Καλησπέρα,
θα ήθελα να μοιραστώ το πρόβλημα που βιώνω στην κοινωνική μου ζωή.
Παρατηρώ τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια, να μην ξέρει τι θέλει. Συνήθως βρίσκω γαλήνη μόνο όταν είμαι μόνη μου αλλά όταν ακούω φίλους να μαζεύονται και να περνάνε καλά, θέλω κι ‘γω. Αν εν τέλει πάω, θέλω να φύγω. Η θα τελειώσει η βραδιά και θα ειπωθεί κάτι από κάποιον που θα με ενοχλήσει και θα πω…δεν άξιζε τελικά. Και όλο αυτό, είναι ένας ατελείωτος κύκλος.
Είτε αφορά γενικές μαζώξεις, είτε πάρτυ στενών φίλων είτε μακρινών γνωστών ή ένα απλό καφέ…κατευθείαν σκέφτομαι ότι θέλω να κάνω κάτι άλλο και να μην αφιερώσω χρόνο. Κάτι να βρω που δεν θα βολεύει, το μέρος ή ώρα, έχω φτάσει να νιώθω κούραση χωρίς να είμαι κουρασμένη. Σαν να κουράζομαι σωματικά σκεπτόμενη ότι θα κάνω κάτι που δεν θέλω 100% απλά για να μην πω όχι. Εν τέλει αν πάω, σκέφτομαι τι να κάνω για να φύγω το συντομότερο δυνατόν. Το πιο ακραίο που έχω βιώσει ήταν που βρισκόμουν εκτός πόλης για γενέθλια φίλου και ενώ ήταν να κοιμηθούμε όλοι οι φίλοι μαζί σε σπίτι και εξοχικό, με έπιασε τρέλα και γύρισα σπίτι μόνη μου στις 3 το βράδυ. Σαν κρίση πανικού.
Να σημειώσω ότι δεν ήμουν έτσι. Παλαιότερα ήθελα να γνωρίζω νέο κόσμο, ήθελα να βγαίνω. Βρισκόμουν σε πάρτυ και γινόμουν η ψυχή της παρέας. Τώρα; τώρα δεν θέλω να βλέπω άνθρωπο. Ταξίδια θέλω να πηγαίνω μόνη μου. Νιώθω πως δεν ανήκω πουθενά. Και πως αν βρεθώ με άλλους, δεν θα με καταλάβουν. Νιώθω παρείσακτη και ξένη. Γι’ αυτόν και πολλούς άλλους λόγους έχω χάσει το ενδιαφέρον να δημιουργήσω νέες φιλίες. Αυτή η τελετουργία της πρώτης γνωριμίας, ποιος είσαι, πως είσαι, που πας, που δουλεύεις, τι κάνεις και μπλα μπλα μπλα…τι σημασία έχουν όλα αυτά; αφού κατά 99% θα αφιερώσω 2 ώρες να λέω ποια είμαι σε κάποιον που σε 10 χρόνια δεν θα ξέρει τι κάνω.
Παράλληλα, νιώθω αμήχανα και άσχημα να ακυρώνω φίλους ή το αγόρι μου, χωρίς να έχω κάτι άλλο να κάνω, απλώς επειδή δεν νιώθω να γεμίζω ψυχικά. Ποιος το λέει αυτό; κανείς. Και δεν είναι ότι δεν θα περάσω καλά. Χαίρομαι, απλώς δεν νιώθω γεμάτη. Επίσης, πλέον δεν νιώθω ούτε ευχάριστη παρέα. Αυτό που μου αρέσει να αναλύω είναι θέματα “βαριά” οι εξελίξεις του κόσμου, τα πολιτικά, η δουλειά, η ανεργία, η οικονομία, τα σκάνδαλα…θέματα που σχεδόν κανείς δεν θέλει να κουβεντιάσει όταν θα βγει για ένα χαλαρό κρασί.
Το ζήτημά μου είναι αυτό: ενώ δεν θέλω να συμμετέχω ταυτόχρονα νιώθω μόνη, ταυτόχρονα βλέπω τους γύρω μου να περνάνε καλά κι θέλω κι ‘γω και ταυτόχρονα, δεν μπορώ να το κάνω. Νιώθω ένα συναισθηματικό μπλοκάρισμα.
Είχα ακούσει κάτι πολύ όμορφο, σε βίντεο, που έλεγε πως κάποιοι άνθρωποι αργούν να βρουν την “φυλή” τους. Άραγε να είναι αυτό;
Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που βίωσαν κάτι παρόμοιο ή μου έχει σαλέψει; υποθέτω πως ναι και θα ήθελα πολύ να τους ακούσω.
ΑΠΟ ΤHΝ – απόμακρη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Φωνάζω “ναι” στην ερώτηση αν υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που βιώνουν κάτι τέτοιο και αδημονώ να διαβάσω τις απαντήσεις.
“Επίσης, πλέον δεν νιώθω ούτε ευχάριστη παρέα.” Αχ…
Καλώς την ! Πριν πολλά ,είναι αλήθεια χρόνια,βίωνα μία κατάσταση με πολλά κοινά σημεία με αυτό που μόλις διάβασα. Είναι αυτό που λέμε, να βρίσκεσαι σε άλλο μήκος κύματος από τον περίγυρο. Ούτε καλύτερο,ούτε χειρότερο απλώς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ. Μιά χαρά είσαι ,και το μυαλό σου μιά χαρά στη θέση του είναι. Το πως το διαχειρίζεσαι όλο τούτο, είναι ένα θεματάκι.Θέλει tolerance,ευελιξία,ένα ‘εγώ’ χαμηλών τόνων,και έλλειψη διάθεσης να αλλάξεις το ο,τιδήποτε στον τρόπο σκέψης των άλλων. Προσωπικά για αρκετά μεγάλο διάστημα, συμμετείχα τόσο ,όσο,στις φιλικές μαζώξεις. Μιλούσα λίγο,δεν έμπλεκα σε αντιπαραθέσεις άνευ ουσιαστικού νοήματος,απείχα απο κριτικές που γίνονταν σε άλλους ανθρώπους,κλπ,γενικά μία… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό το 2015 δίχασε πολλές παρέες.
Ξεκαθάρισε επίσης πολλή θολούρα,θα έλεγα.
Καθοριστικό γεγονός, δίχως άλλο,μιά και η όποια επιλογή ήταν απολύτως ενδεικτική του γενικότερου τρόπου σκέψης ενός νου και των πολιτισμικών επιλογών του.
τρία σχόλια κάποιου/ας να διαβάσεις εδώ μέσα, τον βάζεις στο Ναι ή στο Όχι με 95% πιθανότητα. Πάντα συμβαίνει αυτό στις αιχμές της Ιστορίας
Έπρεπε να φτάσω στο δικό σου σχόλιο για να καταλάβω για πιο πράγμα μιλάτε ότι έγινε το 2015… Τους “ότι και να ψηφίσουμε το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει, οπότε ποιο το νόημα;” σε ποια κατηγορία μας βάζεις;
Η απαντησή μου στην πρωτη ερωτηση ειναι : ευτυχώς και…το νόημα είναι να εκτονωθεί το αρνητικό πολιτικό συναίσθημα
Αλλά η απάντηση ειναι απο εμένα που είμαι σε ένα από τα δυο μέρη. Το άλλο θα σου απαντησει αλλιως.
ΥΓ Η δημοκρατία δεν πρεπει να επιτρεπει δημοψηφίσματα , γιατι μπορει να προταθει να ψηφιστει να καταργηθει και η ιδια. Ο κοσμος ειναι ακραια πολυπλοκος, κανενας δεν ξερει ολα τα δεδομενα και τις μελλοντικες επιπτωσεις , τις εξωθεν και εσωθεν παρεμβασεις συμφεροντων οικονομικων και πολιτικων. Πολυ ευκολα μπορει ενας λαος να αποφασισει εναντιον των συμφεροντων του
Η Αχίλλειος πτέρνα της δημοκρατίας,οι αποφάσεις των πολλών δεν είναι πάντα και οι πλέον σώφρονες.
Ίσως έχεις πολλές υψηλες προσδοκίες για ένα κομμάτι που δε μπορείς να ελέγξεις 100% και πως ίσως δεν ταιριάζεις πια με αυτά τα άτομα. Συμβαίνει αυτό όσο μεγαλώνεις και δεν καταλαβαίνω γιατί τόση απελπισία. Και φαντάζομαι είσαι σχετικά μικρή ηλικιακά αν φοβάσαι να πεις όχι, δε μπορώ ή κάτι ανάλογο. Τα άτομα αυτά δε μπορούν να εξελιχθούν στο πρότυπο ανθρώπου που πλέον θαυμάζεις ή εγκρίνεις εσύ. Θα πρέπει να ξεβολευτεις και να κάνεις γνωριμίες με άτομα που ενδιαφέρονται για παρόμοια θέματα με εσένα, αλλά να ξέρεις και εκεί με τα χρόνια μπορεί να αλλάξεις εσύ ή αυτοί. Εγώ αυτό με… Διαβάστε περισσότερα »
η έλλειψη νοήματος, αυτή που περιγράφεται ως “ανθρώπινη κατάσταση”.
το παράλογο του Ιονέσκο ή καλύτερα του Καμύ.
αναζητούμε όχι ένα οποιοδήποτε νόημα , αλλά ΤΟ νόημα
“για το χαμένο μου αγώνα
που τ αστεράκια μείναν μόνα
με το μπλέ”
Αποδέξου τη μοίρα του Σίσυφου
“Για το χαμένο μου αγώνα
Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν”
Λοιπον, συχνα νιωθω και γω το ιδιο, και νομιζω εχω αρχισει να αφουγκραζομαι τι συμβαινει. Πρωτον, πολλες φορες απλα εχω αναγκη να αλλαξω τον αερα μου και να βγω χωρις να αλληλεπιδρασω για πολυ με αλλα ατομα. Μηπως λοιπον, κι εσυ εχεις αναγκη απο περισσοτερα ερεθισματα ακομα κι αν εισαι μονη σου; Δευτερον, μου αρεσει πολυ η ησυχη αλληλεπιδραση. Δηλαδη να παω μονη μου στην παραλια με το βιβλιο μου, και κοντα να υπαρχουν ατομα που συμπαθω με το δικο τους βιβλιο χωρις να μιλαμε. Αρα, μηπως κι εσυ εχεις αναγκη απο εναν διαφορετικο τροπο κοινωνικοποιησης και παρεας απο οτι… Διαβάστε περισσότερα »
Σαν κρίση ηλικίας ακούγεται.
Σαν να περνάς γρήγορα τις πίστες.
Συναισθηματικό μπλοκάρισμα.
Τελικά θέλεις ή δε θέλεις;
( Η περίπτωσή σας μάλλον θα ήταν ευκολάκι για έναν επαγγελματία.
Μη διστάσετε. Ίσως βρείτε τη φυλή σας )
η φυλή σου είναι ολιγομελής
Οι γνώστες
…αυτά που άφηνα πίσω απλά μ αφήνανε …και όλα όσα κρατούσα με κρατούσαν (λέει ο παυλίδης) Εγώ συνηθως όταν δεν ξέρω τι θέλω σημαίνει ότι τα θέλω όλα. Κι αυτό τις περισσότερες φορές μου βγαίνει κάπως spicy και περνάμε όλοι καλά (και εγώ και τα πάντα όλα). Το κλικ είναι να καταφέρεις το ‘τα θέλω όλα’ να το κάνεις ‘είμαι έτοιμη για όλα’ … φωτιά! Επί της ουσίας: ο κύκλος με τον οποίο έχεις πρόβλημα δεν είναι αυτός γύρω από τον οποίο υποβάλεις τον εαυτό σου να γυρνά, αλλά ο κοινωνικός σου κύκλος: τον βαριέσαι (και γι αυτό καταλήγεις να… Διαβάστε περισσότερα »
Αρχικά, αν θέλεις μπορείς να ψάξεις τον “μοντέρνο” όρο, γνωστό και ως “fomo” ή “fear of missing out”. Είναι αυτό που βιώνουμε εμείς που δεν θέλουμε να βγούμε, αλλά στην ιδέα πως η παρέα μας μπορεί να περάσει καλά χωρίς εμάς, κινητοποιούμαστε. Αυτό που είχα παρατηρήσει σε εμένα και αυτό που εν τέλει άλλαξα, είναι η κοινωνική μου μπαταρία και η ενέργεια. Μου είχε τελειώσει. Οπότε, αναγκάστηκα να βρω ισορροπίες, και να μην χαλάω αυτή την μπαταρία αλόγιστα. Έδωσα προτεραιότητα στο που και πόσο χαλάω, και κυρίως, ποιος ή τι (πχ. τα χόμπι εντός σπιτιού) μου την αναπληρώνει. Κατέληξα μετά… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω λύση στον προβληματισμό σου, μόνο να σ πω ότι και γω νιώθω το ίδιο and it’s ok. Φάση είναι θα περάσει. Υπάρχει και τραγούδι που περιγράφει αυτό που νιώθεις https://youtu.be/2ZOGlFdReMM?feature=shared
I want to go out but I want to stay home ✨