Έχασα την μητέρα μου πριν 6 μήνες, είμαι σε μια κατάσταση έντονης θλίψης, κλάματα καθημερινά, αλλά νομίζω δεν έχω ξεσπάσει, δεν με αφήνω γιατί φοβάμαι το που μπορεί να φτάσει η θλίψη μου.
Ήταν ξαφνικό και πολύ μικρή σε ηλικία, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία αλλά δεν νιώθω ότι με βοηθάει ιδιαίτερα.
Μου είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτώ τον θάνατο από μικρή. Ίσως επειδή δεν πιστεύω, κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Αυτό το, είναι εκεί πάνω και σε προσέχει, η το έχεις έναν φύλακα άγγελο τώρα και όλα τα παρεμφερή με τρελαίνουν. Η μαμά μου δηλαδή δεν είχε φύλακα άγγελο να την προσέχει?
Από τη στιγμή που ξυπνάω το πρωί την σκέφτομαι, αναμνήσεις μας αλλά και πιθανά σενάρια και το χειρότερο στιγμές από την εντατική, την κηδεία, τις ημέρες εκείνες που δεν ξέραμε αν θα τα καταφέρει η όχι..
Δεν ξέρω τι να κάνω, τίποτα δεν με ευχαριστεί, αλλά το παλεύω καθημερινά. Από το πρωί μέχρι το βράδυ είναι ένας γολγοθάς σα να κουβαλάω μαζί μου ενα τόνο βάρος.
Λειτουργική είμαι, προσπαθώ στη δουλειά μου να ειμαι όσο focus γίνεται και ίσως είναι το μόνο μέρος μου ξεχνιέμαι. Τα σαββατοκύριακα και οι αργίες βασανιστήριο, ακόμα και οι διακοπές που πήγα με την ελπίδα ότι θα ξεχαστώ, μιας και είναι η αγαπημένη μου διέξοδος, ούτε αυτό έπιασε.
Νιώθω απόγνωση, ότι θα είναι για πάντα έτσι, και ξέρω ο χρόνος είναι γιατρός αλλά εγώ είμαι λίγο εμμονική και μιλάμε για τη μάνα, μάνα είναι μόνο μία..
ΑΠΟ ΤΗΝ – Θλιμμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάπου διάβασα το εξής: ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου είναι σαν μια τρύπα στο πάτωμα: η τρύπα δεν θα βουλώσει ποτέ, απλά σιγά σιγά μαθαίνουμε να περπατάμε γύρω – γύρω. Όσοι οικείοι μου έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα, δεν παύουν να τους λείπουν ή να μιλάνε συχνά για αυτούς, απλά μαθαίνουν να ζουν με την απώλεια.
Λυπάμαι πάρα πολύ και σου στέλνω μια αγκαλιά. Το ξέρω πως ό,τι και να σου πει κάποιος απ’ έξω ακούγεται από ανόητο έως μάταιο. Ξέρω πώς νιώθεις με τις φλασιές που σκάνε από τις άσχημες στιγμές και την αγωνία. Αλλά είναι αλήθεια, όσο κι αν σου φαίνεται αδύνατο να το πιστέψεις, πως ο χρόνος θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Δεν θα ξεχάσεις, ούτε θα γίνει εύκολο, αλλά δεν θα είναι τόσο αφόρητο. Δεν θα νιώθεις ότι σε χτυπάει ξαφνικά σαν φορτηγό που βγαίνει πατημένο από ένα τούνελ. Δεν θα νιώθεις το μαύρο αυτής της αίσθησης, το κενό, την… Διαβάστε περισσότερα »
Τα είπες τόσο μα τόσο ωραία. Πραγματικά. Γραφούσα έτσι είναι.
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος/χειρότερος γιατρός. Θες δε θες γιατρεύει.
Μην θεωρήσεις ότι επειδή είσαι λειτουργική πως δεν χρειάζεται ψυχίατρος/φάρμακα. Δεν υπάρχουν λόγια… Ίσως να μην απομονωθείς… Να είσαι εκεί με αγαπημένους ανθρώπους, έχεις άλλα άτομα στον κύκλο σου; Ο πόνος υποχωρεί σε κάποιο βαθμό έχοντας την βοήθεια που χρειάζεσαι, και θα δεις πως αν δώσεις μια ευκαιρία σε κάποιο φάρμακο, ίσως με κάποιο ελαφρύ, για κάποιο καιρό (όχι για πάντα), θα σε βοηθήσει. Η μαμά σου θα ήθελε να είσαι χαρούμενη. Είμαι 100% σίγουρη πως αυτή θα ήταν η επιθυμία της. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχεις δικαίωμα να μην είσαι καλά, έχεις κάθε δικαίωμα να κλάψεις. Αλλά θα… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου. Το πένθος κάθε άνθρωπος το βιώνει διαφορετικά και δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι να σου πούμε πως θα το περάσεις. Η συμβουλή μου έχει ως εξής όμως. Εστίασε στο πώς θα ήθελε η μητέρα σου να είσαι κι εκεί θα βρεις το κουράγιο πιστεύω να προχωρήσεις. Φτιάξε ένα άλμπουμ με τις φωτογραφίες σας που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα και έχε το κοντά σου ή γράψε ένα γράμμα για όλα όσα σήμαινε για σένα η μητέρα σου. Λες δεν πιστεύεις αλλά ψάχνεις κάποιον να κατηγορήσεις για τον χαμό της (τον φύλακα άγγελό της). Εστίασε σε… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πάρα πολύ, σου στέλνω αγκαλιά. Μάνα είναι μονο μια και αν είναι καλή, ο πιο σημαντικός άνθρωπος μαζί με το παιδί για τον άνθρωπο. Ηρεμιστικά, αντικαταθλιπτικά για λιγο καιρό μέχρι να γίνει λίγο πιο υποφερτό ίσως. Επίσης γυμανστική και εξορμήσεις στη φύση για πεζοπορία, ποδηλατάδα.
Την έχεις μέσα σου και είσαι τυχερή με τέτοια μαμά που σε μεγάλωσε. Οι άνθρωποι που αγαπάμε δε φεύγουν ποτέ
Ούτε εγώ πιστεύω σε θεία ούτε σε μεταφυσικά
Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου. Είναι τραγικό το γεγονός να φεύγει μια μάνα σε μικρή ηλικία. Το κενό δεν αναπληρώνεται και το βάρος είναι αβάσταχτο. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Έξι μήνες όμως είναι πολύ λίγο, δώσε χρόνο στον εαυτό σου να διαχειριστεί την απώλεια, τις σκέψεις, τα νέα δεδομένα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Η ψυχοθεραπεία βοηθάει, όσο κι αν δεν το βλέπεις τώρα. Ίσως χρειάζεσαι συνδρομή ψυχιάτρου παρόλα αυτά αν δεν μπορείς να λειτουργήσεις στην καθημερινότητα σου. Ή αν δεν είσαι ικανοποιημένη από τ@ν ψυχολόγο σου, ίσως να αναζητούσες άλλον να σου δώσει μια άλλη οπτική.
Αν δεν λειτουργεί η ψυχοθεραπεία ίσως χρειάζεσαι ψυχίατρο και αγωγή για να μπορέσεις να το διαχειριστείς. Δεν είναι φυσιολογικό 6 μήνες μετά να κλαίς σα να έγινε χθές. Είναι κρίμα να ταλαιπώρησε, ζήτησε βοήθεια για να μπορέσεις να ηρεμήσεις και να προχωρήσεις μπροστά. Είμαι σίγουρη ότι η μαμά σου θα ήθελε να χαμογελάς και να είσαι ευτυχισμένη!!
Δεν είναι φυσιολογικό να κλαις 6 μήνες μετά; Ποιός καθορίζει τί είναι φυσιολογικό; Ποιός ορίζει την ποσότητα και τον χρόνο του πένθους;
Ο κάθε άνθρωπος πενθεί με τον τρόπο του, κι εδώ μιλάμε για ξαφνική ασθένεια και θάνατο μιας νέας μητέρας! Εννοείται πως κλονίζει την καθημερινότητα και την ύπαρξη της γράφουσας.
Θα κάνει τον κύκλο του, με βοήθεια ειδικού η χωρίς, ο χρόνος θα περάσει, ο πόνος όχι. Απλά μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο.
Θεωρείτε ότι δεν είναι φυσιολογικό 6 μήνες μετά να κλαίει κάποιος για τη μητέρα του που την έχασε νέα; Ποιος το λέει αυτό; Εσείς για πόσο καιρό μετά θα θρηνούσατε; Έχετε κάποιον τρόπο με τον οποίο βάζετε στο ζύγι το πένθος του καθενός; Ο πόνος δεν φεύγει. Είναι εκεί και μας παρακολουθεί. Και σιγά σιγά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτόν και να τον καμουφλάρουμε. Και δεν χρειάζεται να μας θέτουν άλλοι όρια και περιορισμούς.
Ενώ μπορεί όντως να βοηθήσει ο ψυχίατρος ή κάποια αγωγή εφόσον θέλει η γραφούσα, η φράση “δεν είναι φυσιολογικό” ήταν ατυχής και ίσως την μπλοκάρει αντί να τη βοηθήσει. Ο καθένας περνάει τα στάδια του πένθους στο δικό του χρόνο ανάλογα με τις άμυνες του, με το δέσιμο του με τον άνθρωπο που έχασε, το χαρακτήρα του, το σύστημα υποστήριξης που έχει στην καθημερινότητα κλπ.
Αγαπητές δεν διαβάζετε όλη την πρόταση και θα σας μαλώσω!!! Έγραψα “δεν είναι φυσιολογικό 6 μήνες μετά να κλαίς σαν να έγινε ΧΘΕΣ!!!” Η έμφαση είναι στο χθες! Και ναι να κλαίς σα να έγινε χθές έξι μήνες μετά δεν είναι φυσιολογικό όσο τραγικό και πρόωρο και αν ήταν. Με το κλάμα θα την φέρει πίσω, ή μήπως αν αρρωστήσει και η ίδια θα είναι καλύτερα. Καλύτερα τώρα να βρει τρόπο να το αντιμετωπίσει παρά να γίνεται χειρότερα με τον καιρό.
Αγαπητή, καταρχάς δεν είπα ποτέ οτι κλαίω σα να έγινε χτες, ειπα κλαιω καθημερινά αλλα ναι δεν κλαίω όπως την πρώτη εβδομάδα ούτε όπως τον πρώτο μήνα. Παρ’ολα αυτά επέτρεψε μου να θεωρήσω λίγο insensitive το ”με το κλάμα θα την φέρει πίσω” μιας και μιλαμε για τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που δεν μπορεί απλά να τα κάνει switch off, γι’αυτό άλλωστε έγραψα και τον προβληματισμό μου εδώ. Το πιο σημαντικό όμως νομίζω δεν το έγραψα, η μητερα μου δεν είχε πρόβλημα υγείας, έφυγε απο ιατρικό λάθος κατα τη διάρκεια μιας εξέτασης ρουτίνας. Αυτό σίγουρα δυσκολεύει τα πράγματα μιας και… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μίλησα για τα συναισθήματα σου, μίλησα για το γεγονός ότι κλαίς και κλαίς καθημερινά! Και λυπάμαι που είμαι πεζή και αναφέρομαι στην πεζή πραγματικότητα ότι το κλάμα δεν θα τη φέρει πίσω. Το ξέρω και γω έχω κλάψει πολύ στη ζωή μου. Συνεχίζω να πιστεύω ότι χρειάζεσαι βοήθεια ιδίως μετά τη διευκρίνιση που δίνεις. Εγώ πήρα βοήθεια όταν χρειάστηκε, δεν είναι κακό. Μεγάλη γυναίκα είσαι, εσύ ξέρεις τι θα κάνεις. Και πάλι συλλυπητήρια για την απώλεια σου.
Αχ σε νιώθω. Έχασα τη θεία μου νεαρή 49 ετών. Είχα πάθει σοκ. Δεν έκανα ψυχοθεραπεία.
Αν δεν σε βοηθάει η συγκεκριμένη ψυχοθεραπεία ίσως χρειάζεσαι άλλη ή ίσως είσαι ακόμα τόσο βυθισμένη που δεν μπορείς να ακούσεις τίποτα. Φαίνεται να μην είναι μόνο ο θάνατος που σε στενοχωρει αλλά ίσως και η ιδέα ότι η μαμά σου υπέφερε κ συ δεν μπόρεσες να την προστατέψεις. Επίσης ίσως αν υπήρξαν αμφιβολίες για την ιατρική πορεία όλο αυτό να επιβαρύνεται και από ενοχές ότι δεν πήρατε τις σωστές αποφάσεις ή κάτι τέτοιο. Επιπλέον η δυσκολία αποδοχής ότι κάποιος έχει πεθάνει ίσως εκφράζει τη δυσκολία αποδοχής της δικής μας θνητότητας, φόβος του θανάτου που αναζωπυρώνεται με αφορμή το θάνατο… Διαβάστε περισσότερα »
Σωστά το εντόπισες και ευχαριστώ και όλους για τις απαντήσεις σας.. Δεν υπέφερε, όμως έφυγε από ιατρικό λάθος που κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα καθότι ήταν υγιέστατη..
Λυπάμαι πολύ. Γνωρίζω πόσο βαρύ είναι να συμβαίνει κάτι τόσο άδικο μπροστά στο οποίο νιώθεις ανήμπορη, ειδικά όταν πρόκειται για ιατρικά ζητήματα, αντιμετωπιζομαστε ως κομμάτια κρέας, αριθμοί ή χαζοί που δεν καταλαβαίνουν. Εάν δε θελήσεις να καταγγείλεις, όλοι σε αποθαρρύνουν σφόδρα διότι “δεν θα βρεις το δίκιο σου.” Θα γράψω και αυτό και ίσως κάτι να σου πει. Δεν είναι προσωπικός ο λόγος που μια συμφορά μας βρίσκει. Συμφορές συμβαίνουν τυχαία σε πολλούς καλούς και καθημερινούς ανθρώπους γύρω μας. Οι ενοχές θέλουν πολύ περισσότερο χρόνο για να ξεπλυθούν από το απλό πένθος. Θα γίνεις όμως. Νομίζω ότι περισσότερο από την… Διαβάστε περισσότερα »