Δεν είναι πως θέλω να το μοιραστώ αυτό ακριβώς για εμένα, το χω γράψει εδώ και άλλου παλιότερα πλέον το χω συζητήσει και με ψυχολόγο. Το γράφω περισσότερο για αυτή την μια κοπέλα που εζησε κάτι παρόμοιο. Ας το οργανώσω όμως λίγο.
Σήμερα στις δυο την νύχτα βλέποντας μια χαζό αμερικανική μπάτσο σειρά με θέματα βιασμών έκανα μια συνειδητοποίηση. Οι γυναίκες που βιάζονται παρουσιάζονται με πολύ συγκεκριμένους τρόπους. Είτε είναι ανήλικες ερωτευμένες με τον ανώμαλο δράστη, είτε κανονικές κοπέλες που βρίσκονται στο δρόμο κάποιου ανώμαλου, είτε κοπέλες που ψάχνονταν,δεν είχαν πρότερο έντιμο βίο και κάπως έτσι την πάτησαν. Φυσικά μετά ως θύματα βιασμού πλένονται σαν τρελές όλη μέρα, δεν προσέχουν τον εαυτό τους, δεν ζουν την ζωή τους και τα φοβούνται όλα.
Λοιπον, οι γυναίκες που έχουμε βιαστεί ζούμε ανάμεσα σας! Βγαίνουμε έξω και περνάμε καλά. Ξέρετε τι άλλο κάνουμε καλά ; Κρυβόμαστε! Κρύβουμε τις πληγές μας και το τραύμα μας λόγω αυτών των κλισέ. Δεν φταίει που περπατούσα αργά την νύχτα για να με βρει ο ανώμαλος, φταίει αυτός. Δεν φταίει που φλέρταρα μαζί του, φταίει που δεν σταμάτησε αυτός. Δεν είμαι ή πουτανα ή αθώα. Είμαι σεξουαλικα ενεργός άνθρωπος. Δεν πλύθηκα κάτω από το ντους για να φύγει η μυρωδιά του. Η μυρωδιά του θα ναι πάντα εδώ, πάνω σε κάθε άντρα. Ακόμα και το αγόρι μου που αγαπάω και λατρεύω μερικές φορές όταν κάνουμε σεξ μυρίζει σαν αυτόν.
Δεν πήγα στην αστυνομία γιατί στην αρχή δεν ήξερα αν είναι βιασμός. Δεν τον χτύπησα, δεν τον έσπρωξα. Μετά δεν του ζήτησα καν τα ρέστα. Αντιθέτως κλαμένη με μισό σκισμένα ρούχα τον παρακάλεσα να με πάει σπίτι μου. Μετά αφού ξυπνούσα ανάμεσα στους εφιάλτες μου με την φράση «δεν το ήθελα» κατάλαβα ότι ήταν βιασμός. Αλλά δεν είχα αποδείξεις, αυτός είχε ότι φλερτάραμε, εγώ καμία ότι με βίασε. Και τα κλάματα έβαλα στις αγκαλιές των φίλων μου και όλες δεν ήξεραν τι να πουν και τι να κάνουν.
Το 2017 δεν είχε ανοιχτή συζήτηση για αυτά τα θέματα. Και η Μαμα μου που μου φώναζε για τα νεύρα μου όταν της είπα «με βίασε Μαμα για αυτό είμαι έτσι» έκλεισε τα τζάμια μη τυχόν και μας ακούσει η γειτονιά. Μην ντροπιαστώ.
Και τα χρόνια πέρασαν, και σπούδασα και ερωτεύτηκα και ραντεβού βγήκα. Που και που τον σκέφτομαι και λέω πως δεν είναι αργά, θα βρεις την δύναμη να τον καταγγείλεις. Δεν ξέρω αν θα την βρω, αν εσυ τα έχεις νιώσει όλα αυτά, η μερικά σαν αυτά.
Αν τα έχεις θάψει όλα αυτά, αν τα φοβάσαι όλα αυτά. Τα στόματα άρχισαν να ανοίγουν. Θα είμαστε δίπλα αδερφή μου. Μιλήσεις δεν μιλήσεις εμείς ξέρουμε και καταλαβαίνουμε. Κάθε γυναίκα εκεί έξω σε καταλαβαίνει. Δεν ήσουν εσυ ή η κακιά στιγμή. Αυτός ήταν. Τώρα το ξέρω και εγώ.
Όσο για εμένα, μακάρι να μην το έχει κάνει σε άλλες. Δεν θα αντέξω αυτό το βάρος. Μακάρι να τον αντιμετωπίσω. Μακάρι να σας έβρισκα μια μια και να σας αγκάλιαζα. Εσείς με κάνετε να νιώθω ζωντανή.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελενη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Φίλη, ετούτη εδώ η στήλη με έχει κάνει να συνειδητοποιήσω κάτι άσχημο. Οτι τελικά είμαστε πολλές. Είμαστε πάρα πολλές που δεχθήκαμε σεξουαλική επίθεση. Και δυστυχώς μπαίνει στην υποψία μου ότι κάθε μια από μας έχει δεχθεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Και δε μιλώ αποκλειστικά για διείσδυση. Μιλώ γενικότερα για παραβίαση του προσωπικού χώρου, του σώματός μας, της θέλησής μας. Ακόμα θυμάμαι ότι με χούφτωσε ένα μαλακισμένο στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών. Θυμάμαι την αηδία, την ταπείνωση που ένιωσα, τον φόβο, εκείνον τον κόμπο στο στομάχι. Δεν το είχα πει ποτέ σε κανέναν, από ντροπή. Δεν είχα ξαναφορέσει… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστηχώς πολλές, αν όχι όλες έχουμε δεχθεί επιθέσεις. Πλεόν ευτυχώς που υπάρχει το me too και μπορούμε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους και μπορούμε να μιλάμε. Δεν θα ξεχάσω από μικρή ηλικία, οτι δεν μίλαγα (και ακόμα δεν μπορώ να μιλήσω, γιατί θέλω να τα ξεχάσω), γιατί νόμιζα πως έφταιγα εγώ και νόμιζα πως είμαι υπερβολίκη και ήθελα να είμαι πάντα αρεστή στους γύρο μου.