Προσωπική ιστορία: Δεν μπορώ να ξεκολλήσω από τον πρώην μου

Καλησπέρα σε όλες

Ειμαι 27 χρονων και η μεγαλη μου αμαρτια είναι ότι δεν μπορώ να ξεκολλήσω από τον πρώην μου. Στα 21 μου έκανα σχέση με έναν άνδρα 10 χρόνια μεγαλύτερο μου, οικείο πρόσωπο από τον εργασιακό μου περιβάλλον. Αβγαλτη εντελως εγω τότε, με διεκδικούσε σθεναρά για έναν ολόκληρο χρόνο. Εγώ στην αρχή δεν τον έβλεπα ερωτικά, αν και μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής, ωστόσο με την επιμονή του και το ταλέντο του στο λέγειν με έπεισε τελικά.

Συναψαμε μια όμορφη -στην αρχή- σχέση με πολύ συναίσθημα και από τις 2 πλευρές.

Ωστόσο το όνειρο δεν κράτησε πολύ. Ο δυναμικός κ διεκδικητικός άντρας που γνώρισα κ ερωτεύτηκα αποδείχθηκε στην πορεία των χρόνων ένας άνθρωπος που εν τέλει τα θέλει όλα στο χέρι, βολεψακιας και εγωιστής μέχρι αηδίας, να μη μπορεί να ζει για “δύο” και να πιέζεται με οποια “υποχρέωση ” μπορεί να έχει μια σχέση. Βαριόταν να βγει μαζί μου, δεν με υπολογιζε στο πρόγραμμα του, δεν κάναμε καν σεξ από ένα σημείο και μετά (σημειωτέον αν και δεν είχα εμπειρία σε αυτό το κομμάτι το σεξ ήταν σε γενικές γραμμές μέτριο). Έξι μήνες παρακαλαγα να βελτιώσει την κατάσταση αυτή, δεν έκανε τίποτα, μπουχτησα κ είπα αντίο.

Δε το εννόησα ποτέ. Έχουν περάσει σχεδόν 2 χρόνια από τότε. Ακόμα μιλάμε σε καθημερινή βαση…βρισκομαστε που και που…εχουμε κανει 3 φορες σεξ σε αυτά τα 2 χρόνια. Τον πετυχαίνω έξω με την κάποτε κοινή μας παρέα. Δεν έχει βρει κάποια άλλη σε αυτό το διάστημα.

Δεν έχει κάνει ΚΑΜΙΑ απολύτως κίνηση να τα ξαναβρούμε, ούτε καμία αλλαγή προς το καλύτερο, με τα προσωπικά του θέματα να μενουν ανεπίλυτα, σε βαθμό που απέκτησε προβλήματα υγείας. Αγνοεί σε μεγαλύτερο βαθμό τους οικείους του κ δε βλέπει τίποτα πέρα από το τεράστιο εγώ του. Έχει γίνει τρομακτικά χειρότερος. Ο απολυτος ορισμός του τοξικ.

Και παρόλα αυτά, παρόλο που δε μου προσφέρει κάτι, εγώ νιώθω ότι δε μπορώ να τον βγάλω εντελώς από τη ζωή μου. Νιώθω ότι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη που δε με αφήνει να το κάνω.

Από τα 25 μου έως σήμερα στα 27 μου, το μόνο που κάνω είναι να κλαίω γι αυτόν. Δεν πάω παρακάτω σε κανέναν τομέα. Απ τη μία μέσα μου ξερω ότι δε θα είμαστε πάλι μαζί, αλλά αν το πίστευα πραγματικά θα ασχολιομουν; Μου έχει κάνει πολλά. Σίγουρα κέρατο δεν έχω φάει κ το ξέρω αλλά το gaslighting, η αδιαφορια σε βαθμο γαϊδουριας και η ασχημη συμπεριφορά πηγαιναν γονα. Θα έπρεπε να τον βλέπω και να τον φτύνω και εγώ δεν εχω την δύναμη να μην απαντήσω σε ένα μήνυμα του ούτε να αρνηθώ μια συνάντηση μαζί του.

Αυτός με θυμάται οπότε του έρθει, στέλνει ότι μια μέρα θα με παντρευτεί και ότι θα βάλει μυαλό κ θα αλλάξει, απ την άλλη αγνοεί εντελώς την ύπαρξη μου.

Δυστυχώς ζούμε σε μικρή επαρχιακή πόλη, έχουμε παντού τους ίδιους γνωστους, όλα κ όλοι τον θυμίζουν. Έχω σκεφτεί μέχρι κ να μετακομίσω. Ζω μια απελπισία. Του είπα να σταματήσει να μου στέλνει, να με βοηθήσει να ξεφύγω από αυτό το πράγμα και μου είπε ότι δε μπορεί να μη μου μιλάει κ άμα θέλει να το κόψω εγώ. Εννοείται ότι ούτε εγώ μπορώ.

Τελευταία απελπιδα λύση που έχω σκεφτεί είναι η ψυχανάλυση…δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά. Πιστεύετε θα με βοηθησει; θέλω να χαμογελασω ξανά κ να πάρω τη ζωή μου πίσω…δε μπορώ να πιστέψω πια σε τίποτα και σε κανέναν.

Οποιαδήποτε συμβουλή ή ιδέα για το θέμα θα την εκτιμούσα πολύ.

Ευχαριστώ όποιον κατάφερε να διαβάσει όλο αυτό το σεντόνι!

ΑΠΟ ΤHΝ – Νεφέλη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News