Έχασα πριν τρεις μήνες τον σύντροφο μου.
Ακόμα η θλίψη είναι τεράστια τον σκέφτομαι 24 ώρες την ημέρα και με πιάνουν τα κλάματα δεν θελω όμως να τον ξεχάσω ποτέ θελω να τον έχω στο μυαλό μου πάντα.
Πολλές φορές την ημέρα μιλάω μαζί του και του λεω για το ένα και το άλλο. Δεν ξέρω εάν αυτό δεν είναι σωστό αλλά με ανακουφίζει.
ΑΠΟ ΤΗΝ – ΑΘΔΗ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η απώλεια είναι πρόσφατη και λογικό να σε πονάει. Δεν θα σου πω τα τετριμμένα “Η ζωή συνεχίζεται”/ “Κουράγιο” κλπ. Θα σου πω μόνο να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει προκειμένου να ανακουφιστεί ο πόνος που νιώθεις. Για όσο καιρό σου πάρει. Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει λάθος ή σωστός τρόπος στη διαχείριση του πένθους.
Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου! Το πένθος είναι πολύ δύσκολη πίστα στη ζωή και κάτι πολύ προσωπικό, δεν υπάρχει σωστό κι λάθος. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και χάσαμε, θα είναι πάντα κομμάτι της ζωής μας. Εμένα με έχουν βοηθήσει τα βίντεο της Nora McInerny, ίσως σε βοηθήσουν κι εσένα, πχ αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=khkJkR-ipfw
Μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα!
Ο ” πανδαμάτωρ” χρόνος με το μεγάλωμα της απόστασης από την απώλεια θα απαλύνει,αλλά δεν θα σβήσει, τον πόνο. Τον πόνο γι’αυτόν που έφυγε αλλά και για σένα που έμεινες πίσω. Κι όπως παλιά τραύματα μερικές φορές θα στο υπενθυμίζει. Κουράγιο αλλά η ζωή συνεχίζεται και μην ξεχνάμε η (καλή) μνήμη τιμά αυτόν που φεύγει.