Προσωπική ιστορία: Είμαι 19 ετών με παιδί τριών ετών, μόνη και σε απόγνωση!

Αγαπητό ampa,

Αρχικά να πω πόσο ωραίο είναι που υπάρχει όλο αυτό που έχεις δημιουργήσει,που ανταλλάσουμε όχι μόνο απόψεις,αλλά και εμπειρίες και με αυτό τον τρόπο θεωρώ ότι ανοίγει το οπτικό μας πεδίο, εκτιμάμε περισσότερο κάποια πράγματα καθώς παράλληλα ενισχύεται η ενσυναίσθηση και η ταύτισή μας με τον άνθρωπο που μας μοιράζεται το βίωμά του. Και από τη δική μου ιστορία θεωρώ ότι πολλοί θα εκτιμήσουν πολλά, που θεωρούν – δυστυχώς δεδομένα.

Το κείμενό μου χωρίζεται σε δύο μέρη οπότε όποιος θέλει προσπερνάει το Α και πάει στο Β.

Α μέρος:
Είμαι μονογονέας και σε απόγνωση!
ΞΕΚΑΘΑΡΑ μονογονέας.
Αυτό έχει χρειαστεί να το τονίσω πολλές φορές μέχρι τώρα στη ζωή μου,αφότου έμαθα ότι πολλές διαζευγμένες και διαζευγμένοι θεωρούν τους εαυτούς τους μονογονείς χωρίς να είναι.
Και εκνευρίζομαι πολύ με τη μαμά στο πάρκο που νομίζει ότι είναι.

Γιατί εμείς δεν έχουμε διατροφή.
Το δικό μου παιδί δεν έχει πατέρα.
Ούτε μόνο για σαββατοκύριακο, ούτε μόνο για γιορτές, ούτε για μία φορά το χρόνο.
Δεν έχει κανένα αντρικό πρότυπο.

Κάποτε νευρίαζα με αυτούς τους γονείς.
Τώρα πια όχι,γιατί κατάλαβα ότι το κάνουν από αφέλεια, διότι δεν ξέρουν.

Δεν ξέρουν πως είναι να σου λέει το παιδί σου ”μακάρι να είχα και εγώ μπαμπά”
δεν ξέρουν πως είναι να το βλέπεις να κοιτάζει τους άλλους πατεράδες με τα παιδιά τους και να καταλαβαίνεις ότι ζηλεύει και να τρελαίνεσαι που δεν μπορείς να κάνεις κάτι.
Δεν ξέρουν πως είναι να νιώθεις τύψεις και ενοχές, να αισθάνεσαι ότι εσύ ευθύνεσαι που το παιδί σου υποφέρει.
Δεν ξέρουν πόσα βράδυα κάθεσαι και κλαις,
γενικώς, δεν ξέρουν..

Όμως δεν γράφω αυτό το κείμενο για να κλαφτώ.
Πίστεψέ με είμαι από τις τυχερές, για πολύ λίγο γλίτωσα και δεν είχα την μοίρα της Κάρολαιν.
(ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της και δεν είναι τυχαίο που αναφέρω εκείνη)

Και κάπως έτσι περνάμε στο μέρος Β:

Είμαι 19 ετών με παιδί τριών ετών (έγκλημαα,εε?)

– είμαι τυχερή που έχω απολυτήριο λυκείου (χωρίς να χάσω χρονιά παρακαλώ και με καλούς βαθμούς,ακόμα θυμάμαι τα lim) και δεν είμαι ψωνάρα, είμαι πραγματικά προνομιούχος γιατί όταν έτυχε να γνωρίσω παρόμοιες περιπτώσεις καμία κοπέλα δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο!!

-θέλω να σπουδάσω (χαχαχαχα) αλλά δεν είναι εφικτό.

-η σειρά maid να φανταστείς είναι η ζωή μου, ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ.

-δεν έχω την δυνατότητα να παρέχω σταθερή κατοικία για το παιδί μου και εμένα και έτσι μετακινούμαστε δύο με τρεις φορές τον χρόνο.Πραγματικά,έχω σιχαθεί το πακετάρισμα και ξεπακετάρισμα.Αλλά κυρίως νιώθω χάλια για αυτό το πλάσμα που ταλαιπωρείται πέρα δώθε και όλο αυτό του δημιουργεί σύγχυση και άγχος.Κοιτάζω τα διαμερίσματα στις εργατικές πολυκατοικίες και μου φαίνονται παράδεισος, δεν ξέρετε πόσο τυχεροί είστε όσοι έχετε σπίτι!

Εδώ να πω ότι είμαι σε επαφή με παιδοψυχολόγο που γνώρισα στο σχολείο και από τότε τη νιώθω σαν μαμά μου.Μου έχει σταθεί στα πάντα, μαζί πολεμήσαμε και πολεμάμε την κατάθλιψη και χωρίς αυτήν στην κυριολεξία θα ήμουν σε ψυχιατρική κλινική.

Ας συνεχίσουμε!

– οικογένεια ουσιαστικά δεν έχω, οικογένειά μου είναι μόνο η μικρή.
Μοναχοπαίδι και με γονείς που ο καθένας είναι στον κόσμο του, για την πάρτη του, κάποιες φορές τους δικαιολογώ, άλλοτε νευριάζω μαζί τους με την αδιαφορία τους και με το γεγονός ότι είχαν και έχουν τη δυνατότητα να με βοηθήσουν σε κάποια πράγματα,επιλέγουν να μην το κάνουν.

Δεν είπα ότι τα περιμένω όλα έτοιμα, ούτε ότι θα τους φορτώσω τη μικρή ώστε να κάνω ξέφρενη ζωή, δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες απλά φαντάσου ότι μέχρι το γυμνάσιο ήμουν σε ιδιωτικό, οι δικοί μου έχουν κάποιες παροχές κλπ και εγώ δεν μπορώ ούτε μαθήματα αγγλικών να κάνω.Τους έχω μιλήσει,δεν τους νοιάζει/δεν τους κόβει, δεν ξέρω.

Σαν κόρη σκέφτομαι ότι είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη, ότι κανείς δεν έχει υποχρέωση να με βοηθήσει και ότι πρέπει να τα καταφέρω ολομόναχη.
Σαν μητέρα όμως σκέφτομαι ότι θα έκανα τα πάντα εάν το παιδί μου βρισκόταν σε αυτή τη θέση και δεν θα άντεχα να ήξερα ότι βιώνει όλα αυτά και εγώ να μην ήμουν εκεί να το βοηθήσω,πόσο μάλλον να κάνω τη ζωή μου σαν να μην τρέχει τίποτα.

Έχω σιχαθεί να ακούω σχόλια ”τα θελες και τα παθες”, ” εσύ φταις που άνοιξες τα πόδια σου” και αυτό το ρημαδο ”καλά να πάθεις”
‘Εχω σιχαθεί να με κοιτάνε κάποιοι μπαμπάδες σαν λουκουμά και πολλές μαμάδες με άγριο δολοφονικό βλέμμα, λες και θα τους κλέψω τον γόη.
Εμμ, συγνώμη αλλά δεν ενδιαφέρομαι για τους γέρους σας και γενικώς για κανέναν παντρεμένο ή μη.

ΕΧΩ ΣΙΧΑΘΕΙ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΚΥΡΑ ΑΤΟΜΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΟΟΟΙΙΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Η ΤΗ ΘΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΩ ΑΝΑΦΟΡΑ

Έχω σιχαθεί να με ρωτάνε για το παρελθόν και με κάθε τους ερώτηση να αισθάνομαι σαν να μου χώνουν μπουνιά στο στομάχι λέγοντάς μου ”δεν θα σε αφήσουμε ποτέ να προχωρήσεις, πάντα θα ήμαστε εδώ εμείς οι αδιάκριτοι να σου θυμίζουμε όσα έχουν γίνει”

”Α μπα” δεν έχω κανέναν.
Νιώθω τόσο μόνη.
Τόσο απροστάτευτη.
Νιώθω ότι δεν με στηρίζει κανείς και τίποτα.

Ξέρεις από πόσες δουλειές με έχουν απορρίψει λόγω αυτού?
Ξέρεις πόσες δουλειές έχω χάσει γιατί ήταν με βάρδιες και ότι μου βγήκε η ψυχή να βρω δουλειά με πρωινό ωράριο?
Ξέρεις ότι αν αρρωστήσει η Ηλέκτρα, δεν θα έχω ποιον να την κρατήσει?
Τι θα τους πω?
Τους νοιάζει?
Με καλύπτει κάποιος νόμος?
Με προστατεύει το κράτος?

και στα τόσα χρόνια που δουλεύω και έχει αρρωστήσει 8 και 10 φορές κάθε χειμώνα όπως όλα τα μωρά,τι νομίζεις ότι δεν με έδιωξαν? ή ότι με πλήρωσαν?

πέρυσι εν μέσω καραντίνας άνεργη χωρίς τίποτα

Δεν έχω φίλους
δεν έχω κανέναν
να μιλήσω, να περπατήσω, να πούμε δύο βλακείες να γελάσουμε
δεν ξέρω πια πως είναι η καφετέρια, το λουνα παρκ, το εστιατόριο
έχω ξεχάσει

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
η καφετέρια

εδώ καλά καλά δεν μπορώ να δουλέψω!

Σε ευχαριστώ που μ’ άκουσες,

ΑΠΟ ΤHΝ – Λένα