Είμαι χωρισμένη εδώ και 10 χρόνια, έχω δύο παιδιά 19 και 15 είμαι 52 ετών. Τα τελευταία χρόνια έχω περάσει δια πυρός και σιδήρου, άπειρες δυσκολίες, μοναξιά, οικονομικά θέματα, θέματα με τον μπαμπά των παιδιών που ναι μεν υφίσταται, αλλά δεν είναι ουσιαστικά παρών. Έχω κάνει δικαστήρια για διατροφή, δύο μετακομίσεις – σχεδόν χωρίς βοήθεια -, ανεργιες κλπ κλπ. Που θελω να καταλήξω..
Πάντοτε ήμουν μια συνειδητοποιημενη, χαρούμενη γενικά μαμά. Τα τελευταία δύο χρόνια νιώθω μια πολύ διαφορετική αισθηση. Κούραση, αποστασιοποιηση από τα παιδιά μου που με εφηβείες και διάφορα θέματα με έχουν κουράσει και αυτά. Νιωθω ενοχή γιατί ξέρω ότι με χρειάζονται πολύ ακόμα, είναι 15 ο μικρότερος..
Όμως εγώ θέλω περισσότερο χρόνο για μένα, έχω μια σχέση επιτέλους καλή εδώ και 2 χρόνια, θέλω ηρεμία, δε θέλω να κάνω την υπηρέτρια τους στο σπίτι, δεν κουνάνε δαχτυλάκι ούτε ο ένας ούτε η άλλη. Δε θέλω να αναλώνομαι και να συγχιζομαι με “διάβασε”, “φτιάξε το δωμάτιο σου” “πλύνε τα πιάτα”, γιατί τίποτε από αυτά δε γίνεται κι εγω κουράστηκα και μπουχτισα.
Θέλω ηρεμία και ξέρω πως ακόμα είναι νωρίς. Όμως εγώ νιώθω πως δε θέλω, ΔΕΝ ΘΕΛΩ όμως να είμαι στο ίδιο σπίτι με δύο άτομα που με κουράζουν ψυχικά και σωματικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπώ τα παιδιά μου. Απλά θα ήθελα να ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερα για να νιώθω πια ότι πλέον μπορώ να ηρεμήσω κι εγώ λίγο
ΜΠΟΥΧΤΙΣΜΕΝΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ – ΜΠΟΥΧΤΙΣΜΈΝΗ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αγαπητή Μπουχτισμένο γράφτηκα για να σου απαντήσω. Είμαστε κοντά στην ηλικία και έχω κι εγώ 2 παιδιά αλλά μεγαλύτερα. Σε καταλαβαίνω και σε συμπονώ όσο δε φαντάζεσαι. Καταρχάς σε συγχαίρω που αντιμετώπισες τόσο δύσκολες καταστάσεις μόνη σου. Τώρα είναι ο καιρός της ηρεμίας και της ξεκούρασης. Ο μόνος τρόπος είναι να εξηγήσεις στα παιδιά σου ότι πρέπει να κάνουν δουλειές αλλά να επιμείνεις σε αυτό και να μην τρέχεις από πίσω να τις κάνεις εσύ. Το λάθος που κάνουν οι περισσότερες μητέρες στην Ελλάδα είναι ότι έχουν πασάδες σύζυγο και παιδιά και ξαφνικά περιμένουν να ωριμάσουν και να κάνουν τις… Διαβάστε περισσότερα »
Σε δεκα χρονια θα είναι τα ίδια γαιδουρια που έχουν γίνει τώρα, πιθανότατα να φορτώνουν τις κοπελες τους με οικιακες εργασιες και καρασεξιστες του κερατα. Εχεις μια ευκαιρία ως μητέρα να τα διδαξεις: Μη κανεις τιποτα στο σπίτι (ίσως κανε μεσημεριανο, σουπερμαρκετ με την προϋπόθεση οτι θα τακτοποιούν τα ψωνια). Μην τους πλένεις τα σωβρακα, μη τους φτιάχνεις το δωμάτιό τους,μη τους σιδερώνεις και λοιπά. Όταν δεν θα βρίσκουν ρούχο καθαρό όταν δεν θα βρίσκουν τίποτα στο δωμάτιό τους έτσι χαώδες που το έχουν, όταν θα έχουν δει τα φρούτα σαπισμένα από τα ψώνια που δεν τακτοποίησαν στο ψυγείο, ΤΟΤΕ… Διαβάστε περισσότερα »
Το ένα της παιδί είναι κόρη 😉
Το.ιδιο γαϊδούρι είναι όμως.
Και οτι τι;
Η κόρη είναι 19 κ ο γιος 15… Ας μην είμαστε υπερβολικοί.
Άρα οι κατάλληλες ηλικίες για να μάθουν να είναι άνθρωποι,και οχι 🐷🐷
Πολύ συγκινητικό αυτό που έγραψες Lioness. Μπράβο σου που τα κατάφερες με αυτές τις ευθύνες στην εφηβική σου ηλικία!
Αγαπητή Μπουχτισμένη, δεν σε κουράζουν τα παιδιά σου. Αυτά θα είχες και αν παρέμενες παντρεμένη. Σε έχει κουράσει το δύσκολο διαζύγιο και απλά οι δυσκολίες στην καθημερινότητά σου με έφηβα παιδιά ήρθαν κι έκατσαν σαν το κερασάκι στην τούρτα. Ελπίζω κι εύχομαι να μην ξεσπάς με το παραμικρό τον θυμό σου πάνω τους. Προτείνω 2 τρόπους δράσης: 1)Σε σχέση με την συμβίωση με τα παιδιά σου: Εφόσον είναι σε ηλικία που μπορούν και αυτοεξυπηρετούνται, αντί να σε βλέπουν ως τον λοχαγό του σπιτιού που μόνο διατάζει, βρες άλλους τρόπους προσέγγισης ώστε να τα βοηθήσεις να ανεξαρτητοποιηθούν. Πχ “Σήμερα δεν νιώθω… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε παιδιά, αν η κόρη δεν τρώει φακές γιατί να της φτιάχνει φακές και μετά να τσακώνεται που δεν τις τρώει; Ας φτιάξει σνίτσελ από την αρχή.
Έβαλα την πρόταση σαν σχήμα λόγου, εννοώντας ότι αν κάθε παιδί έχει διαφορετικές απαιτήσεις στο φαγητό, δεν χρειάζεται η γυναίκα να φτιάχνει κάθε μέρα 2-3 διαφορετικά φαγητά για να ικανοποιηθούν όλοι (ας μη πούμε το πόσο ασύμφορο οικονομικά είναι αυτό). Τα γεύματα που θα μαγειρεύονται θα είναι συγκεκριμένα, οποι@ θέλει κάτι άλλο από το ήδη υπάρχον φαγητό ή αρκείται σε αυτό ή παραγγέλνει απ’έξω ή μαγειρεύει μόνος του αυτό που του αρέσει. Το ζήτημα εδώ είναι η μπουχτισμένη μαμά να σταματήσει να στέκεται σούζα στα αιτήματα των παιδιών, αυτά να “απογαλακτιστούν” και όχι να γίνεται χίλια κομμάτια (σωματικά και ψυχικά)… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ακουστω σκληρη, αλλα το παιδακι μας και το σκυλακι μας οπως τα μαθουμε. Σεβομαι την κουραση σου και πιστευω πως καθε ανθρωπος ειτε σε σχεση ειτε με παιδια πρεπει να εχει χρονο για τον εαυτο του και να φροντιζει και τον εαυτο του. Ομως εισαι υπευθυνη για αλλους δυο ανθρωπους και το πως θα εξελιχθουν. Πρεπει να βρεις τροπο πως θα αλλαξει η κατασταση και θα παψουν να ειναι οι ανθρωποι που ειναι τωρα, πως θα εξελιχθουν και θα διαμορφωθουν.
Και αν μου επιτραπεί ένα δεύτερο σχόλιο. Αυτό το 0 ευθύνες ενώ μπορεί να ξεκινάει από απλές δουλειές και μαγείρεμα κατεπεκταση εντείνει το συναίσθημα απελπισίας όταν μας χωρίζει η γυναίκα (δουλα, μαμά νταντά) μας στα 45. Ως κλασσικός στρειτ έχω βρεθεί σε παρέες με τέτοιες συζητήσεις και αν και δνε έχουν το Ε Q να το καταλάβουν αυτό μου λένε. Και έχω δει το αφτερμαθ. Όλα προσωπική υγιεινή, σπίτι, διατροφή->πανε στον πάτο για πολύ καιρό μετά απο αυτό που θα δικαιολογουσες λόγω χωρισμού…. Η γυρνάνε στην μάνα τους και γίνονται έφηβοι ξανά… Ο γιος μου στα 4 μαγειρεύει μαζί μου… Διαβάστε περισσότερα »
Πρώτον :Τα παιδιά σου είναι μεγάλα οπότε να τα στρώσεις στις δουλειές.Αν δεν τα κάνεις όλα, αναγκαστικά θα τα κάνουν αυτά .Εδώ σου δίνω δίκιο .
Όλο το ύφος σου όμως ….το ότι “θέλω να ζήσω τη ζωαρα μου ,και αυτά με εμποδίζουν “….δεν ξέρω .Πρόσεχε τι εύχεσαι.Καποια στιγμή (αν ζήσεις)θα πας 80++++ πρόσεχε ,μήπως σκονταψεις πχ πουθενά ,σπάσεις κανέναν γοφό ,και τα παίρνεις τηλέφωνο τα …παιδιά σου ,και δε τα βρίσκεις .Η ζωή είναι ρόδα…Γεννιομαστε “ανυμποροι ” και φεύγουμε “ανυμποροι”.Πρόσεχε παρά πολύ .
Ωραίο ποστ αντε μια φορά. Κοίτα και 15 χρόνων είναι πολύ μεγάλος για σοβαρές συζητήσεις. Πρέπει να τ α πιάσεις και να τους πεις πως νιώθεις.. Αλλά αυτά τα συναισθήματα πρέπει να ακολουθήσουν από πράξεις. Ένα βάλε στη συζήτηση πλάνο για τις εργασίες του σπιτιού. Επίσης προσπάθησε να το κάνεις σαν οικογενειακή υπόθεση. Χωρίς τοξικη κριτική. Εγώ εμένα μόνος μου από τα 17 ως φοιτητής αλλά δεν ηταν καλό ήμουν πολύ ανώριμος γιατι δεν είχα σηκώσει ένα πιάτο. Κλασσική ανατροφή από οικογένεια 90’ς. Αν ο γιος φέρνει 19+ δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. 0 ευθύνες. Και ήμουν καλός μαθητής από… Διαβάστε περισσότερα »
Επειδη ειναι ενα ποστ που “απαιτεί” την αντιπαραθεση προσωπικής εμπειρίας ως παραδειγμα για να φτασει σε καποιο συμπερασμα η γραφουσα θα πω και εγω την δική μου.
Μενω με την μια κόρη μου 17 πλεον. Η αλλη κορη επαρχία αυτη τη στιγμή.
Μαγειρευω μόνο για εμενα. Δεν κανω τιποτα άλλο.
Η κόρη μου μαγειρευει, πολλές φορές και για εμένα, πληντυρια μονη της, και τα δικά μου φυσικά, καθαριότητα εκείνη. Εγω αντε κανένα πιάτο που και που.
Δεν ξερω εάν είναι “σωστό ή λάθος”
Απλά αυτό κανω εγω. Επίσης δεν εχω ενοχες.
Αγαπητή μπουχτισμένη, Την σχέση σου τα παιδιά την γνωριζουν; Αν ναι, ξεκίνησε να μένεις σπίτι του, να πηγαίνεις εκδρομές αν μπορείτε οι δύο σας κ γενικά τα σκ να τα αφήνεις μόνα τους να επιβιώνουν. Στην αρχή φτιαχνε ένα φαγητό για καταψυξη να το έχουν κ μετά ουπς το ξέχασες, ας βράσουν κ κάνα μακαρονικο ή κάνα αυγο μόνα τους. Όσο για δουλειές του σπιτιού, ξεκινα να μπερδεύεις χρωματιστά με λευκά κ να βγαίνουν ότι να ναι. Θα απελπιστουν κ θα βάζουν μόνα τους πληντυριο. Αυτό το έκανε η μαμά μου όταν ήμασταν έφηβες (δεν νομίζω ότι ήταν επίτηδες, μάλλον… Διαβάστε περισσότερα »