Καλησπέρα σε όλες και όλους!
Γράφω την εν λόγω ιστορία μου, όχι θέτοντας κάποιο ερώτημα, αλλά για να τη μοιραστώ με όσες μπορεί να νιώσουν ότι τις αφορά.
Πριν 3,5 χρόνια, εφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί, το “λουλουδάκι” μου. Η εγκυμοσύνη ήταν μια επιεικως κακή εμπειρία. Υπερεμεση κύηση. Κοινώς, ατελείωτοι εμετοί μέχρι και τον 7ο μήνα, αφυδάτωση, εξάντληση, νοσηλειες. Την βίωσα ως μια παρατεταμένη και βαριά ίωση που με έφερε στα όριά μου. Ολοκληρώθηκε και με μια δύσκολη καισαρική, αλλά αυτή ήταν αμελητέα σε σχέση με την περίοδο της εγκυμοσύνης. Παρόλα αυτά, λόγω των συνθηκών της καραντίνας τότε και της τηλεργασιας κατάφερα να συνεχίσω να εργάζομαι μέχρι λίγο πριν τη γέννα, γεγονός που ψυχολογικά με βοήθησε αρκετά να ανταπεξελθω.
Ήθελα εξ αρχής και δεύτερο παιδί, με τη σκέψη ότι θα τα έκανα και χρονικά κοντά, όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή μου άρεσε η ιδέα να είναι κοντά ηλικιακά. Ωστόσο, μετά από αυτή την εμπειρία, ούτε να το ακούσω…
Ερχόμαστε στο σήμερα, οπότε και λίγους μήνες πριν ένιωσα έτοιμη να ξαναμπώ στη διαδικασία και να επιχειρήσω να κάνω δεύτερο παιδί. Έμεινα έγκυος γρήγορα, είμαι στον 5ο μήνα και πάλι υπερεμεση κυηση. Τα ίδια, για να μην σας κουραζω. Και χειρότερα. Αυτή τη φορά δεν μπορώ ούτε να εργαστώ. Όλη μέρα κλεισμένη στο σπίτι, μη λειτουργική και σε κακή ψυχολογική κατάσταση. Και με ενα μικρό παιδί, που κάθε του “μανούλα πώς είσαι;/μανούλα μην έχεις ναυτία/ μανούλα μην κάνεις άλλο εμετό” γεμίζω δάκρυα.
Ευχαριστώ τόσο τον σύζυγό μου, τον πιο υποστηρικτικό σύντροφο και μπαμπά που θα μπορούσα να έχω, αλλά και τους γονείς μου και τα πεθερικά μου για την άπειρη βοήθεια τους.
Ο ευρύτερος περίγυρος; Δεν μπορεί να αντιληφθεί τι μου συμβαίνει και δεν έχω τέτοια απαίτηση. Αλλά θα ήθελα τόσο να μη μιλάνε, αφού δεν καταλαβαίνουν… Θεωρούν ότι θα έπρεπε να θεωρώ εαυτόν τυχερό που έμεινα δυο φορές έγκυος εύκολα, χωρίς θέματα υπογονιμότητας που τόσες γυναίκες αντιμετωπίζουν. Και είμαι, αλλά πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Θεωρούν ότι δεν έχω και τίποτα, αφού το έμβρυο είναι καλά, σαν να περνάω μια γαστρεντερίτιδα που σε 3-4 μέρες περνάει κι όλα καλά. Και τέλος, αυτά τα υπέροχα “αστειακια” του στυλ “μην είσαι αχάριστη, δεν φτάνει που μένεις στυλακι”… Προφανώς δεν είναι όλος ο περίγυρος έτσι, απλώς μου βγαίνει και μια διάθεση γκρίνιας πού και πού!
Ελπίζω να μην σας κούρασα! Θα κλείσω λέγοντας σε όσες γυναίκες θέλουν να αποκτήσουν παιδί και δυσκολεύονται είτε στη σύλληψη είτε/και στην εγκυμοσύνη, ότι είμαστε πολλές, ότι χρειάζεται υπομονή και δύναμη αλλά κι ότι όλα στο τέλος θα πάνε καλά… Μου συνέβη ήδη μια φορά, σε λίγους μήνες θα μου συμβεί και δεύτερη, το πιστεύω…
Ευχαριστώ όσους διαβάσουν! Αγωνιστικούς χαιρετισμούς!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Εγκυμονούσα σε απόγνωση
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε νιώθω όσο δεν φαντάζεσαι.. Δεν είχα υπερέμεση κύηση , όμως είχα μία μόνιμη ναυτία συνεχώς, ήμουν σε ακινησία και παρόλα αυτά έχανα κιλά κάθε βδομάδα γιατί δεν άντεχα ούτε το νερό που έπινα, ακόμα και αυτό μου φαίνονταν βουνό, για φαί δεν το συζητώ κάν. Είμαι γυναίκα που πέρασα πολλά προκειμένου να καταφέρω να μείνω έγκυος (εξωσωματικές κτλ) οπότε όπως καταλαβαίνεις δεν είχα ”δικαίωμα” να βγάλω κιχ. Εγώ όμως υπέρφερα, ήμουν σε ένα κρεβάτι όλη μέρα και ένιωθα πως έκανα με 10 μποφορ το Πειραιάς – Μύκονος..για τέτοιο χάλι, μου ήταν δύσκολο ακόμα και να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι!… Διαβάστε περισσότερα »
Γράφετε «Θα κλείσω λέγοντας σε όσες γυναίκες θέλουν να αποκτήσουν παιδί και δυσκολεύονται είτε στη σύλληψη είτε/και στην εγκυμοσύνη, ότι είμαστε πολλές, ότι χρειάζεται υπομονή και δύναμη αλλά κι ότι όλα στο τέλος θα πάνε καλά…». Το οποίο δεν είναι πραγματικότητα και πολλές γυναίκες το διαβάζουν και σκέφτονται αυτό που γράψατε για τον εαυτό σας «Ο ευρύτερος περίγυρος; Δεν μπορεί να αντιληφθεί τι μου συμβαίνει και δεν έχω τέτοια απαίτηση. Αλλά θα ήθελα τόσο να μη μιλάνε, αφού δεν καταλαβαίνουν…». Συμπεριφέρεστε ακριβώς με το ίδιο τρόπο που φέρονται οι άλλοι σε εσάς. Γενικά, στη ζωή όταν δεν έχεις εμπειρία από κάτι,… Διαβάστε περισσότερα »
Πες τα κορίτσι μου, πες τα να ξεσπάσεις.
Ποιός είναι αυτός ο περίγυρος; Μη δίνεις σημασία.
Με το καλό το μωράκι σου.
Εγώ σε καταλαβαίνω. Δεν είχα υπερεμεση κύηση,αν και κάποια στιγμή πέρασα γαστρεντερίτιδα ενώ ήμουν έγκυος και ήταν φρικτό γιατί δε μπορούσα να πάρω ούτε ένα φάρμακο. Ούτε πρόβλημα υπογονιμότητας είχα. Είχα όμως προωρες συσπάσεις και έπαιρνα μια μλκ χάπι που μου δημιουργούσε αίσθημα παλμών και τρέμουλο στα χέρια για αρκετή ώρα στη διάρκεια της ημέρας. Πρέπει να σου είναι αρκετα δύσκολο. Ο περίγυρος ίσως προσπαθεί να σου φτιάξει τη διάθεση με όχι καλά αποτελέσματα. Εγώ προσπαθούσα να είμαι με ανθρώπους που δε με εκνευριζαν περισσότερο. Δε χάθηκε ο κόσμος να απομακρυνθεις λίγο από όσους σε στεναχωρούν. Ίσως στη περίπτωση σου… Διαβάστε περισσότερα »
Εμτ εγώ είχα και τα δύο. Έπαιρνα κι εγώ ένα χάπι ,glopir το έλεγαν κι όταν το έπαιρνα δεν μπορούσα να συνέλθω. Κι έπρεπε και να προσπαθώ να μην κάνω εμετό όταν το παίρνω. Ετμ υποπτεύομαι ότι έπαιρνες ένα άλλο yutopar ; Το οποίο πλέον δεν το δίνουν λόγω των πάρενεργειων στην καρδιά. Πλέον το δίνουν μόνο σε όρο στο νοσοκομείο υπό παρακολούθηση… Περνάμε δύσκολα στην εγκυμοσύνη όχι αστεία.
Ποοοοο ναι . Yutopar. Τι κωλοχαπο ήταν αυτό.
Αγαπητή γραφουσα σε καταλαβαίνω όσο δε φαντάζεσαι! Οριακή υπερεμεση κι εγώ μέχρι το τέλος μπουκιά δεν μπορούσα να φάω ,είχα και συσπάσεις κι ήμουν όλη μέρα στο κρεβάτι να κλαίω τη μοίρα μου. (Ευτυχώς γλίτωσα τις νοσηλείες, τουλάχιστον βοηθούσαν τα αντιεμετικα για να πίνω λίγο νερο). Όταν πήγα να γεννήσω δεν κρατιομουν ,δεν έβλεπα την ώρα να βγει το μωρό από μέσα μου ,να μπορώ να ξαναπερπατησω και να φάω μια μπουκιά χωρίς να τη βγάλω .Η ιδέα να ξαναμεινω έγκυος με τρομοκρατεί ξέρω απο τώρα ότι 9 μήνες θα ειμαι εκτός λειτουργίας. Ο περίγυρος αν δεν το περάσει δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάζω το κείμενο σου και μου έρχονται δάκρυα στα μάτια.
Και οι 2 μου εγκυμοσύνες ήταν έτσι μέχρι τον 5ο μήνα.
Μόλις έκανα διακοπή της τρίτης από επιλογή με τον άντρα μου με σκοπό να ξαναπροσπαθήσουμε όταν θα είμαστε καλύτερα επαγγελματικα και οικονομικά αλλά παρ’ολα αυτά συνεχίζω να έχω όλα τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης. Νιώθω ότι αργοπεθαίνω.
Και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν θέλω ποτέ ξανά να μείνω έγκυος. Με ότι συνέπειες θα φέρει…
Περαστικά
Ο μόνος τρόπος να μην μιλάει ο περίγυρος είναι εσύ να μην μιλάς μαζί τους. Είναι δυνατόν να μην σε ρωτήσουν για την εγκυμοσύνη; Το ότι π.χ. κάνεις εμετούς που το ξέρουν για να κάνουν “αστειάκια”; Προφανώς αφού αισθάνεσαι έτσι, η διαχείρηση τους δεν είναι και η ορθότερη αλλά δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε τέτοιες περιπτώσεις. Προσπαθούν να σου θυμίσουν τα θετικά και να υπονομεύσουν τα αρνητικά για να σου δώσουν κουράγιο. Αν δεν σε βοηθάει καλώς, αλλά σε αυτή την περίπτωση ή τους το κόβεις (με όποιον μπορείς και θέλεις να κάνεις αυτή τη κουβέντα) ή τους κόβεις… Διαβάστε περισσότερα »
Εφόσον έχεις την κατανόηση και την συμπαράσταση του συντρόφου και των γονιών, οι υπόλοιποι περισσεύουν. Εστίασε σε αυτούς και άσε τους άλλους απέξω. Σκέφτομαι πόσο τραυματικό είναι για παιδί σου να σε βλέπει τόσο άσχημα και αναρωτιέμαι αν υπάρχει δυνατότητα να ανακουφιστεί το παιδί από την εικόνα και να μην γίνεται συνεχώς μάρτυρας της ταλαιπωρίας σου, με πιθανό ενδεχόμενο να νιώθει φόβο ή υπεύθυνο για ό,τι σου συμβαίνει. Εύχομαι από την καρδιά μου να περάσει όλο αυτό και να χαρείτε ο ένας τον άλλο. Σου στέλνω πολλές αγκαλιές συμπαράστασης.
Όποιος σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι, απλά ξεκοψε τον!!!! Άκου εκεί!
Εμπειρία τέτοια δεν είχα, διότι δεν έχω κ παιδιά, αλλά θυμάμαι όταν είδα την ξαδέρφη μου, ένα χρόνο μετά από εγκυμοσύνη σαν τη δική σου, που ήταν τοοοσο αδύνατη, ίχνος λίπους, γιατί 9 μήνες στο κρεβάτι την είχαν με ορους!Ετσι περασε κ την δευτερη εγκυμοσύνη. Για τρίτο, ούτε σκέψη…
Καλησπέρα! Διαβάζοντας το κείμενό σου και τα σχόλια και σκεφτομενη τις δικές μου εγκυμοσύνες και άλλες φίλων και γνωστών, όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ πόσο δυσκολη, περίεργη, ιδιαίτερη είναι αυτή η περίοδος… Όσο για τον περίγυρο, πιθανότατα ναι η πρόθεση να είναι καλή αλλά υπάρχει κι αυτή η αμηχανία στην οποία συχνά βρισκόμαστε όταν κάποιος περνάει δύσκολα που δεν ξέρουμε τι να πούμε και τελικά λέμε πράγματα που δεν βοηθούν… Ίσως να είναι καλύτερα να το βουλωνουμε αλλά να δείχνουμε είμαστε διαθέσιμοι να ακούσουμε… Εγώ μιλούσα με όσους μπορούσαν να με ακούν να γελάω, να κλαίω, να γκρινιαζω, να λέω άσχετα… Διαβάστε περισσότερα »