Προσωπικη ιστορία: Έχω μεγάλη επιθυμία για ζωή

Χαιρετώ την ομάδα του ampa!

Η αλήθεια είναι πως έχω πολλές απορίες για τη ζωή εν γένει αλλά τελικά αποφάσισα να περιοριστώ σε ένα θέμα που από μόνο του συνιστά τεράστιο ζήτημα. Βασικά είναι ένα φιλοσοφικό ζήτημα που, όπως όλα τα φιλοσοφικά ζητήματα, μας αφορούν όλους / όλες ή τουλάχιστον θα έπρεπε να μας αφορούν κατά τη γνώμη μου. Θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα : Πώς πρέπει να ζει κανείς; Εγώ π.χ. λόγω του ότι από μικρό παιδί ζούσα σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον, έχω στερηθεί βασικών γνώσεων και λοιπών εμπειριών.

Σας τα αναφέρω αυτά για να σας δείξω το πρίσμα υπό το οποίο αναρωτιέμαι για το παραπάνω ερώτημα. Μεγάλωσα λοιπόν σε ένα βίαιο και κακοποιητικό περιβάλλον, όπου μπαμπάς κακοποιούσε μητέρα, μητέρα κακοποιούσε ψυχολογικά και λεκτικά πατέρα και μπαμπάς και μαμά μαζί κακοποιουσαν εμένα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικα/λεκτικά. Τόσο ως παιδί όσο και ως έφηβη.

Αυτό συνεχίστηκε και ως ενήλικη αλλά στο μεταξύ εγώ μπήκα για σπουδές όπου όμως εκδηλώθηκε κατάθλιψη. Από τα 19 μου και για αρκετά χρόνια ζούσα κλεισμένη σε ένα δωμάτιο με κάτω τα παντζούρια και μόνη διαφυγή το φαγητό. Το φαγητό με οδήγησε σήμερα, στα 28 μου πια, να είμαι παχυσαρκη καθώς εξακολουθεί η τροφή να είναι το μόνο ανακουφιστικο μέσο διαφυγής.

Η κατάθλιψη έχει κατεναυστει, αν μπορώ να το πω έτσι, καθώς έπαιρνα για ένα διάστημα αγωγή. Ζω όμως ακόμα στο σπίτι της μητέρας μου. Ο πατέρας μου εχει φύγει από το σπίτι. Εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμα να σταθώ στα πόδια μου καθώς σπουδές δεν ολοκλήρωσα ποτέ, γενικά εχω εργαστεί μονάχα για πολύ μικρό χρόνιο διάστημα ενώ βιωνα την κατάθλιψη με αποτέλεσμα να φύγω γιατί δεν άντεχα να δουλεύω και να συναναστρεφομαι κόσμο, γενικώς δεν μπορούσα να κάνω τίποτε κι έκτοτε έχω συνηθίσει σε μια ζωή που ουσιαστικά κάθομαι σε ένα σπίτι όπου δεν αναπνέω δίπλα στη μητέρα μου η οποία με κακοποιει και με κακομεταχειριζεται καθημερινά.

Υπάρχουν ενδείξεις ναρκισισμου από πλευράς της ομως ύστερα από τόσα χρόνια ζωής δεν έχω βρει το κουράγιο μήτε να δουλέψω, μήτε να εμπιστευτώ ανθρώπους για να τους συναναστραφω (οι φίλες μου και η αδερφή μου μου γύρισαν την πλατη όταν διενυα την περίοδο κατάθλιψης). Γενικώς δεν έχω ζήσει καθόλου. Κάτι που έχω κερδίσει όμως στη μερική μου, ελάχιστη βασικά φοίτηση στο Πανεπιστήμιο είναι η δυνατότητα να δω, να μάθω την αξία της γνώσης. Αξία η οποία δε μου μεταδόθηκε ποτέ στο σχολείο και στο σπιτι και που φυσικά η κατάσταση στο σπίτι δε μου έδινε περιθώριο να σκέφτομαι τίποτε άλλο.

Να ζητήσω συγνώμη στο σημείο αυτό για το ενδεχομένως μπερδεμένο στορυ αλλά φοβάμαι πως αν γράψω την ιστορία της ζωής μου αφενός ίσως βγω εκτός θέματος αφετέρου η ιστορία θα βγει πολύ πολύ μεγάλη. Ας κρατήσουμε ότι ως 28χρονη γυναίκα δεν έχω ζήσει μήτε παιδική, μήτε εφηβική, μήτε ενήλικη ζωή. Παρόλα αυτά λόγω του ότι σε ένα θεωρητικό επίπεδο η επιθυμία μου πια και η περιέργεια που με διακατεχουν για τα πράγματα είναι μεγάλη προσπαθώ να βρω τρόπο ή τρόπους που να μπορώ να φτιάξω μια ζωή για μένα.

Πώς πρέπει να ζει, λοιπόν, κανείς; Γνωρίζοντας φυσικά πως η υγεία, σωματική και ψυχικη είναι κάτι που χρειάζεται να ληφθεί υπόψιν. Όπως και άλλα, όπως η εργασία. Αλλά γενικά, όπως κάποια άτομα έχουν ποικιλία στις μουσικές τους προτιμήσεις έτσι κι εγώ δεν ξέρω πώς να προχωρήσω εφόσον έχω ανάγκη απο πληθώρα ερεθισματων.

Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα κιόλας σαν άτομο και φαντάζομαι πως συμβάλλει και ο παράγοντας “α – ζωή” (?) (don’t judge) Και γενικά θα ήθελα να μάθω τις απόψεις σας για αυτό το ερώτημα που έθεσα. Να είστε καλά!

ΑΠΟ ΤHΝ – Ένας άνθρωπος

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News