Αγαπητοι αναγνώστες,
Eίμαι 19 ετών και πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει παρέες και είμαι πολύ ευχαριστημενη αλλά το πρόβλημα μου είναι ότι δεν μπορώ να αποχωριστώ τους δικούς μου. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πόλη που σπουδάζω με πιάνουν τα κλάματα, νιώθω απίστευτη μοναξιά και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.
Απο την μια πλευρά σκέφτομαι ότι θα βγω, θα δω ταινίες και σειρές, θα κάνω δουλειές και κάπως ηρεμώ αλλά από την άλλη με πιάνει ένα mental breakdown και αυτό το γεγονός με αγχώνει. Ελπιζω πραγματικά να πάνε όλα καλά και με το πέρασμα του χρόνου να ηρεμήσω. Δωστε μου και εσύ τα φώτα σου να δούμε ασπρη μέρα.
ΑΠΟ ΤHΝ – Μικρη μεγάλη;A
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νομίζω πως σήμερα που όλα γύρω μας γίνονται όλο και πιο άγρια και απάνθρωπα, το σπίτι μας και οι δικοί μας άνθρωποι είναι ένα ασφαλές καταφύγιο, η μοναδική σταθερά που έχει απομείνει σε μερικούς, οπότε λογικό να αγχώνεσαι και να νιώθεις κάπως “απροστάτευτη” χωρίς εκείνους. Ίσως χρειάζεται να το συζητήσεις και με κάποιον ψυχολόγο αν θες να “απογαλακτιστείς”, ή αν νιώθεις πως σου δημιουργεί πρόβλημα στην καθημερινότητά σου
Είσαι περίπτωση. Οι περισσότεροι από εμάς ανυπομονούμε να φύγουμε από την πόλη που μεγαλώσαμε κ γυρνάμε μία στο τόσο στο πατρικό μας όταν είμαστε στο πρωτο έτος