουν στην επιφάνεια, υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στο βάθος και στο σκοταδι. που πιστεύουν σε μια ελπίδα μιας αγάπης που να έχει νόημα. Που αυτή η ελαφρότητα που έλεγε κ ο φιλος Κούντερα, δεν τους πάει και στην τελική δεν το θέλουν κιόλας. Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν νόημα και ουσία.
Φετος τελειώνω τη δεύτερη σχολή μου. Φέτος προσπαθώ να βρω εκείνο το νόημα που χρόνια έψαχνα και δεν είχα.
Κουράστηκα να υποκρίνομαι. Στους γύρω μου έδινα πάντα ρεσιτάλ υποκριτικής (βοήθησε το θέατρο…. ) Για να μην δούνε. Να μη δουν, να μην καταλάβουν, να μην ανησυχήσουν,να μην πονέσουν. Κουράστηκα όμως.
Δεν είμαι ελέφαντας!!
Όπως είπα, έχετε κάθε δικαίωμα να μην μπλέκετε..κανείς δεν σας πηρε με το ζορι, από το χέρι κ σας είπε “έλα..!”.
Αυτό είμαι
Με λένε …, είμαι διπολική, δεν είμαι πάντα καλά, αλλά θα γίνω (Ε..;;)
Ευχαριστώ που με διαβάσατε.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια διπολική
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε διάβασα με μεγάλη προσοχή.Θεωρώ ότι ο λόγος σου πάνω στο θέμα της διπολικής διαταραχής,θα έπρεπε να διδάσκεται όπου μπορεί να βρει έδαφος.Σε ευχαριστώ για την οπτική την οποία που μας παρουσίασες με περίσσιο θάρρος.Είσαι αξιοθαύμαστη.
Καλά έκανες και έγραψες! Και εγώ είμαι διπολική και είμαι, ως επί το πλείστον, καλά. Έχω διαφορετική ιστορία και ηλικία από τη δική σου. Είμαι διαγνωσμένη από τα 36 μου, μετά από πολλές ταλαιπωρίες και σκαμπανεβάσματα. Όμως αφού διαγνώστικα, και κάπως αργότερα αποδέχτηκα την κατάσταση μου, πήρα τα ηνία και αποφάσισα να την φέρω στα μέτρα μου. Σιγά σιγά λοιπόν, με την βοήθεια ψυχιάτρου, και την αποδοχή και όχι βοήθεια της οικογένειας μου, έχτισα μια κατάσταση που με εξυπηρετεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Είχα κουραστεί αφόρητα από τα προηγούμενα χρόνια να παλεύω μόνη μου και να υποφέρω ενίοτε από αυτοκτονικό… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ με συγκίνησε η ιστορία σου. Σε ευχαριστώ που τη μοιράστηκες και μας έδωσες και μια άλλη οπτική. Δυστυχώς οι ψυχικές ασθένειες παραμένουν ταμπού για την κοινωνία. Γι αυτό είναι δύσκολο για τους γονείς να το αποδεχτούν. Η μητέρα μου δυσκολεύτηκε πολύ να αποδεχτεί ότι η αδερφή μου έπαιρνε ψυχοφαρμακα για να μπορεί να είναι λειτουργική. Ακόμα και τώρα δεν νομίζω ότι το έχει αποδεχτεί πλήρως, απλά έχει συμβιβαστεί με αυτό. Ο πατέρας μου αντίθετα την στήριξε από την αρχή. Προσπάθησε να βρεις ανθρώπους υποστηρικτικούς για να το μοιραστείς. Κάποιος άλλος από την οικογένεια ή τους φίλους; Μην μένεις χωρίς… Διαβάστε περισσότερα »
Χρόνια πολλά να έχεις κοπελιά και η χρονιά αυτή να σου φέρει κάτι ευχάριστο που θα σου μείνει. Μπράβο σου που έχεις θάρρος να εκφραστείς. Δεν έχω ιδέα τι περνάς αλλά πιστεύω πως αξίζει να ζήσεις για πολλά χρόνια. Ήδη από το άρθρο σου προσφέρεις σε αυτή την κοινότητα κι όπως το εξέθεσε κι ο Erwin, η εμπειρία σου θα βοηθήσει εμάς τους γνωστικούς να καταλάβουμε ένα ή δύο πράματα παραπάνω. Είσαι έξυπνη και πειθαρχειμένη, (όντας στο τέλος του μεταπτυχιακού σου), που σημαίνει ότι έχεις να προσφέρεις και τις γνώσεις που απέκτησες στην ευρύτερη κοινωνία. Είσαι συνειδητοποιημένη, αφού εξηγείς στις… Διαβάστε περισσότερα »
Η ασθένεια δεν είναι αδυναμία. Μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε από εμάς και χρειάζεται να αντιμετωπίστει για να συνεχίσουμε. Όπως χρειάζεται να αντιμετωπίσω την πνευμονία για να συνεχίσω να ζω και δεν έχει και πολύ νόημα να την κρύψω, χρειάζεται να αντιμετωπίσω και τις χρονιές νόσους όπως πχ η αρτηριακή υπέρταση, ή η διπολική διαταραχή. Άρα δεν χρειάζεσαι μόνο συμφιλίωση με το γεγονός ότι μπορεις να είσαι και ασθενής. Χρειάζεσαι στήριξη και αντιμετώπιση της ασθένειας. Χρειάζεσαι να μοιράζεσαι την πληροφορία ότι είσαι ασθενής με ελευθερία και ας το αντιμετωπίσει ο καθένας όπως θέλει. Άλλωστε και το γεγονός ότι οι δικοί… Διαβάστε περισσότερα »
Σε παρακαλώ μην το εκλαβεις αρνητικά για εσένα, έχεις τον σεβασμό και την αμέριστη συμπάθεια μου, ούτε ως έλλειψη ενσυναισθησης για την αρρώστια του αδερφού σου, απλώς είμαι περίεργη: όταν διαγνώστηκε ο αδερφός σου, είπε πάλι η μητέρα σας “δηλαδή γέννησα άρρωστο παιδί ?”
υποψιάζομαι πως όχι… Η ψυχιατρική νόσος εχει το στίγμα… 😥
Καλή χρονιά και καλή δύναμη!!! Διάβασα με προσοχή την επιστολή σου και τα εύστοχα σχόλια των υπολοίπων αναγνωστριών-ων. Είσαι λειτουργική, έχεις τη ζωή σου, η διπολική διαταραχή είναι κατάσταση με την οποία μαθαίνεις να ζεις όπως ο διαβήτης, τα αυτοάνοσα και πολλά άλλα νοσήματα και καταστάσεις. Βρες έναν ψυχίατρο-ψυχοθεραπευτή για να υποστηρίζεσαι με ή χωρίς φ/α και συμβουλευτική υποστήριξη. Σε ό,τι αφορά τον τομέα της προσωπικής ζωής εγώ στο περιβάλλον μου το συγγενικό έχω άτομο γυναίκα με διπολική διαταραχή, οικογενειακή επιχείρηση πολύ απαιτητική, παντρεμενη με δύο παιδιά. Όταν ανακάλυψε ότι έχει διπολική και τελικά συνεργάστηκε και πήρε την φ/Α τα… Διαβάστε περισσότερα »
Μα φυσικά χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή, πραγματικά όλα γίνονται τόσο πιο εύκολα με φαρμακευτική αγωγή. Παίρνει χρόνο και δοκιμές να βρεθεί η σωστή αγωγή και όταν βρεθεί πρέπει να ακολουθείται ευλαβικά για πάντα. Αλλά βοηθάει τόσο πολύ. Όλα θα γίνουν τόσο πιο εύκολα μόλις βρεθεί η σωστή αγωγή.