Καλησπέρα και από εμένα .
Η δική μου ιστορία.. βλέπω ακόμη συχνά τον εξής εφιάλτη. Κάθομαι σε ένα γραφείο, με ένα τετράδιο μπροστά μου. Με ρωτάει κάτι, αλλά εγώ δε μπορώ να απαντήσω – δε μπορώ να αρθρώσω λέξη. Τότε με χαστουκίζει, μου τραβάει τα μαλλιά και αρχίζει να με χτυπάει στο γραφείο. Εκεί πάντα ξυπνώ.
Δυστυχώς, τότε δε μπορούσα να ξυπνήσω , τότε το ζούσα πραγματικά. Δυστυχώς, δε μπορούσα να ξεφύγω- ήμουν 7. Και ήταν η μαμά μου.
Πολλά σκηνικά με βία σωματική, λεκτική, ψυχολογική. Ένα συγκρουσιακο διαζύγιο, ένας πατέρας μια εκεί μια όχι. Ήταν εύκολο να ξεσπάει πάνω μου. Ήμουν αβοήθητη, είχα μόνο εκείνη.
Πέρασαν 20 χρόνια από εκείνη τη μέρα. Έχει λίγο καιρό που έκοψα κάθε επαφή, με μεγάλο ψυχικό κόστος. Ψυχοθεραπεία κάνω εδώ και δύο χρόνια, άρχισα μετα το θάνατο του πατέρα μου. Ακόμα βλέπω εφιάλτες, ακόμη υπάρχουν μέρες που νιώθω κομμάτια, αλλά προσπαθώ.
Η ενδοοικογενειακη βία κάθε μορφής είναι καταδικαστέα. Πόσο δύσκολο όμως να ξεφύγεις από τη γονεικη βία…
Χθες με ρώτησε ο ξάδερφος μου αν ακόμη δε μιλάμε. Όταν του είπα ακόμη, μου λέει μάνα σου είναι… θα κοιτάς μια μέρα πίσω και θα λες κρίμα.
Λέω ήδη κρίμα, που δεν ξεκοψα νωρίτερα. Που ανεχόμουν ακόμη και ως ενήλικη, όχι πλέον σωματική βία, αλλά εξίσου βίαιες ψυχολογικές τακτικές. Που τη δικαιολογούσα, που θυμόμουν μόνο τις καλές στιγμές, τις λίγες που με στήριξε και μου δείχνε ότι μαγαπα. Που έλεγα και εγώ εντάξει, μάνα μου είναι…
Την αγαπώ εννοείται. Λυπάμαι πολύ που ενώ έχω χάσει ήδη έναν γονέα, ζω σαν ορφανή. Αγαπώ όμως και εμένα. Σιγά σιγά…
Ελπίζω ακόμη πως μια μέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μια υγιή σχέση. Ως τότε, επουλώνω τις πληγές μου.
Φιλιά σε ολ@, να αγαπάτε τον εαυτό σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Πιλοττα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λυπάμαι πολύ που έζησες όλα αυτά τα άσχημα σε μια τόσο τρυφερή ηλικία. Ένα μεγάλο μπράβο σε εσένα και σε ο, τι έχεις καταφέρει μέχρι στιγμής! Χαίρομαι πολύ που πήρες την απόφαση να πας για ψυχοθεραπεία. Αυτό που ήθελα να σου γράψω είναι ότι ΔΕ χρειάζεται να ξαναμιλήσεις μαζί της. Μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις το φορτίο και το τραύμα σου, κανένας ξάδερφος. Δεν της έχεις απολύτως καμία υποχρέωση. Υποχρέωση έχεις μόνο στον εαυτό σου, να τον φροντίζεις και να τον αγαπάς. Επίσης ήθελα να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη. Έχω πολύ κοντινό μου άτομο που πέρασε τα ίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι μπράβο. Έχω να μιλήσω με τους δικούς μου κοντά πέντε χρόνια και όμως ότι και αν έγινε μετά μέσω τρίτων απλά δικαίωσε την απόφαση μου. Όπως είπες και εσύ μακάρι να το έκανα νωρίτερα πριν χρειάζομαι και εγώ και τα παιδιά μου ψυχοθεραπεία. Πριν μας στραγγίσουν οικονομικά και κυρίως ψυχικά. Απλά όταν μεγαλώνεις μέσα στην κακοποίηση δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις ούτε σαν ενήλικη. Συνήθως αυτοί οι “άνθρωποι” φροντίζουν να κρατούν το θύμα τους μακριά από τον περίγυρο και να το διαβάλουν ώστε ακόμη και αν μιλήσει να μην το πιστεύει κανείς.… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ,είχα την ίδια συμπεριφορά από τους δύο όμως…. μάλωναν μεταξύ τους και τα έτρωγα εγώ και η αδερφή μου. Προφανώς και μεταξύ τους σακατευοντουσαν…έτσι χώρισαν εμένα και την αδερφή μου… Την έπαιρνε αυτός και έφευγε από το σπίτι όταν μάλωναν και εγώ έμενα με εκείνη. Όσο μεγάλωναν συνέχιζαν. Όσο μεγάλωνα…. συνέχιζαν… Έφτασα σε ηλικία να πάω στρατό και να μην μου λείψουν λεπτό!! Από εκεί κατάλαβα ότι πρέπει να βρω δυνάμεις και να σηκωθώ να φύγω. Επεστρεφα με άδεια και δεν ήθελα να μείνω σπίτι να τους δω. Όταν βρήκα σπίτι δεν με υποστήριξαν καθόλου….όταν έφυγα δεν με βοήθησαν πουθενά.… Διαβάστε περισσότερα »
Μακριά από τοξικά άτομα ακόμη και αν είναι οικογένειά μας. Δεν χρειάζεται να έχεις επαφή με αυτή τη γυναίκα βασικά αν εκτιμάς και αγαπάς τον εαυτό σου δεν χρειάζεται να έχεις καμία επαφή μαζί της. Δεν πρέπει να εκτιμάμε ανθρώπους που το μόνο που έκαναν είναι να μας γεννήσουν.
Ας κανονικοποιήσουμε επιτέλους να ΜΗΝ πλέκουμε το εγκώμιο κάποιου/ων μόνο και μόνο επειδή είναι συγγενείς, ακόμα και αν είναι ο άνθρωπος που μας γέννησε. Το θεωρώ ανεπίτρεπτο και παρεμβατικό να πει @ οποι@δήποτε “Έλα μωρέ, μάνα/πατέρας/γονείς/παππούς/13η ξαδέρφη σου είναι”..Οποι@ αποφασίζει να ξεκόψει από συγγενή, πιθανότατα έχει έναν καλό λόγο που το κάνει. Το με ποι@ θα έχουμε επαφή το ορίζουμε μόνο εμείς, ούτε οι τρίτοι, ούτε η συγγένεια.
Πολύ λυπάμαι γι’αυτό που πέρασες, σφίχτηκε η καρδιά μου με τη σκηνή που περιέγραψες. Θα σου έλεγα μόνο υπό συνθήκες να μιλήσεις μαζί της. Αν πχ. δει κι αυτή την κατάσταση της και πάει σε ψυχολόγο, αναλύσει τη συμπεριφορά της για το κακό που σου προκάλεσε και ζητήσει συγνώμη, ίσως να αξίζει να μιλήσεις ξανά μαζί της. Όσο όμως δεν αντιμετωπίζει τον εαυτό της ίσως είναι καλύτερα να μείνεις μακριά. Καλή τύχη!
Μολις μας περιεγραψες ενα αρκετα συνηθες σκηνικο που πραγματοποιειται πισω απο τις κλειστες πορτες μιας ελληνικης οικογενειας. Και εγω τα ιδια εχω περασει, υποτιμηση, λεκτικη – σωματικη βια, κτλ αλλα χωρις να θελω να μειωσω το προβλημα , δεν θα το θεωρω αρκετα σημαντικο. Απλα το αποδεχεσαι σε αυτη την ηλικια και αργοτερα ειτε το σκεφτεσαι και χτυπας το κεφαλι σου, εχεις ψυχολογικα και τρεχεις σε ψυχολογους, ειτε το αφηνεις πισω σου και συνεχιζεις τη ζωη σου. Δυστυχως υπαρχουν πολλοι (αδικαιολογητοι) λογοι ενας γονεας να χτυπησει το παιδι του και οι πιο συνηθισμενοι ειναι οι κακες σχολικες αποδοσεις, ελλειψη συγκεντρωσης,… Διαβάστε περισσότερα »
όταν ένα παιδί βιώνει κάτι τόσο κακοποιητικό, δεν το υποτιμούμε και δεν το υποβαθμίζουμε επειδή εμείς έχουμε άλλες αντοχές. Με βάση τα δικά σου κριτήρια άλλα είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα, με βάση τα δικά της, αυτό είναι και είναι τεράστιο. Η λογική να κοιτάμε τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι αδιέξοδη και χωρίς νόημα. Αν δε βιώσουμε ποτέ τα μεγαλύτερα προβλήματα θα υποτιμούμε τα δικά μας, τεράστια και τόσο δύσκολα που μας κάνανε τη ζωή μαρτύριο και μας άφησαν ανεπούλωτα τραύματα;
E όχι, να σε βαράει ο γονιος στο γραφείο επειδή δεν ξέρεις την απάντηση, δεν είναι σύνηθες.
Οι χορδές με τους γονείς είναι δύσκολο να κοπούν διότι είναι σε όλες τις αναμνήσεις μας. Οπότε η γυναίκα αυτή που σε γέννησε είναι μέσα σου. Ο πόνος από ό,τι έζησες αλλά και από όλα αυτά που δεν έζησες ενώ θα έπρεπε να έχεις ζήσει ως παιδάκι, και το άτομο που ευθύνεται για αυτά είναι πλεγμένα μέσα σου και θα σε βασανίσουν. Το ότι δε μιλάς στη γυναίκα που σε γέννησε θα σε ενοχλεί γιατί θα είναι πάντα άδικο που δεν είχες μία μαμά να σε αγαπάει την οποία να αγαπάς και να της μιλάς. Εφόσον αισθάνεσαι ότι δεν θέλεις… Διαβάστε περισσότερα »