Έχω εγκλωβιστεί σε μια σχολή που η ίδια μου επέλεξα και μάλιστα πρώτη μεταξύ των άλλων.
Και πραγματικά, υποφέρω. Νιώθω ότι η προσωπικότητα μου δεν ανταποκρίνεται σε καμία από τις απαιτήσεις του επαγγέλματος και πιέζομαι αφόρητα για να να καταφέρω να “χωρέσω” στα καλούπια της. Βρίσκομαι στο 2ο έτος.
Το πραγματικό μου πρόβλημα όμως, είναι ότι το τραγικό μου λάθος το έκανα από τις αρχές του λυκείου, διαλέγοντας τη λάθος κατεύθυνση. Χρειάστηκαν 3 χρόνια για να καταλάβω πόσο καταλληλότερο ήταν το 4ο πεδίο για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα.
Επομένως, ο μόνος τρόπος για να μπω ξανά στον σωστό δρόμο είναι οι πανελλήνιες…;
Οι γονείς μου θυσίασαν πολλά για να καταφέρουν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα των φροντιστηρίων.
Το ίδιο κάνουν και τώρα προκειμένου να τελειώσω τις σπουδές μου. Πιστεύουν ότι όλα είναι καλά.
Και φυσικά δεν θα ήθελα να τους επιβαρύνω ξανά, επιβεβαιώνοντας ότι τόσοι κόποι και τόσες στερήσεις για την στήριξη μου την πρώτη φορά πήγαν στράφι.
Κάπου εδώ να σημειωθεί ότι το επικείμενο αντικείμενο σπουδών είναι η νοσηλευτική. Και το μείζον πρόβλημα αφορά στην έλλειψη εμπάθειας, συμπόνιας και γενικώς όλων των απαραίτητων αρετών, για μια τέτοια θέση, από πλευράς μου. Συνεπώς, ενδεχομένως να είναι και για τους ασθενείς δυσάρεστη η αλληλεπίδραση αυτή, ακριβώς επειδή δεν είμαι κατάλληλη.
Τι κάνει κανείς σε μια τέτοια δεδομένη κατάσταση;
Παραταει τη σχολή και κυνηγάει το όνειρο του; Μπαίνοντας ξανά στην ίδια διαδικασία των πανελληνίων, εξ ολοκλήρου σε μια διαφορετική κατεύθυνση…;
Κάνει υπομονή για να βγάλει τη σχολή και στρέφεται σε δεύτερο πτυχίο μέσω κατατακτηριων;
Ειλικρινά είναι ένα μεγάλο αδιέξοδο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ευαγγελία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μην απορρίπτεις καθόλου τη κατεύθυνση της διοίκησης μονάδες υγείας ή των οικονομικών της υγείας. Με πρώτο πτυχίο νοσηλευτική κ ένα σχετικό μεταπτυχιακό μπορείς να μπεις σε ένα πολύ καλό επαγγελματικό δρόμο πάντως. Χωρίς άμεση επαφη με ασθενείς.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική, χωρίς κλινική εμπειρία δεν μπορείς να γίνεις «προϊστάμενος». Και τουλάχιστον όσο θυμάμαι το μεταπτυχιακό δεν κέρδιζε χρόνο – ο παλιός ειναι αλλιώς κατά το άσμα.
Αρχικά δεν είσαι εγκλωβισμένη. Όντας στον ίδιο επαγγελματικό χώρο ( όχι στο ίδιο επάγγελμα) με εσένα θα σου επιβεβαιωσω ότι δεν έχει νόημα αφού δεν σου ταιριάζει να επιμείνεις.Ειναι επάγγελμα δύσκολο ούτως η άλλως με συνθήκες εργασίας στο ΕΣΥ που ευγενικα θα τις πω απαράδεκτες. Αν το ξεκινήσεις με γκολ στα αποδυτήρια, δηλαδή με το να μην το θες, αυξάνεις πολύ τις πιθανότητες αποτυχίας και burn out. Δειχνει πολύ ώριμο τρόπο σκέψης που σε τόσο νέα ηλικία είναι τόσο στερεο μέσα σου τι θες και τι δεν θες, συνήθως τοτε πηγαίνουμε όπου μας πάει το κύμα, γι’αυτό πρώτα απ’ όλα… Διαβάστε περισσότερα »
Βρίσκεσαι στο 2ο έτος ειναι ακόμα νωρίς να σταματήσεις αυτό το λάθος. Μη χάσεις ακόμα 2-2,5 χρόνια από τη ζωή σου για ένα επάγγελμα που απεχθάνεσαι. Μιλάω εκ πείρας. Σκέψου πιο επάγγελμα σε ευχαριαστεί και έχει μέλλον στην αγορά εργασίας και κυνήγησε το. Βρες μια δουλεία για τα έξοδα σου να μην επιβαρύνεις άλλους και διάβασε τρέξε τα γραφειοκρατικά για να δώσεις ξανα πανελληνιες. Αν το τρέξεις προλαμβαίνεις την νέα εξεταστικη. Δεν θα κερδίσεις κάτι περιμένοντας να τελειώσεις για να δώσεις κατατακτήριες. Θα ξοδέψεις περισσότερο χρήμα και χρόνο και να αναφέρω οτι δεν ειναι εύκολες ούτε αυτές εξετάσεις λόγ μεγάλου… Διαβάστε περισσότερα »
Ο φοιτητικός μικρόκοσμος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα της αγοράς εργασίας, οπότε αυταπατάσαι αν θεωρείς πως ξέρεις πώς είναι το επάγγελμα, όντας ακόμη 2ο έτος. Σε κανένα επάγγελμα δε θα κάνεις αποκλειστικά ο, τι γουστάρεις. Πουθενά δε θα σε περιμένουν με κόκκινα χαλιά. Στη θέση σου θα τελείωνα τη σχολή, θα ξεκινούσα να δουλεύω στο αντικείμενο και μετά θα έβλεπα ανάλογα πώς θα πάει. Κάνε την ενδοσκόπησή σου μήπως με την τάση φυγής αυτή προσπαθείς να ξεφύγεις από άλλα πράγματα που ενδεχομένως σε απασχολούν. Αν τα παρατήσεις τώρα, θα συνηθίσεις εύκολα να τα παρατάς και στο μέλλον… Διαβάστε περισσότερα »
θα συμφωνούσα μαζί σου αν μιλούσαμε για κάποιον άλλο κλάδο. Η νοσηλευτική όμως είναι ένα ιδιαίτερο επάγγελμα που πιστεύω αν δεν το αγαπάς κ λίγο δεν θα την παλέψεις κ αυτό θα έχει συνέπειες σε ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή είναι σε πολύ ευαίσθητη κατάσταση. καλύτερα να στραφεί σε κάτι άλλο ή ίσως σε κάποιο παρακλάδι του επαγγέλματος.
Πιστεύω πως ένας άνθρωπος δεν έχει ωριμάσει αν δεν έχει αναγκαστεί να κάνει και πράγματα που δε θέλει και αναλάβει ευθύνες για τον εαυτό του ή/και για άλλους ανθρώπους. Δεν την πήραν και τα χρόνια τη γράφουσα. Ας έχει τελειώσει τη σχολή της, ας έχει πάρει μια ικανοποιητική εμπειρία και αν συνεχίζει να μην την παλεύει και μετά από 5 χρόνια ας κάνει το όνειρό της. Ποιο είναι άραγε το όνειρό της; Δεν ορκίζομαι στην ωριμότητα που είχα εγώ στο 2ο έτος. Τώρα αν η γράφουσα είναι πια τόσο συνειδητοποιημένη και έχει πάθει έρωτα με κάτι ο δρόμος είναι ελεύθερος… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς λές για κάποιον άνθρωπο ότι θα συνηθίσει να τα παρατάει χωρίς να ξέρεις τίποτα για αυτήν, χωρίς να ξέρεις πώς λειτουργεί, πώς σκέφτεται, ποιά είναι τα βιώματα της κλπ. Της λές εμμέσως να μείνει και να υποφέρει γιατί έτσι είναι τα πράγματα, δεν αλλάζουν και δεν έχει επιλογές. Δεν χρειάζεται οι δουλειές να είναι κακοποιητικές και να υποφέρεις και ναί υπάρχουν δουλειές και που κάνεις ότι γουστάρεις και σε περιμένουν με κόκκινα χαλιά. Αυτή η μίζερη Ελληνική νοοτροπία πότε επιτέλους θα εκλείψει..δουλίτσα να υπάρχει..
Ευαγγελια , μετα απο 33 περιπου χρονια στο χωρο της παροχης υπηρεσιων ψυχικης υγειας ,νομιζω οτι η μονη ιδιοτητα που χρειαζεται να εχεις – αρετη ,οπως το λες- ειναι ο σεβασμος προς τον δεκτη των υπηρεσιων…
Ευαγγελία μου θα συμφωνήσω ότι η νοσηλευτική είναι ένα δύσκολο και απαιτητικό επάγγελμα και χρειάζεται για να το κάνεις καλά μεγάλη αγάπη για τον πάσχοντα και επιθυμία να προσφέρεις. Μια από τις επιλογές που έχεις ( εκτός από κατατακτήριες εξετάσεις και μεταπτυχιακό που πραγματικά μπορούν να σου αλλάξουν αντικείμενο ενασχόλησης ) είναι και η συμμετοχή σου με τους βαθμούς που έγραψες ήδη στις πανελλήνιες με νέο μηχανογραφικό. Υπάρχουν σε κάθε σχολή θέσεις που μπορούν να τις καταλάβουν φοιτητές που έδωσαν πανελλήνιες ένα ή δύο χρόνια πριν. Είναι συνολικά το 10% των θέσεων της κάθε σχολής ( 6% για όσους έδωσαν… Διαβάστε περισσότερα »
Τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση πως πολλοί άνθρωποι μπαίνουν στις σχολές νοσηλευτικής λόγω της απίστευτα καλής επαγγελματικής αποκατάστασης. Περιτριγυρίζομαι από νοσηλευτές οι οποίοι βρήκαν εργασία αμέσως μετά τη σχολή τους (ΠΕ, ΤΕ ή ΔΕ δεν έχει σημασία) ενώ εγώ τρέχω με 10 χρόνια σπουδές και ακόμα δεν έχω αποκατασταθεί 100% επαγγελματικά. Οπότε αρκετοί δεν την έχουν επιλέξει γιατί τους ταιριάζει ή επειδή την αγαπούν αλλά για να βρουν εργασία. Κάποιοι γνωστοί μου είχαν βγάλει πολύ καλά μόρια (17000-18000) και δήλωσαν νοσηλευτικές (σχολές ΤΕ με πολύ λιγότερα μόρια από αυτά που πέτυχαν) ξεκάθαρα για την επαγγελματική αποκατάσταση. Ο προβληματισμός σου… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή γράφουσα – νοσηλεύτρια εδώ. Το γράμμα σου χτυπησε καμπανάκια οπότε είπα να γράψω την ιστορία μου, είτε θα σε εμπνεύσει είτε όχι. Λοιπόν η νοσηλευτική ήταν βεβαιότατα λύση ανάγκης γιατί ήταν δρόμος σίγουρης επαγγελματικής αποκατάστασης. Δεν το είχα με το «empathy» σαν άνθρωπος, οπότε η λύση μου ήταν να πάω ΜΕΘ, και τώρα είναι στο εξωτερικό σε ΜΕΘ. Νόμιζα ότι είναι η λύση δηλαδή. Η αλήθεια είναι ότι το «empathy» για το οποίο τριβελίζουν όλη την ώρα είναι βασικό συστατικό όχι μόνο της νοσηλευτικής και της ιατρικής (στην Ελλάδα είναι σχεδόν προαιρετικό – γιαυτο ίσως το φακελάκι έχει αφήσει… Διαβάστε περισσότερα »
Δε χρειαζεται να νιωθεις ασχημα, στους περισσοτερους ανθρωπους η πορεια δεν ειναι γραμμικη, ειδικα στις μερες μας!
Εγω θα σου ευχηθω καλη επιτυχια, γιατι ειναι κριμα να συνεχισεις κατι που δε σου αρεσει! Και με προσωπικο διαβασμα και χωρις φροντιστηριο μπορεις να ξαναδωσεις, παρε ενα χρονο και ασχολησου οσο μπορεις, κι αν δεν παει οπως θες θα εχεις καβατζα την τωρινη σχολη.
Δεν ξέρω γιατί η νοσηλεύτρια έχει την εικόνα της μητέρας Τερέζας και υπάρχει τόση αγιοποίηση στο επάγγελμα. Είναι ένα επάγγελμα, πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και κατάρτισης κατά το οποίο καλείσαι να φερθείς επαγγελματικά προσφέροντας εξειδικευμένες παροχές υγείας. Το αν σε νοιάζει στην ψυχούλα σου ο ασθενής, είναι άλλο θέμα. Σημασία έχει να θέλεις να κάνεις σωστά τη δουλειά σου και κάθε τομέα της δουλειάς αυτής. Όταν αφιερώνω χρόνο ομιλίας στον σπάνια ξύπνιο ασθενή της ΜΕΘ, δεν το κάνω γιατί σκέφτομαι αχ τον καημένο και κλαίω τα βράδια (τα βράδια που δεν δουλεύω δηλαδή). Το κάνω διότι έχω επενδύσει διάβασμα να κατανοήσω πόσο… Διαβάστε περισσότερα »