Προσωπική ιστορία: Έχει αρχίσει και με απασχολεί η συντροφικότητα. Δεν ξέρω γιατί

Δεν ειναι δυσκολη ή πρωτόγνωρη η ιστορία που θα πω. Ειμαι γυναικα, μονογονέας δυο παιδιών, στα μισά των 40, με ηδη 10 χρόνια διαζυγιο στην πλάτη μου, και πλήρη αποχή του άλλου γονέα από τη ζωή μας. Προέρχομαι από κακοποιητή πατέρα, και κάνω 8 χρόνια ψυχοθεραπεία. Έχω μπει σε μία σχέση μετά το διαζύγιο η οποία (φυσικά) έληξε άδοξα, όχι από εμένα, αλλά από τον άλλον άνθρωπο.

Ο πρωην συζυγός μου ήταν μία ρέπλικα του πατέρα μου, ενώ ο δευτερος σύντροφός μου είχε σχεδόν την ηλικία του. Αναφέρω τα δύο γιατί ήταν οι μακροβιοτερες σχέσεις μου, και η δευτερη επιλέον, η πιο έντονη. Ένα έμπειρο μάτι θα μπορέσει με την παραπάνω δήλωση να διακρίνει το τραυμα. Όπως και ο θεραπευτης μου, που με έχει οδηγήσει στα μονοπάτια αυτής της σκέψης. Είμαι μόνη μου σχεδόν 4 χρόνια τώρα. Από σχεδόν επιλογή.

Αποφάσισα, σε ένα πλάισιο βαθυτατου πένθους κατά τον δευτερο (πιο οδυνειρό) χωρισμό, να μη ξανασυσχετιστώ με άνθρωπο. Κι ενω έιχα αρχίσει να πιστεύω στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία και να απολαμβάνω το δακρύβρεχτό μου αφήγημα (ΕΓΩ ΞΑΝΑ ΠΟΤΕ) ο θεραπευτής έβαλε το μικρόβιο “συντροφικότητα”. Μαζί με αυτόν τον βάλανε και οι φίλοι, και στο τέλος, το σφίνωσαν στη σκέψη μου, και τα παιδιά.

Και μέχρι εδώ όλα καλά. Αντιστεκόμουν σθεναρά στο μικρόβιο, μέχρι πριν από λίγο καιρό. Όχι, δεν ερωτεύτηκα, το αντίθετο. Αν και έχω προσπαθήσει, ΦΥΣΙΚΑ έχω κάνει ξανά τις γνώριμες λάθος επιλογές. Στην πλειοψηφία τους, οι “ενδιαφερόμενοι” είναι με έναν ή αλλον τρόπο, μη διαθέσιμοι (ομολογία θεραπευτη). Οπότε, βιωνω κάθε φορά ένα μικρό αρχαίοελληνικό δράμα.

Κι εδω ειναι που μπερδευομαι, γιατί έιμαι μαλλον σε μεταίχμιο.

Από τη μια, με βολέυει πολύ να μην είμαι σε αυτη την “αγορα”. Εϊναι εξαιρετική η δικαιολογία, “πάλι- με- παρατησε” ή “πάλι-τον-ίδιο-βρηκα” που ενισχύεται με το “εγω-φταιω-για-ολα” για να βυθιστώ σε κάποιες μέρες στεναχωριας, και μετά σε απεριόριστη εργασιοθεραπεία και οικογενειοθεραπεία (ειναι εφηβα τα παιδια μου, δεν επιζητουν ιδιαιτερα την προσοχη μου).

Από την άλλη, έχει αρχίσει και με απασχολει η συντροφικότητα. Δεν ξέρω γιατι. Αν και δεν την κατανοώ πλήρως, μάλλον μου πέρασε ο περίγυρος το τρεντ. Και μάλλον, δεν είναι το empty nest syndrome που πλησιάζει σε πολύ λίγο (άλλωστε είχα κι εκεί δικαιολογία, “εδω με παρατάγανε στα 40 για τα παιδια, στα 50 τι να με κανουν” ή” θα μεινω μόνη, δεν φοβαμαι τη μοναξιά, την έχω αναγκη να ξεκουραστω”) ειναι αυτό που δεν ξέρω να έχω. Τι ειναι η συντροφικότητα ρε παιδιά, τι εννοείτε, δεν το ξέρω πώς είναι, πώς να το ψάξω να το βρω?

Και μεσα σε όλο αυτο, έρχεται ο Κοέλιο- αυτός ο άθλιος τύπος που μας έχει γανώσει το κεφάλι με τις μαγικές σκέψεις. Ναι, θέλω πολύ να συνομωτήσει το σύμπαν και να μου φέρει έναν ΤΕΛΕΙΟ συντροφο, αλλά ξέρεις κάτι, δεν θα γινει αυτό και θα κάνω φαύλους κύκλους με μη διαθέσιμους γκόμενους. Άσε που ντρέπομαι κιολας να πω δυνατά τι θέλω, ώστε να βγω να το δω αν υπάρχει.

Και καπως έτσι, αναλώνομαι στο να περιμένω κάτι μεταξύ ενός πρίγκιπα, ενός μη διαθέσιμου, και του τίποτα.

Και τωρα, τι κανω , συνεχίζω το δικό μου αφήγημα ώσπου να το κάνω σαράκι να με φαέι (εγω θα μεινω μονη μου) ή ανοίγω τις προοπτικές μου (για να κανω πάλι λαθος επιλογές και πόσα ακόμη χρόνια θα κάνω λάθος επιλογές, αφού τελικά, δεν ξέρω να ξεφευγω από το μοτιβο)? Και πώς ανοιγουν οι προοπτικες? Πώς το κανουν οι άνθρωποι αν δεν το κάνουν κοελικά (σαν μικρές πριγκίπισσες της ντίσνεη που ευχονται ένα παλικάρι τέλειο, και το συμπαν τους το στέλνει)? Κι αν δεν γίνεται η συντροφικότητα, γιατί με πιέζουν να την κάνω, αφού δεν είμαι τελικά καλή σε αυτο?

σημειωση: με τον όρο “μη διαθέσιμο” δεν εννοουμε μόνο καποιον που είναι σε άλλη σχεση
σημειωση 2: εργαζομαι. πολυ.

ΑΠΟ ΤHΝ – tasaranta

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News