Προσωπική ιστορία: Δεν ήξερα πόσο μεγάλο κακό κάνω στα παιδιά μου

Έχω την ανάγκη να μιλήσω για τη δική μου ιστορία, πράγμα που δεν έκανα για πάρα πολλά χρόνια.

Είμαι μια γυναίκα 63 χρόνων κ μητέρα 2 ενηλίκων παιδιών.

Έζησα 37 χρόνια μέσα σε μια κόλαση, η ενδοοικογενειακή βία ήταν καθημερινή.

Η κακοποίηση ήταν όλων των ειδών , σωματική ψυχολογική συναισθηματική.

Ζούσαμε την υποτίμηση την επίκριση τη παραμέληση την ναρκισσιστική οργή κ πολύ συχνά την εγκατάλειψη.

Εγώ ήμουν εγκλωβισμένη, ένιωθα ότι δεν είχα δύναμη να τα βάλω μαζί του κ να χωρίσω, ήμουν εργαζόμενη και ειχα κ όλη την ευθύνη της οικογένειας, ήθελα την ενέργεια που μου απέμεινε μετά από όλη αυτή την κακοποίηση να την κρατάω για να τα βγάζω πέρα στη καθημερινότητα κ όχι να τη σπαταλήσω σε μια αντιδικία μαζί του.Καθε φορά που φτάναμε στο χωρισμό, με απειλούσε ότι θα με θάψει δύο μέτρα κάτω απ’ τη γη κ αλλά πολλά…..

Χρησιμοποιούσε τα παιδιά στις μεταξύ μας διαμάχες, έπαιζε παιχνίδια με τη ψυχούλα τους, δεν ήθελα να τα αφήνω μόνα μαζί του, ήθελα να είμαι εκεί για να τα προστατεύω. Αυτός ήταν κ ένας σοβαρός λόγος που δε χώριζα. Θα έπαιρνε κάποιες μέρες τα παιδιά κ θα τα κακοποιούσε, μιλούσε με χυδαια λόγια για μένα στα παιδιά. Το υβρεολόγιο που χρησιμοποιούσε εναντίον μου ήταν το χειρότερο.Δεν υπάρχει χυδαία λέξη που να μην την άκουσα κ μπροστά στα παιδιά.

Δεν ήξερα πόσο μεγάλο κακό κάνω στα παιδιά μου, νόμιζα ότι επειδή εγώ ήμουν κοντά τους κ προσπαθούσα να καλύπτω ότι μπορούσα απ’ τις ανάγκες τους, να τους δίνω αγάπη κ τρυφερότητα να δείχνω δύναμη κ σταθερότητα ότι θα επουλώνει τις πληγές που άνοιγε ο πατέρας.

Τα παιδιά μου μου έλεγαν να φύγω, Ήμουν πολύ αδύναμη , δεν είχα υποστήριξη από πουθενά.
Κατάφερα κ χωρισα στα 60 μου όταν είχαμε μείνει πια οι δυο μας στο σπίτι, ήταν η μέρα που του είπα αποφασισμένη ότι αν δε σταματήσεις να με βρίζεις πρέπει να φύγεις κ μου απάντησε .Δε γίνεται, οι άνδρες βρίζουμε , αν ήθελες να μη σε βρίζει να έπαιρνες έναν π……

Δε ξέρω γιατί αλλά μετά από όσα υπέφερα αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
Αυτή τη στιγμή βλέπω τα παιδιά μου να μου δίνουν όλη την ευθύνη της κατάστασης που ζούσαμε, εκείνος έχει το ακαταλογιστο κ το παίζει κ θύμα κ καλός πατέρας. ……Δεν θα καταλάβει ότι κ να του πούμε……η δεν έχω καμία απαίτηση απ’ αυτόν…….

Αυτό που αγωνιζομουν μια ζωή, να έχω κοντά μου τα παιδιά μου να έχω την αγάπη τους κ ένα ουσιαστικό δέσιμο μαζί τους δεν μπόρεσα να το πετύχω υπήρξε μια διαλυτική ουσία ανάμεσα μας.

Αυτό είναι ο μεγάλος μου πόνος.

Θέλω να παρακαλέσω μέσ’ από την καρδιά μου τις νέες γυναίκες, να φεύγουν από τις τοξικές σχέσεις , να το βάζουν προτεραιότητα στη ζωή τους κ να παλεύουν μέχρι να τα καταφέρουν.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Θάλεια

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News