Προσωπική ιστορία: Εγώ πότε θα γίνω μάνα;

Αγαπητή αμποπαρεα,

Σας διαβάζω με ευλάβεια καθημερινά και χαίρομαι πολύ που ανακάλυψα αυτήν εδώ την αποκαλυπτική στήλη! Είναι για μένα η καλύτερη στιγμή της ημέρας να σας διαβάζω.

θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Ταυτίστηκα πολυ με την τελευταία δημοσίευση και θέλω τις γνώμες σας.

Εχω προβληματιστεί πολύ με την ευκολία να προτείνεται σε γυναίκες να κάνουν παιδι μεσω τράπεζας σπέρματος.

Συχνά βλέπω να δίνεται ως συμβουλή σε γυναίκες που είναι μόνες (χωρίς σύντροφο )αλλά θελουν παιδί. Η ευκολία μιας τέτοιας προτασης που βλέπω σε πολλά σχόλια με ανησυχεί,να μην πω με φρικαρει. Ούσα σχεδόν σαράντα χρόνων,προβληματίζομαι πολύ με το θέμα της μητρότητας, γιατί ενώ θέλω παιδί/α ο κατάλληλος σύντροφος δεν έτυχε στο διάβα μου.

Σκέφτηκα την αναπαραγωγή μέσω τράπεζας σπέρματος και το έψαξα αρκετά, αλλά η όλη διαδικασία μου φαίνεται βουνό. Διαβασα εδώ και τις μαρτυρίες για την εξωσωματική και φρικαρα ακόμα περισσότερο.

Αυτό που συμπέρανα είναι ότι η συγκεκριμένη οδός αποτελεί- αν το δούμε ρεαλιστικα -επιλογη ΜΌΝΟ για τις προνομιούχες γυναίκες.

Και εξηγούμαι: 1) θέλει πολλά χρήματα 2) πολύ χρόνο 3) πολλά γραφειοκρατικα και διαδικαστικά ,και συμβολαιογράφικα με δικηγόρο και ψυχολογο , δηλαδή εχει υψηλό κόστος 4) θέλει πολλή προετοιμασία 5) πιθανότατα φάρμακα και λοιπες παρενέργειες 6) ελέγχους , επίσκεψεις σε γιατρούς 7) υποστήρικτικο ( και μη επικριτικό – κουτσομπολιστικο/ απορριπτικο περιβάλλον μέχρι να επιτευχθεί η εγκυμοσύνη και 8) εργοδότη ο οποίος να δείχνει κατανόηση σε άδειες κτλ. 9) Πολύ μεγάλη αντοχή σε ψυχική ταλαιπωρία και 10) καλή υγεία και επαναλαμβάνω πολύ χρήμα.

Δηλαδή,αν δουλευω για 1000 ευρώ και πληρώνω ενοίκιο, πώς θα μπορέσω να υποστηρίξω το πρότζεκτ παιδί; Αν βγω με επαπειλούμενη κύηση ή ο εργοδότης κάτι πάρει γραμμή και με απολυσει, μετά πώς θα επιβιώσουμε κι εγώ κ το παιδί; Ποιος θα με προσλάβει γνωρίζοντας ότι είμαι μόνογονέας;

Επιπλέον , όταν είχα μπει στη διαδικασία να το σκέφτομαι ως ενδεχόμενο,πάντα έκανα- όπου και να βρισκόμουν σε περιβάλλον με άντρες- το εξής νοητικο παιχνίδι: προσπαθούσα να μαντέψω ποιος από οοολους αυτούς που βλέπω καθημερινά στο μετρό, στα καταστήματα, στη δουλειά,στο πανεπιστήμιο θα είχε περάσει κάποια στιγμή ( ίσως στα νιάτα του) να αφήσει τον οβολό του σε τράπεζα σπέρματος? Το μυαλό μου πάντα έδινε ως απάντηση τους φτωχούς, ανέργους , ή ίσως “περίεργους “,σεξουαλικα πορωμενους ή γενικότερα κάπως πιο επιπόλαιους και γενικότερα μη προνομιούχους άντρες. Ή κάπως άτυχους στο χαρτί που τους κλήρωσε η ζωη. Δηλαδή,οι πιο ώριμοι ψυχοσυναισθηματικα άνθρωποι και με καλή παιδεία/ καλλιέργεια μου φαίνεται χλωμό να μπήκαν σε τέτοιου είδους διαδικασία.

Εκτός αυτού: τα ζητήματα βιοηθικής εμένα προσωπικά με τρομοκρατουν στον μέγιστο βαθμό. Υπάρχει άραγε κάποιος που θα μπορούσε να μας απαντήσει σε επίπεδο βιοηθικής; Ή κάποιον παιδοψυχολογο στην παρέα που θα μπορούσε να μας διαφωτίσει; Ας πούμε τι θα λέγαμε σε έναν άνθρωπο που κάποια στιγμή μοιραία θα αναρωτηθεί για τις ρίζες του κ την καταγωγή του; Πώς θα πειστεί το παιδί μου ότι δεν το έφερα στον κόσμο μόνο ένα εγωιστικό μητρικο φιλτρο;

Γενικοτερα, πιστεύω ότι αυτή η συμβουλή ” κανε παιδί με δοτη” δίνεται περισσότερο σαν παρηγοριά στον άρρωστο. Δηλαδή το έχουν σκεφτεί καλά όσοι το προτείνουν; Έχουν ερευνήσει σε βάθος το όλο εγχείρημα; Με θυμώνει που όταν κάποια αναγνωστρια αναφερθεί στην επιθυμία της για παιδί, απλά πολλ@ σχόλια το αναφέρουν σαν καραμέλα, λες και σου λένε , έλα μωρέ σιγά, πεταξου στο περίπτερο και αγόρασε δύο τρία.

Επίσης με στεναχωρεί η αναλγησία κάποιων σχολίων σε γυναίκες που απλά συμβιβάστηκαν, μπλέξαν με έναν Μλκ , ή έκαναν συμβιβασμό της τάξης ” το αφεντικό τρελάθηκε” επειδή αποφάσισαν να κάνουν παιδι. Παρατήρησα ότι αυτές οι γυναίκες λοιδωρουνται και ντροπιαζονται, διότι αφού η επιστήμη δίνει αυτήν την δυνατότητα, θα ήταν καλύτερα να το κάνουν μόνες τους. Αυτό ,ίσως είναι λογικό,αλλά για πολλές από εμάς δεν είναι ρεαλιστικό σενάριο.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι , όχι αυτή η επιλογή δεν είναι για όλες. Είναι μόνο για τις προνομιούχες, με πολύ χρήμα, πολύ χρονο, καλή δουλειά και μονιμη, Σουηδό εργοδότη, αντοχές, υποστήριξη, υψηλή μόρφωση, που ζουν σε κοινωνίες ανοιχτές (πχ αν ζουν στο εξωτερικό ή μακριά από τον τόπο τους και έξω απο το σύνηθες ξεκατινιασμα του περίγυρου πχ επαρχια) και έχουν κοινωνική υποστήριξη από οικογένεια ή έστω μέσω κρατικών υπηρεσίες.

Επειδή οι σχέσεις πάνε κατά διαόλου και η πιθανότητες να βρω έναν καλό σύντροφο είναι εναντίον μου, τι θα με συμβουλεύατε;

ΥΓ. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε στατιστικά επί του θέματος. Εγώ δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Εγώ πότε θα γίνω μάνα;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News