Καλησπέρα σε ολ@, ευχαριστώ για την στήλη. Βάζω ένα triger warning στην ιστορία μου.
Δεν ξέρω γιατί ένιωσα την ανάγκη να το πω τώρα τόσα χρόνια μετά, ούτε ξέρω που αποσκοπεί που το γράφω εδώ. Έχω ξανά πει τις ιστορίες μου αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να κλείσουν κάπως και να ξεπεραστουν.
Ήμουν 16 χρόνων στον ηλεκτρικό, Σάββατο μεσημέρι γυρνάω από μάθημα. Σε αυτό το σημείο έχω ανάγκη να πω ότι ήμουν χαριτωμένο παιδάκι και χαριτωμένα ντυμένο με φαρδύ πουλόβερ και τζινακι, ξέροντας βέβαια ότι δεν έχει σχέση αυτό, απλά η πατριαρχία κυλάει ακόμα στο αίμα μου δυστυχώς.
Στέκομαι όρθια κοντά στην πόρτα του τραίνου και περιμένω την στάση μου, δεν κάνω τίποτα, δεν κοιτάω το κινητό μου (δεν είχα κι όλας), δεν ακούω μουσική, δεν ενοχλώ κανέναν, κάθομαι με τις σκέψεις μου. Μεσήλικας άντρας στέκεται πολύ κοντά μου, όπου βέβαια θυμάμαι δε μου έκανε εντύπωση γιατί είχε αρκετό κόσμο μέσα στον ηλεκτρικό, γυρισμένος προς τα εμένα (και η πλάτη του προς τους υπόλοιπους). Περνάει λίγη ώρα και συνειδητοποιώ ότι ο εν λόγω κύριος έχει ανοίξει το φερμουάρ του και έχει βγάλει έξω ο,τι βγαίνει και αυνανίζεται προς το μέρος μου (σε απόσταση 20εκ περίπου).
Σε αυτό το σημείο να πω ότι σε εκείνη την ηλικία ήμουν σεξουαλικά ενεργή (ιστορία για άλλη φορά) και καταλάβαινα πολύ καλά τι συμβαίνει. Θυμάμαι είχα πανικοβληθεί αλλά δεν ήθελα να το αφήσω να βγει προς τα έξω, δεν ξέρω γιατί δεν τον ξεφτιλισα μέσα στον κόσμο. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κοιτάξω γύρω να το δω το βλέπει κανείς. Καμία αντίδραση.
Δεν ξέρω αν το βλέπανε ή όχι, θέλω να πιστεύω όχι. Έπειτα έψαξα την καλύτερη έξοδο από κοντά του χωρίς να τον ακουμπήσω. (Το ένα του χέρι κρατούσε τον στύλο στήριξης που ήταν πίσω μου άρα ήμουν εγκλωβισμένη). Χωρίς να βρω καλύτερη λύση πάω να φύγω από την μεριά που είχε το χέρι. Δεν κατεβάζει το χέρι του και του το σπρώχνω με τα χέρια μου και με θυμό στο βλέμμα μου του λέω πάρτο από δω. Και έρχομαι πλέον στην μέση του τραίνου και αυτός ατάραχος γυρνάει ημίγυμνος ακόμη προς το μέρος μου (προφανώς ο κύριος δεν είχε τελειώσει την δουλειά του και του το χαλασα να τον αφήσω στην μέση).
Κατεβαίνω στην επόμενη στάση που ήταν και η στάση μου και εκείνος κατεβαίνει μαζί μου. Μόλις κατεβαίνω και τις σκάλες του σταθμού και γυρνάω να κοιτάξω πίσω μου είχε εξαφανιστεί. Δεν τον ξανά είδα και ας κοίταξα γύρω μου. Μετά από αυτό καταδίκαζα τον εαυτό μου ότι είναι τιμωρία αυτό που συμβαίνει επειδή είμαι σεξουαλικά ενεργή σε αυτή την ηλικία.
18 χρόνων πάω γυμναστήριο με την φίλη μου και διασχίζουμε ένα δρόμο που έχει ένα πάρκο δεξιά και σπίτια αριστερά. Η ώρα είναι 6 το απόγευμα με φως έξω, καλοκαίρι. Φοράω φαρδύ κοντό σορτσάκι, μπλουζάκι και αθλητικά. Κάποια στιγμή αισθάνομαι ένα χαστούκι στα οπίσθια. Δεν είχα ιδέα, τόσο που ούρλιαξα από τον πόνο και το σοκ. Γυρνάω και αντικρίζω νεαρό άντρα στα 30 να με κοιτάει με ένα βλέμμα ικανοποίησης και ένα χαμόγελο.
Του φωνάζω πάλι προσπαθώντας για ηλίθιο λογο να κρατήσω την ψυχραιμία μου, “πας καλά;;;” Το βλέμμα του δεν άλλαξε ποτέ συνέχισε να με κοιτάει με το χαμόγελο στα χείλη. Συνέχισα την πορεια μου σοκαρισμένη εγώ και η φίλη μου μέχρι που ένιωσα απαίσια μες στο ίδιο μου το δέρμα και γύρισα και άλλαξα ρούχα. Δεν έχω ξανά βάλει σορτσάκι από τότε.
Πια είμαι 27 ετών και ακόμα παλεύω με τις εμπειρίες μου, τόσες και άλλες τόσες. Παλεύω με το να αντιδράω όταν βλέπω κάτι να συμβαίνει. Παλεύω με το να αντιλαμβάνομαι κάτι πριν συμβεί, παλεύω με τον φόβο και παλεύω με τον σεξισμό. Θέλω επιτέλους να δω αλλαγή, θέλω επιτέλους να μην υπάρχουν θηλυκότητες που ζούν έτσι και χειρότερα. Θέλω να σταματήσω να γνωρίζω άτομα με ιστορίες σα τις δικές μου, η κάθε μία και από μια.
Ευχαριστώ για όσ@ καταφέρατε να διαβάσατε το κείμενο μου και στέλνω μεγάλη αγκαλιά σε οσ@ παλεύουν.
ΑΠΟ ΤHΝ – Καμία μόνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έλα να σου πω τρεις ιστορίες που στο τέλος έβγαλαν και λίγο γέλιο, για να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη , δεν είσαι η μόνη και ότι η αρρώστια βρίσκεται στο δικό τους κεφάλι και κακώς τη βάζεις στο δικό σου με τη μορφή φόβου και ενοχής. 1. Πήγαινα γυμνάσιο. Ο δρόμος που κατηφοριζαμε για το σχολείο ήταν γνωστό λημέρι αυνανειτορς όπως τους λέγαμε. Γιατί? Γιατί ήταν σχετικά ήσυχη Λεωφόρος που κορίτσοπαρεες πήγαιναν στο σχολείο . Τα αγόρια πήγαιναν από τα στενά για να χτυπάνε κουδούνια και να πετάνε νερατζια και τους αποφευγαμε. Είμαι με τη κολλητή η οποία είχε… Διαβάστε περισσότερα »
Φοιτήτρια στην σχολή, περνάω μια μέρα από το τμήμα μου (ξεχωριστό μικρό κτήριο μέσα στο campus). Βλέπω από μακρυά έναν τύπο να αράζει στα σκαλάκια της εισόδου. Δεν δίνω σημασία, συνηθησμένη κατάσταση. Ανεβαίνω τα σκαλάκια περνώντας από δίπλα του χωρίς καν να γυρίσω να τον κοιτάξω. Χτυπάω το κουδούνι γιατί η πόρτα ήταν κλειστή, δεν απαντάει κανείς και κάνω μεταβολή να φύγω. Κατεβαίνω τα σκαλάκια, περνόντας πάλι από δίπλα του, αλλά και πάλι χωρίς να γυρίσω να τον κοιτάξω. Όπως ξεμακραίνω τον ακούω να μου φωνάζει: “Κοπελιά!!”. Γυρίζω προς το μέρος του να δω τι θέλει. “Για κοίτα εδώ!! Τι… Διαβάστε περισσότερα »
Μα ναι. Δεν είπα το αντίθετο. Αν όμως είσαι με παρέα…παίρνεις το αίμα σου πίσω. Αν ήμουν μόνη στου Ψυρρή.. λογικά θα ετρεχα προς τον κοσμο ή θα έβαζα τις φωνές . Αλλά ειμασταν 4. Ποια να αφήσει ποια να πιάσει. Πρώτα κοιτάμε να είμαστε ασφαλείς.Απο τότε που βγήκαν τα κινητά ,όταν περπατάω μόνη το βράδυ κάνω ότι μιλάω στο τηλ και δεν γυρνάω να κοιτάξω ούτε στα ψιτ ούτε στα κοπελιά να σου πω λίγο. Το έγραψα περισσότερο για το φόβο και την ενοχή που νιώθει η κοπέλα κατόπιν των περιστατικών και επειδή τα σκέφτεται ακόμα . Καλά έκανες… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως είναι ανατριχιαστικό το γεγονός ότι υπάρχουν τόσα πολλά περιστατικά. Ειδικά αυτό με το χουφτωμα δηλαδή. Μια φορά πέρασε ένας με μηχανάκι και μου έριξε μια εν κινήσει. Ο πόνος. Μετά σκεφτόμουν ότι δε το έκανε για να πιάσει τον ποπό μου. Σιγά, ούτε ο ίδιος δε θα κατάλαβε τίποτα ούτε πρόλαβε να δει δική μου αντίδραση για να φτιαχτεί. Δεν ήταν σεξουαλικό. Ήταν καθαρή εξουσία. Κάνει ο καθένας ότι του καυλωσει και μετά θυμώνουν που υποθέτουμε ότι όλοι είναι τέτοιοι. Αυτό με εξοργίζει όταν το σκέφτομαι και όταν το συζητάω και δεν μπορούν να το καταλάβουν.Ενω μια χαρά το… Διαβάστε περισσότερα »
αχ εχω κι εγω τετοιες ιστοριες. Περνουσα απο ενα καπως σκοτεινο μερος αναμεσα σε παρκα ,αλλα διπλα σε μεγαλο δρομο οποτε δε φοβομουν ιδιαιτερως, αλλα ειχα το νου μου. Ημουν λυκειο και θυμάμαι εκεινη τη μερα σχεδον ετρεχα με τα τακουνια μου (χαμηλα αλλα για μενα που κυκλοφορουσα με αθλητικα συνεχεια ηταν ζορικο) γιατι θα συναντούσα φιλη για εξοδο κι ειχα αργησει. Και ξαφνικα ακουω ενα “ψιτ ψιτ, κοπελια, εδω, κοιτα” και κοντεψα να σκοτωθω γιατι σταματησα αποτομα και παραλιγο να χασω την ισορροπία μου. Και βλεπω εναν μεσηλικα, με ανοικτη καμπαρντίνα και τον μικροσκοπικο παργαλατσο του να με κοιταει… Διαβάστε περισσότερα »
Μην κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν αντέδρασες. Ήσουν παιδί και αυτοί ενήλικες άντρες, ήταν πιο δυνατοί από εσένα.
Αυτά πρέπει να ακούγονται, για να αλλάξει ο κόσμος. Δεν είναι εύκολο, αλλά πρέπει κάποιος να κάνει το πρώτο βήμα.
Μου είχε τύχει το ίδιο ακριβώς στον ηλεκτρικό. Θεωρώ ότι δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος διότι υπάρχει μια χρονική διαφορά τουλάχιστον 30 ετών μεταξύ των δύο περιστατικών Εγω πάλι,δεν είχα πάρει χαμπάρι τίποτα,αλλά με τράβηξε από κοντά του μια κοπέλα που είδε την κινηση. Επίσης είχα δεχτεί μέσα στο δρόμο χειρονομία από νεαρό (εγώ ήμουν ούτε 10) Για πολλά χρόνια πιστευα ότι αυτά συνέβαιναν στα δικά μου τα χρόνια,επειδή οι περισσότερες κοπέλες τότε σπάνια ολοκλήρωναν τη σεξουαλική πράξη πριν το γάμο και ως εκ τούτου,θεωρούσα πως αυτό που προκαλούσε αυτές τις συμπεριφορές,ήταν η σεξουαλική πείνα. Δεν ήμουν ενημερωμένη για τις… Διαβάστε περισσότερα »
Μου θυμισες και τα δικά μου. Συνήθως ντρέπομαι να τα λέω παραεξω, γιατί ήμουν αβγαλτη και δεν ήξερα την τύφλα μου, αν και φυσικά δεν είμαι εγώ αυτή που πρέπει να ντρέπεται. Μόλις άρχισα τις σπουδές, 18 χρονών ήμουν ακόμα, δεν είχα ιδέα τι κυκλοφορεί εκεί έξω γιατί οι γονείς μου ήταν θρήσκοι κι αυστηροί και δεν με είχαν αφήσει να εξερευνήσω τον κόσμο. Το λεωφορείο που έπαιρνα για τη σχολή γέμιζε κόσμο, και κάποιοι φυσικά το εκμεταλλεύονταν αυτό κολλώντας σαν βδελλες πάνω μου. Ήμουν τελείως απονηρευτη όμως, μέχρι που μια μέρα κατεβαίνοντας από το λεωφορείο βλέπω ότι το ρούχο… Διαβάστε περισσότερα »
Τελικά είναι κλασικό αυτό με το λεωφορείο κι εγώ νόμιζα ότι μόνο σε μένα είχε συμβει. Λοιπόν δεν νομίζω ότι είναι θέμα ενημέρωσης των κοριτσιών. Σίγουρα πρέπει να γνωρίζουν αλλά κι εγώ δεν ξέρω πως θα ενημερώσω στο μέλλον την κόρη μου χωρίς να την τρομοκρατήσω. Τι θα της πω δηλαδή να μη μπαίνει σε λεωφορεία; Κι εγώ που με πήγε η μάνα μου στο γιατρό δηλαδή, πως θα μπορούσα να έχω προστατευτεί καλύτερα; Το θέμα είναι τα κορίτσια να μιλάνε, όπως ειπαν κι άλλα σχόλια να μην ντρέπονται, να τους ξεμπροστιάζουν, να μην τους αφήνουν να ασκήσουν αυτην την… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι να μην μπαίνει σε λεωφορεία, αρκεί να της πεις να μην αφήνει άντρες να την πλησιάζουν πολύ και να αποφεύγει τα πολύ γεμάτα μέσα, όπου η τριβή είναι αναπόφευκτη. Εγώ δεν ήξερα ούτε αυτά, έπρεπε να πάθω για να το ανακαλύψω.
Όχι καλέ, σε όλες μας έχει συμβεί. Στη κόρη σου θα πεις ότι πολλές φορές στα λεωφορεία γίνονται τέτοια, ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται και ότι μόλις της συμβεί κάτι θα πρέπει να αρχίσει να φωνάζει και να ουρλιάζει. Αντικειμενικός κίνδυνος δεν υπάρχει σε μέρη με τόσο κόσμο. Πάνω στο φόβο μας πατάνε και μόλις αρχίσεις να τους βρίζεις επιθετικά τρέχουν να εξαφανιστούν.
Φυσικά και είναι κλασικό και πολύ συνηθησμένο άντρες να παρενοχλούνε γυναίκες σε γεμάτα ΜΜΕ. Για αυτό και σε πολλές χώρες υπάρχουν ειδικά βαγόνια στο μετρό μόνο για γυναίκες. Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές με έχουν χουφτώσει, τριφτεί πάνω μου κλπ κλπ σε ΜΜΕ. Ήταν αμέτρητες οι φορές που συνέβει κάτι τέτοιο. Για χρόνια μετά δεν έμπαινα καν σε ΜΜΕ γιατί πάθαινα κρίσεις πανικού λόγο αυτών των εμπειριών.
Στο Λονδίνο πάντως μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση που στο μετρό έβγαινε ανακοίνωση συνέχεια για ένα νούμερο που μπορούσες να καλέσεις επί τόπου αν αντιλαμβανοσουν παρενοχλητικη συμπεριφορά εναντίον σου ή σε άλλο άτομο. Κάθε τρεις και λίγο σαν ποιηματάκι. Όσο να είναι ακόμα και η ανακοίνωση η ιδια λειτουργεί ανατρεπτικά για αυτόν που σχεδιάζει να κάνει κάτι. Μόλις ακούγαμε το ποίημα κοιτάζαμε γύρω μας όλες μπας και εντοπίσουμε κάτι ύποπτο. Η κόρη μου το είχε μάθει απ’ έξω και το μουρμουριζε.
Αθήνα 90ς. Ημουν δεν ήμουν 10 χρονών, πεμπτη δημοτικού. Μας βάλανε στο πούλμαν να μας πάνε εκδρομή όλο το σχολείο. Στο μουσείο περπατάγαμε όλοι στη σειρά όταν ένιωσα ένα χερι να με χουφτώνει απο πίσω. 12 χρονών γυμνάσιο, πάλι σε σχολική εκδρομή στο πάρκο, βγήκε μέσα από τους θάμνους ένας επιδειξίας, τον είδαμε εγώ και 2-3 φίλες μου. Δεν μιλήσαμε. 14 χρονών με πήγε στο γιατρό η μαμά μου κι όπως κράταγε το στηθοσκόπιο να με ακροαστεί έπιανε και το έφηβο στήθος μου. Πίσω από την πλάτη μου η μητέρα μου δεν κατάλαβε τίποτα. Της το είπα πιο μετά και… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς έχουμε σχεδόν όλες τέτοιες εμπειρίες, αυτή την αίσθηση ότι δε σε υπολογίζουν, ότι η φωνή σου δεν ακούγεται. Παρόλα αυτά, η κατάσταση έχει βελτιωθεί και θα σου πω γιατί το πιστεύω: ήμουν σε κακοποιητική σχέση με ξύλο και συναφή η οποία τελείωσε το ’18 (προ metoo, αλλά όχι και πολύ παλιά). Σχεδόν από την αρχή μοιραζόμουν την ιστορία μου με φίλους και γνωστούς γιατί θεωρώ ότι τέτοια περιστατικά πρέπει να συζητώνται και να μοιράζονται. Ε λοιπόν δε μπορείς να φανταστείς τι άκουγαν τα αυτιά μου. “Τα θελες και τα παθες”, “τι του έκανες; δε μπορεί, κάτι θα του έκανες”,… Διαβάστε περισσότερα »
Καλή μου το χρωστάς στον εαυτό σου να τα αφήσεις πίσω. Ένιωσα αυτό που λες και θα σου πω τι μου συνέβη διότι ήταν εξίσου τρομακτικό. Στα 18-19 μου περπατούσα το βράδυ σε πολύ σκοτεινό δρόμο του κέντρου της Αθήνας. Ήμουν φοιτήτρια τότε του πρώτου προπτυχιακού μου. Συνήθιζα να κυκλοφορώ μόνη, δεν βασιζομουν σε φίλες και συμφοιτητές. Τέλος πάντων, καθώς περπατούσα με ακολούθησε ένας άντρας γύρω στα 30-40. Δεν ξέρω πως έγινε με άρπαξε και δεν με άφηνε να φύγω. Αρχικά δεν αντιδρασα τα είχα χάσει, είχαν περάσει ένα κάρο αρνητικές σκέψεις από το μυαλό μου. Στη συνέχεια μου ήρθε… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε κορίτσι μου, στα στενά της Ομόνοιας πήγες για βόλτα; Δυστυχώς είναι γκέτο η πλατεία και οι γύρω περιοχές…
Λόγω ηλικίας δεν είχες ακόμα την εμπειρία και την ψυχραιμία ίσως να διαχειριστείς τέτοιες καταστάσεις. Κι εμένα μου έχουν τύχει αρκετά τέτοια σκηνικά είτε με φίλη είτε μόνη μου. Και τότε τα έχανα και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Μια φορά κόντεψα να βγω στη μέση της λεωφόρου για να αποφύγω κάποιον. Έχω καταλάβει ότι αυτοί τη βρίσκουν με την ταραχή που νιώθεις. Πιστεύω ότι άμα σταματήσεις να νιώθεις ενοχές και να κατηγορείς τον εαυτό σου για τις πράξεις τους θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τέτοιους τύπους.
Αυτό ακριβώς, τη βρίσκουν με το πανικό μας. Θέλει φωνή και κατα μέτωπο επίθεση. Δεν είναι πάντα έυκολο, αλλά αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να θυμώσει που κάποιος αποφάσισε ότι μπορεί να μαλακίζεται μπροστά σου, γίνεται 😉
Δεν παλεύεις.
Έχεις τη δύναμη να αντιδράς όταν βλέπεις κάτι να συμβαίνει.
Αντιλαμβάνεσαι κάτι πριν συμβεί.
Αντιμετωπίζεις τον φόβο.
Αναγνωρίζεις τον σεξισμό.
Επιθυμείς αλλαγή.
Να εύχεσαι να γνωρίζεις άτομα με ιστορίες σαν τις δικές σου, να ενώνετε τις φωνές σας και να ενημερώνετε κι άλλες. Όσες περισσότερες γίνεται.
Καμία μόνη.
Γραφουσα , σίγουρα περιγράφεις κάτι φρικιαστικό (δεν το διάβασα)
ΑΛΛΛΑ
Ο σκοπός του triggering warning είναι να σε προειδοποιήσει για κάτι που προσωπικά θα σε ταράξει άρα να μη το διαβάσεις. Αν μας γράφεις ένα γενικό tw πώς θα ξέρουμε τι είδους είναι για να το αποφεύγουμε; tw τίνος; Διατροφικών διαταραχών; Ψυχικών νοσημάτων; Σεξουαλικών παραβάσεων;