Καλησπέρα σε όλους και όλες.
Θα ήθελα να μοιραστώ και τη δική μου ιστορία. Έχω σχέση εδώ και 4 χρόνια. Είμαστε και οι δύο 27 και ήταν και για τους δύο η πρώτη σοβαρή και ουσιαστική σχέση. Ξεκινησε εν μέσω covid, εκείνος σε άλλη πόλη φοιτητής με δικό του σπίτι κι εγώ να πηγαινοέρχομαι για να είμαστε μαζί (πρώτος καιρός, ενθουσιασμός κτλ). Μέσα σε όλα γνώριζα ότι η μητέρα του είχε περάσει καρκίνο όταν ήταν μικρός ο ίδιος αλλά κατάφερε να τον ξεπεράσει.
Το 2022 διαγνώστηκε και ο μπαμπάς του με σοβαρό καρκίνο. Την περίοδο που το έμαθαν στην οικογένεια, το αγόρι μου ήταν στρατό (ευτυχώς στην πολη που ζουμε και οι δύο, ώστε να είναι και δίπλα στους δικούς του) και η σχέση μας είχε ήδη παρουσιάσει αρκετές δυσκολίες.
Ειχε αρκετές ζήλιες αλλά με πολλή συζήτηση και προσπάθεια κατάφερε και ξεπέρασε ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ανασφάλειας που δημιουργήθηκε από την περίοδο του στρατού και η σχέση μας κυλούσε ομαλά. Ταυτόχρονα μου είχε ζητήσει τότε να κάνουμε ένα διάλειμμα μερικών ημερών ώστε να πάρει ανάσα διότι είχε πιεστεί πολύ από όλους και από όλα καθώς έπρεπε να δώσει το τελευταίο μάθημα στη σχολή, πίσω στην πολη του σπούδασε.
Το σεβάστηκα και προσπάθησα να μην επικοινωνώ καθόλου, ξαναμιλήσαμε και τα βρήκαμε. Υπήρχε και υπάρχει εμπιστοσύνη. Αυτό το μάθημα δεν το πέρασε και ακόμα το χρωστάει, του είναι βάρος το ξέρω και σίγουρα τον πιεζε πολύ ο μπαμπάς του στο συγκεκριμένο ζήτημα. Πλέον και πάλι έχουμε χιλιομετρική απόσταση μεταξύ μας καθώς και οι δύο ζουμε ακομα στο σπιτι των γονιων μας.
Ο μπαμπάς του έφυγε πριν 4 μήνες..και μετά από λίγες μέρες και η γιαγιά του από την πλευρά της μαμάς του.. Εγώ μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση προσπαθούσα να είμαι όσο πιο διακριτική και να του συμπαραστέκομαι όσο περισσότερο μπορώ. Στις αρχές ήτν πολύ ηρεμος μαλλον μουδιασμενος θα ελεγα..αλλα οσο περνουσε ο καιρος ξυπνουσε μνημες απο πριν 2 χρονια περιπου όπου τότε ήταν πολύ απότομος, δεν μου εδινε σημασία, ακύρωνε συνατνήσεις, έκλεινε τα τηλεφωνα στη μουρη, μου ελεγε αν κανω το ταδε που θεωρητικα τον πιεζε θα χωρισουμε και αλλα τετοια..Εγω καταλαβαινω ότι υποστηρίζοντάς τον με εκφρασεις όπως ελα να παμε καμια βολτα ισως να μην τον βοηθαω….(δεν ξερω βασικα…)
Έχω καταλήξει ότι ίσως η πίεση που νιώθει είναι επειδή έχω τρομερή ανάγκη και θεληση να είμαι δίπλα του σε μια τέτοια περίοδο γιατί είναι τρομερά δύσκολο εξ ορισμού όπως μερικές φορές το παρακάνω με το να του λεω παμε καμια βολτα… Κάπου εδώ να προσθέσω ότι την πρώτη μέρα των περσινων μας διακοπών έπειτα από πολλές κακοτυχίες των προηγουμενων ημερων, χρειαστηκε να χειρουργηθώ άμεσα εκτός της πόλης μας για ένα θέμα υγείας που δεν είχα διαγνωσθεί ως τότε. Σε όλο αυτό ήταν μαζί μου μέχρι να έρθουν οι γονείς μου. Πάνω δηλαδή που θα περνούσαμε όμορφα μας έτυχε και αυτό το οποίο επηρέασε εκτός των άλλων και την ερωτική μας επαφή στο έπακρο καθώς το χειρουργείο ήταν στις ωοθήκες.
Στις φετινές διακοπές μαλώσαμε πάλι και ήθελε να γυρισουμε πισω …δεν γυρισαμε αλλά ποτε ο ιδιος δεν καθεται να συζητησει αυτό που μας συμβαινει …παντα τα βαζει κατω απο το χαλί….
Επίσης είχαμε χωρίσει με δική του πρωτοβουλία 3 μήνες πριν φύγει ο μπαμπάς του καθώς μου ζητησε χρονο διοτι ειχαμε γινει και οι δυο πλευρες τοξικοί. Εγώ είχα ήδη ξεκινήσει και ψυχοθεραπεία, είχα κρίσεις πανικού και άγχους διότι ακόμα και στη δική μου δυσκολία , δυσκολευόταν να ήταν παρόν…πάντα είχε μια δικαιολογία στο να μην έρθει να με δει πχ σπίτι μου…
Όταν χωρίσαμε είχα πάρει απόσταση απο τον ίδιο αλλά ανά 2-3 ημέρες μου εστελνε μηνυματα ελεγκτικής φύσης…μεχρι που ειπα ότι δεν αντεχω αλλο και θελω να κοψω καθε επικοινωνια…εκει ηρθε και μοιυ ειπε να συζητησουμε και τελικα επειτα από ωρες και μερες συζητησεων ξανακαμε προσπαθεια και ειμαστε ακομα μαζί….ολες οι συμπεριφορες του ομως (παθητικοεπιθετικότητα, “μουτρα”, να λεει οτι ειμαι παραπονιαρα καθε φορα που του λεω ότι με ενοχλεί η επιθετικότητα και δεν μπορώ να την ανεχτώ κτλ) δεν ειναι δικαιολογημενες. Και θεωρω ότι το πενθος δεν ειναι αλλωθι για ολα αυτα…
Νιώθω πραγματικά ότι αυτές οι εκρήξεις του είναι σημάδια σοβαρού τραύματος διότι δεν φαίνεται να το ελέγχει καθόλου το πως μιλάει ή το πως βγαζει συμπεράσματα για τους γύρω του ή το πως διαχειρίζετε τα συναισθήματά του. Του έχω σταθεί όσο κανένας άλλος και μάλιστα όταν ο ίδιος δεν είχε φανεί αντάξιος των δικών μου δυσκολιών έστω και απο απόσταση ( με ένα μήνυμα τρυφερό την πιο δύσκολη ημέρα του χειρουργείου μου). Με πιέζει πολύ που δεν καταλαβαίνει και τη δική μου θέση και τις 2-3 φορές που έχω ξεσπάσει σε κλάματα βάζει τις φωνές και μου λέει ότι είμαι απαράδεκτη με τη συμπεριφορά μου. Επίσης , συχνά πυκνά ακούω και σχόλια του τύπου “δεν είσαι γυναίκα εσυ”(με τεράστια μεταμέλεια από πλευράς του μετά και συγγνωμες αφότου ξεστόμισε κατι τετοιο) , “μόνη θα βγεις για ψωνια ή με γκόμενο;” “βάψου κι εσύ, όλες βαμμένες θα είναι”, “είσαι σκατόψυχη”, “με εχεις πρηξει”,” πάντα τόσο γκρίνια έχεις;”, “αν δεν μπορείς άλλο πηγαινε βρες αλλον” (αυτο ειναι το πιο συχνο κιολας και το λεει σοβαρα) και άλλα τετοια διαμαντακια πάντα τα περισσοτερα σε πλαίσιο πλάκας και του τύπου “εε δεν τα λεω στα σοβαρα”.
Έχω βοηθήσει επίσης και με τις δουλειές του σπιτιού, εμενα μαζί για πανω απο βδομαδα του όταν εφευγε η μαμα του και πηγαινε στο σπιτι των γονιών της, του μαγείρευα , του επλενα, τα παντα…Εγώ φυσικά και αντιδράω σχεδον παντα ψυχραιμα αλλα υπαρχουν και 2-3 φορες που εχω υψωσει τη φωνη μου αφοτου φυσικα το ξεκινησει ο ιδιος!!!! Να πω ακόμα ότι καθημερινά τον ρωτάω πως ειναι πως νιωθω πως ξυπνησε πως μπορω να βοηθησω κτλ..δεν εχει κλαψει απο την ημερα της κηδειας, φαινομενικά φαινεται καλα κανει καλαμπουρια στη δουλεια του κτλ αλλα πιστευω η ψυχουλα του ξερει…ειμαι παρα πολυ μπερδευμενη με ολην αυτην την κατασταση…
Εχω πει τον εαυτο μου ότι σε συζητηση που προκειται να του κανω αμεσα τις επομενες ημερες θελω του να θεσω οτι ειτε διαχειριζεται τα συναισθηματα του με βοηθεια απο ειδικο ή με καποιο εστω για αρχή χομπι (καθώς δεν εχει κανενα αλλο χομπι περα απο το να βλεπεις σειρες ΟΛΗ μερα!!! και να παιζει στοιχημα και ηλεκτρονικα) είτε αποχωρώ….
Ξέρω ότι κοστίζει ψυχικά και θα με πληγωσει πάρα πολύ αυτός ο χωρισμός και θα έχω τρομερες ενοχές αλλά δεν ξερω τι αλλο να κανω. Τον αγαπω σιγουρα παρα πολύ και νοιαζομαι αληθινα όμως σκεφτομαι..όλη αυτη η συμπεριφορά πως αλλάζει; Ήταν έτσι και πριν το πένθος του. Υπάρχουν βεβαια και οι καλές στιγμές αλλά…Γίνεται να υπαρχει ελεγχος, διαχείριση και αλλαγή τελικα; Πως μπορω παραπάνω να βοηθήσω; Απο ποια αλλη οπτική γωνία να δω τα πραγματα;;
Συγγνωμη για το σεντονι και αν ηταν λιγο μπερδεμενα αλλα ποναω ειλικρινα παρα πολυ καθημερινα και τα σωμα μου πλεον μιλαει πολυ σοβαρα με ψυχοσωματικα…
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας!!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγω παλι θα ηθελα να ρωτησω: Υπαρχει καποιος ιδιαιτερος λογος που καθεσαι σε μια τετοια σχεση και συμπαραστεκεσαι σε εναν ανθρωπο που σου φερεται με αυτο τον τροπο; Ειναι διαγωνισμο για “Μις Υπομονη” με δωρακι ενα αγαλματακι του Ιωβ; Ειλικρινα δεν καταλαβαινω. Μια ζωη την εχουμε (μαλλον), αξιζει να την περναει κανεις ετσι;
Είναι που μας έχουν μάθει να είμαστε χρήσιμες, στοργικές, υπομονετικές και να προλαμβάνουμε κάθε τους επιθυμία. Είναι που μας έχουν περάσει οτι οι άνδρες είναι μεγάλα παιδιά (είναι βασικά μωρά αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να λειτουργεί υπέρ τους) και εμείς το παίζουμε οι μαμάδες τους.
Το αγόρι σου συμπεριφέρεται έτσι για πάρα πολλούς λόγους, κάποιοι από τους οποίους δικαιολογούνται, κάποιο απλά αιτιολογούνται και κάποιοι δεν θα έπρεπε να υφίσταται καν. Σίγουρα βιώνει πένθος και σίγουρα δεν έχει βρει τον τρόπο να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής του. Ίσως να κρύβεται και κάποιο τραύμα από πίσω όλα αυτά, αν και εμένα με έχει κουράσει πολύ το ότι όλα τα αποδίδουμε σε ένα τραύμα. Καμιά φορά απλά δεν έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε τους εαυτούς μας και τις συμπεριφορές μας. Όμως όλα αυτά έχουν μικρή σημασία. Σημασία έχει πως στέκεσαι εσύ σε όλα αυτά. Από τις περιγραφές σου… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν βλέπω μέλλον στη σχέση σας. Μου θυμίζεις το λάθος που έκανα εγώ στα νιάτα μου όταν πρωτοαρχισα τις σχέσεις, να ακυρώνω τα θέλω μου, τον εαυτό μου και να νταντευω τους άντρες σαν μωρά. Νόμιζα ότι έτσι θα με εκτιμήσουν περισσότερο. Η μητέρα μου όμως ως έμπειρη μου είχε πει τότε, ποτέ μην τους δίνεις το 100% και μην τους κακομαθαινεις, γιατί δεν θα το εκτιμήσουν και χειρότερα θα σου φέρονται. Τότε δεν είχα δώσει σημασία στα λόγια της, γιατί η ίδια ήταν τοξική και υπερβολικά αυστηρή κι άδικη προς το αντρικό φύλο, αλλά σ’αυτό είχε δίκιο και το… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα ξέρεις τι με άγχωσε πιο πολύ απ’όλο το σεντόνι; Το «βλεπει σειρες ΟΛΗ μερα!!! και να παιζει στοιχημα και ηλεκτρονικα». Για μένα αυτό δείχνει οτι μεταθέτει τα προβλήματα στο ‘αύριο’, στην τυχη, στο άγνωστο – όπως θέλεις πες το…- πάντως τα αποποιείται… πιστεύεις οτι θα βγάλεις άκρη; Πρέπει να αντιμετωπίσεις βαθιά τη ρίζα της δίκης σου ανασφάλειας και επιμονής να ‘ισιώσεις’ την σχέση σας. Προσπαθεί 3% και προσπαθείς 80%… αυτή την αναγνώριση και επιβράβευση για το ελάχιστο τη δίνουμε στα παιδιά ώστε να μάθουν να εμπλέκονται με την επίλυση ‘προβλημάτων’. Δεν είναι συμπεριφορά προς ενήλικα… είσαι μαμά ή σύντροφος… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είσαι ούτε η μαμά του, ούτε η ψυχολόγος του, ούτε η ψυχίατρός του. Αν δεν θέλει να βοηθηθεί, εσύ δεν μπορείς να το κάνεις. Ούτε να τον αλλάξεις μπορείς. Αν έχει τραύμα, θα πρέπει να ζητήσει βοήθεια, εσύ δεν μπορείς να τον βοηθήσεις περισσότερο απ’ όσο έχεις ήδη κάνει.
Δεν μπορεί να προσπαθεί μόνο ο ένας και ‘σύ αυτό κάνεις στην ουσία. Κάποια στιγμή θα κουραστείς να προσπαθείς, γιατί θα καταλάβεις μόνη σου ότι δεν πάει άλλο. Ελπίζω ότι αυτό θα γίνει σύντομα, για να μην χάσεις ακόμα περισσότερο χρόνο. Η ζωή δεν γυρίζει πίσω.
Έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Όμως διαλέγεις να μείνεις μαζί του, οπότε και με τα προβλήματα. ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.
Αν δεν μπορείς, πραγματικά φύγε. Δεν έχει νόημα να κάνεις το θύμα και να λες μου κάνει αυτό, αυτό κι αυτό, ενώ επιλέγεις να μένεις.
Δεν θα αλλάξει. Έχει προβλήματα. Που δεν διαχειρίζεται. Αλλά και να ξεκινήσει, θα πάρει χρόνια να αλλάξει.
Είσαι υπεύθυνη για το πού μένεις. Δική σου επιλογή.
Όταν κάτι δεν μας ταιριάζει δεν καθόμαστε με το ζόρι να τι υπομένουμε. Δεν αξίζει. Κάθεσαι και τον δικαιολογείς κάπου αλλά αυτό είναι λάθος. Κάποια μέρα θα σκεφτεσαι γιατί εχεσες τόσο χρόνο με έναν τέτοιο άνθρωπο. Όσο θα είσαι μαζί του θα νιώθεις όλο και πιο άσχημα και ότι αυτή η συμπεριφορά σου αξίζει. Δεν πρέπει να την επιτρέπεις. Δεν είναι η μοναξιά καπό πράγμα. Κακό πράγμα είναι να είσαι σε μια σχεση που δεν σε εκτιμά. Δεν δικαιολογείτε ο σύντροφο σου. Φαίνεται ότι είχε θέματα και πριν φύγει ο πατέρας του. Αν θες να ψάξεις και να γιατρέψεις τα… Διαβάστε περισσότερα »
Σοβαρή και ουσιαστική σχέση;
Γιατι δν χωριζεις;
Χωρίς θεραπεία κ θέληση είναι δύσκολο να αλλάξει. Ερώτηση: ονειρεύεσαι να κάνεις οικογένεια με αυτόν τον άνθρωπο; Σκέψου να έχεις παιδιά και να τσακωνεστε μπροστά τους όπως μας περιγράφεις. Να ακούνε τον πατέρα τους να μιλάει στη μάνα τους με τις εκφράσεις που μας ανέφερες. Εάν από την άλλη δεν σκέφτεσαι οικογένεια μαζί του, αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα χωρίσεις (εάν έχεις στο μυαλό σου βέβαια κάποια στιγμή να κάνεις οικογένεια γενικά), οπότε όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο.