Ήμουν 18 χρόνων και είχα πάει στο νησί να δω τους παππούδες μου και να δουλέψω. Πήγαινα κάθε χρόνο στο νησί και είχα κάνει αρκετούς φίλους. Ανάμεσα του και αυτός. Τίποτα σπουδαίο. Ποτέ δεν ήταν κάτι παραπάνω από φίλος. Έβγαινα με τον ξάδερφο του. Μου άρεσε από πολύ μικρή.
Αυτός μόλις είχε κάνει παιδί και είχε παντρευτεί. Ήρθε με πήρε μετά τη δουλειά να πάμε να γνωρίσω τη γυναίκα και το γιο του. Τίποτα σπουδαίο και ασυνήθιστο. Φτάνουμε στο σπίτι και καταλαβαίνω ότι δεν είναι κανείς εκεί. Τον ρωτάω και λέει η γυναίκα μου είναι στη δουλειά και το παιδί στη γιαγιά.
Αρχίζω και νιώθω άβολα. Εξετάζω το χώρο γύρω μου. «Φωτογραφίζω» όλες τις εισόδους/ εξόδους και αντικείμενα. Το μυαλό μου τρέχει 1000 χιλιόμετρα την ώρα. Αποκλείετε, λέω στον εαυτό μου, είσαι απλά παρανοϊκή. Δυστυχώς δεν ήμουν. Προσπάθησε να με φιλήσει. Τον έσπρωξα. Προσπάθησε ξανά και ξανά. Άρχισε να μου τραβάει τα ρούχα μέχρι που του έδωσα γονατιά στο στομάχι.
Ευτυχώς/ δυστυχώς μπήκε εκείνη τη στιγμή η γυναίκα του. Κατάλαβε τι είχε γίνει και με πήγε σπίτι. Στη διαδρομή μου έλεγε πως έχουν ανοιχτό γάμο κλπ. Όχι ότι αυτό που έγινε ήταν σωστό. Δεν το είπα σε κανέναν. Απλά είπα σε φίλους και γνωστούς ότι απομακρυνθήκαμε με τα χρόνια. Χώρισα και με τον ξάδερφο. Για λίγο καιρό μου έστελνε μήνυμα/ τηλέφωνα. Μετά τον μπλόκαρα. Τώρα έχουν 5 παιδιά και συζούν με άλλο ένα ζευγάρι έμαθα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανώνυμη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Παρενόχληση, ίσως και απόπειρα βιασμού,αν δεν σε έσωζε εκείνη τη στιγμή η γυναίκα του (πού ποιός ξέρει,κι αυτή τί τραβάει στο γάμο της με αυτό το ρεμαλι)