ΜΑΝΑ ΑΚΟΥΣ;
Καλά είμαι
Έφαγα έξω
Πάντα αδύνατη ήμουν
Μ΄αρέσει
Θα τα πούμε
Εντάξει
Έχω δουλειά
Στα 18 μου , φοιτήτρια με την κολλητή μου μακριά απ΄το σπίτι για πρώτη φορά. Δεν θυμάμαι πώς
Σταμάτησα να τρώω κρέας
Μετά μαγειρευτό φαγητό
Μετά φαγητό ….
Ζούσα με τσίχλες , καραμέλες , αναψυκτικά , καθαρκτικά….
Δεν ένιωθα καμιά ευχαρίστηση
Το δέρμα μου έγινε πορτοκαλί και μαύριζα ασυνήθιστα
Τα μαλλιά μου ξερά
Απέκτησα πέτρες στη χολή και στα νεφρά
Τα ηπατικά μου ένζυμα αυξήθηκαν
Ο εκνευρισμός μου για όλους επίσης
Απέκτησα ταχυπαλμίες και πρόπτωση μητροειδούς
Το στομάχι μου πρησμένο , με φριχτούς πόνους, δυσκοιλιότητα και παγκρεατίτιδες
Έτρεμα απ΄το κρύο με την θερμοκρασία μου που δεν ανέβαινε πάνω από 36ο και πίεση , μνήμη και συγκέντρωση μονίμως πεσμένα
Απέκτησα διαβήτη και οστεοπόρωση (μείον 3 εκ)
Συνέχεια στην τσίτα, άυπνη με την μία δραστηριότητα πάνω στην άλλη , χωρίς ανάσα τρέξιμο( δεν χάνω την ώρα μου έλεγα τρομάρα μου)
Κι οι άλλοι είχαν πάντα άδικο
Τι τους νοιάζει που αδυνάτισα;
Γιατί επιμένουν με το βρομοφαγητό τους;
Θα φάω όταν ( κι αν ) θελήσω εγώ
Η ζυγαριά δείχνει 40 κιλά .Τα ρούχα μου xsmall μου πλέουν
Ε και ,είναι εντάξει για το ύψος μου
Πάνε 8 χρόνια που πέθανε η μάνα μου .Δεν θα της συγχωρήσω ποτέ την αδυναμία της , που δεν μ άρπαξε με το ζόρι να με πάει σε ειδικούς , που με άφησε τόσον καιρό αβοήθητη
Με την φωνή της ν ακούγεται ακόμη στ αυτιά μου : «Θέλω να είσαι καλά» κι αφού έγινα 50 χρονών και γλίτωσα ( με πολλά θέματα υγείας που παραμένουν) και με μια κόρη 18 χρονών να πω πως ΤΡΕΜΩ στην ιδέα πως θα περάσει κάτι τέτοιο το παιδί μου και να φωνάξω σ όλες τις μάνες να μην μένουν στις προτροπές .Να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά και να δρουν άμεσα.
ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΑΝΕΣ
Ε.Κ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελευθερία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τη μία να σταματήσουμε να παντρευόμαστε αν δεν είμαστε σίγουροι για την σεξουαλικότητά μας, την άλλη να μην γινόμαστε γονείς αν δεν είμαστε σίγουροι ότι θα στέλνουμε ταπεράκια στο παιδί μας…Δεν κοιτάμε λίγο ο καθένας τις ζωές μας λέω εγώ;;
Και φυσικά ο πατέρας δεν φταίει πουθενά, ο πατέρας ας είναι όπως θέλει, αλλά η μάνα να τηρεί τις προϋποθέσεις αλλιώς “ΝΑ ΚΟΨΕΙ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΑΝΑ”, (για να μιλήσω και στη γλώσσα σου).
Το ενδεχόμενο να μην υπάρχει πατέρας στο πλάνο πέρασε καθόλου απτό μικρό σου μυαλουδάκι?? Η νομίζεις ότι ζεις σε μια ιδανική κοινωνία όπου οι μονογονεϊκές οικογένειες υπάρχουν μόνο στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας??
Καμία προσωπική επίθεση 😂 Πρώτον, το μυαλό μου δεν είναι καθόλου μικρό και η ανωνυμία σου δεν σου δίνει το δικαίωμα να με λες χαζή (για να το θέσω ευγενικά). Δεύτερον, πουθενά στο σχόλιό μου δεν φάνηκε να νομίζω ότι η κοινωνία μας είναι ιδανική, ακριβώς επειδή δεν το νομίζω σχολίασα. Τρίτον, η γράφουσα με αφορμή μια εμπειρία της αποφάσισε να βγάλει λίστα τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει μια γυναίκα για να έχει δικαίωμα να γίνει μητέρα. Είτε είχε η ίδια πατέρα είτε όχι και δεδομένου ότι αναφέρει πως είναι 50 χρονών (κάτι που μάλλον σου διέφυγε… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι που περασες διατροφική διαταραχή και που φοβάσαι μήπως το κορίτσι σου περάσει κάτι αντίστοιχο. Θεωρώ άδικο και ίσως λάθος να ρίχνεις ευθύνη στη μητέρα σου και ιδιαίτερα λάθος το κλείσιμο της ιστορίας σου. Το θεωρώ αν μη τι αλλο αφοριστικο.
*Έχω περάσει κ εγώ διατροφική διαταραχή.
Την μητέρα σου την αποκαλείς με ευκολία “αδύναμη” αλλά τον εαυτό σου όχι; Η αυτοκριτική είναι καλό πράγμα, στην τελική 18 χρόνων ήσουν, όχι 12.
Επίσης θα συμφωνήσω με το σχόλιο όπου δεν αναφέρεσαι στον πατέρα σου. Και οι πατεράδες πρέπει να έχουν λόγο και να ασχολούνται. Αν βλέπεις το παιδί σου 40 κιλά ίσως είναι καλή ιδέα να μην δεις τον ΠΑΟΚ στην τηλεόραση σήμερα.
Βρέθηκα πάρα πολύ κοντά. Στο σχολείο φορούσα κολλητά ρούχα γιατί μου άρεσε που ήμουν αδύνατη, αλλά με το που έμπαινα σπίτι φορούσα μία φαρδιά ζακέτα για να μη δει η μαμά μου πόσο αδυνάτισα. Φυσικά φαινόταν παντού πάνω μου. Το αγχωμένο βλέμμα της είναι που με κράτησε.
Μικρή μου αθώα 50αρα, πηγαινε σε κανα ψυχολόγο να σου μάθει πως να αναλάβεις επιτέλους τις ευθυνες τις ενήλικης ζωής σου και παραλληλα περίμενε την ώρα που το παιδι σου θα σε κατηγορήσει επίσης για θέματα που ουτε καν πήγε το μυαλό σου ενώ εσυ σίγουρα θεωρείς πως έκανες ότι καλυτερο μπορουσες.
Βεβαίως.. Το φταίξιμο και γι αυτό, στην μανα σου θα το ρίξεις παλι..
Η μάνα σου σε άφησε ελεύθερη, μπορείς να το δεις κι έτσι. Όταν τελειώνουν τα λόγια, απλά περιμένεις να καταλάβει ο άλλος άνθρωπος πως κάτι του κάνει κακό χωρίς να παρεμβαίνεις.
Συγνώμη αλλά μέσα σε όλο αυτό η κατάληξη ήταν ότι έφταιγε η μανα; Εντάξει και γω είμαι της άποψης ότι για όσα μας συμβαίνουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι γονείς αλλά όχι κι έτσι….Μετά λέμε να μη μπλέκονται οι γονείς στη ζωή μας και να μας φέρονται ως ενήλικες. Δε λέω ίσως μπορούσε να κάνει περισσότερα η μάνα αλλά δεν μπορεί να έχει και όλη την ευθύνη αυτή…
Επίσης μου φαίνεται ότι τα προβλήματα με το φαγητό μπορεί να δείχνουν προβλήματα με την οικογένειά και ιδιαίτερα με τη μάνα. Ίσως υποσυνείδητα το έκανες επίτηδες και για αυτό είσαι θυμωμένη που η μητέρα σου δεν έκανε κάτι για να το αλλάξει αυτό. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να αφήσεις και είναι πολύ σημαντικό να το αντιμετωπισεις με ψυχολόγο αλλιώς θα είναι πρόβλημα και για τη σχέση σου με την κόρη σου.
Αγαπητη γράφουσα Δυστυχως οι γονεις μας μεγαλωσαν σε μια αλλη εποχη και δεν ηταν ενημερωμένοι οπως εμεις τωρα. Και εγω επέρριπτα πολλες ευυυβρς για φμδιαφορα στους γονεις μου μεχρι να μπυ γινει συνειδητό το «τοσο τους έκοβε». Τους κρίνεις πλεον ως μανα και με τις εμπειριες που εχεις αποκτήσει. Αυτο ομως δεν ειναι σωστο. Θα πρεπει να αναλογιστείς το περιβάλλον στο οποιο ζούσε η μητερα σου και τις γνωσεις που εγχε γυρω απο αυτο το ζήτημα. Προσπαθησε να την συγχωρήσεις εστω και τωρα. Δεν ειναι καλο για σενα να το αφησεις να σε βαραίνει τοσα χρονια . Με αγαπη παντα