Χαιρετώ την παρέα και χρειάζομαι επειγόντως την γνώμη σας γιατί νιώθω απίστευτα πελαγωμένη αν και το θέμα μου μπορεί να σας ακουστεί τετριμμένο.
Είμαι παιδί της επαρχίας που έφυγα να σπουδάσω στα 18 και ζούσα Αθήνα μέχρι σήμερα που είμαι στα early 30s.
Είμαι μανούλα πλέον και λόγω των τρελών ρυθμών στην Αθήνα αποφάσισα να ζητήσω μετάθεση από τον δημόσιο φορέα που εργάζομαι πίσω στον τόπο καταγωγής μου για μια πιο ήρεμη και ποιοτική ζωή( θεωρούσα).
Ζώντας τόσα χρόνια μακριά ερχόμουν στον τόπο καταγωγής μου μόνο για γιορτές και είχα κρατήσει φιλίες με 2 άτομα μόνο. Αυτά που αντικρίζω πλέον στην υπηρεσία που εργάζομαι με έχουν φέρει σε πλήρη απόγνωση .
Δεν ξέρω αν εγώ έχω κάποια μορφή υπερευαισθησίας αλλά με πνίγουν πραγματικά και είμαι στα πρόθυρα της κρίσης πανικού. Εργάζομαι σε μια πολύ μικρή υπηρεσία όπου όλοι γνωρίζονται για πολλά χρόνια. Δεν υπήρχαν καινούργιες προσλήψεις οπότε μετά από πολλά έτη είμαι η μόνη καινούργια προσθήκη .
Με αντιμετωπίζουν είτε με άκρατη καχυποψία, είτε είναι υπερβολικά μα υπερβολικά περίεργοι. Με ρωτάνε τα πάντα για την ζωή μου, ακόμη και πολύ προσωπικές ερωτήσεις παρόλο που δεν με γνωρίζουν και ενώ τους βάζω στην θέση τους κοφτά και ευγενικά όσο μπορώ δεν πτοούνται οι περισσότεροι και με αναγκάζουν να γίνομαι απότομη σε σημείο που πλέον με κοιτάζουν με μισό μάτι και με θεωρούν σνομπ. Το μόνο που δεν με έχουν ρωτήσει ακόμη είναι τι στάσεις σεξ κάνω και την φορολογική μου δήλωση.
Και ποιο είναι το πρόβλημα; Ως δημόσιος υπάλληλος θα πρέπει να περάσω το υπόλοιπο του εργασιακού μου βίου με αυτούς τους ανθρώπους το οποίο και μόνο σαν ιδέα με κάνει να θέλω να παραιτηθώ. Και από την άλλη πεισμώνω και λέω μόχθησες για να βρεις αυτή τη δουλειά μην τα παρατάς.
Πραγματικά όμως αυτό που ζω δεν αντέχεται. Για να μην σχολιάσω τις αναχρονιστικές φασιστικές απόψεις που ακούω κάθε μέρα. Για τους μετανάστες για τους ομοφυλόφιλους, για τις γυναίκες, για τους ΑΜΕΑ πράγματα που με κάνουν να ντρέπομαι.
Δεν έχω ξανασυναντήσει τόσο χαμηλό επίπεδο στην ζωή μου και δεν αναφέρομαι σε μορφωτικό επίπεδο καθώς όλοι εκεί θεωρούνται μορφωμένοι ( ο θεός να τους κάνει). Και στην Αθήνα μπορεί να τα άκουγες αυτά κάποιες φορές αλλά όχι από όλους! Πραγματικά τι πάει στραβά; Και πως να το χειριστώ;
Πώς θα συνεργάζομαι κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτούς τους ανθρώπους. Πραγματικά πνίγομαι!
ΑΠΟ ΤHΝ – Βοήθεια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ένα πράγμα το οποίο θα σε κάνει να δεις τα πράγματα με λίγο περισσότερη αισιοδοξία είναι ότι το ίδιο επίπεδο ισχύει και στον ιδιωτικό τομέα, μόνο που εκεί δεν έχεις ούτε τις ίδιες απολαβές, ούτε τις ίδιες συνθήκες εργασίας, ούτε όλα τα οφέλη του δημοσίου.
Για να μην αναφερθώ στο απάνθρωπο και δουλοπρεπες corporate περιβάλλον των πολυεθνικών.
Οπότε αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να βάλεις έναν απομόνωση στο μυαλό σου που θα κόβει τον “θόρυβο” που προκαλούν όλοι αυτοί..
Μου κάνει εντύπωση που απορείς τι πραγματικά πάει στραβά. Πολύ απλά έφυγες απ’ το μεγάλο μαντρί και πήγες σ ένα μικρότερο. Τώρα θα αναγκαστείς να βελάξεις.
Επειδή έχω βρεθεί στη θέση σου θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω. Το έχεις πάρει λίγο λάθος απο την αρχή (και τελικά σε χαρακτήρισαν σνομπ) οπότε θα σου δείξω μια άλλη οπτική για να γεφυρώσεις κάπως τα πράγματα και να συνυπάρξεις. Για αυτούς είσαι κάτι σαν εξωτικό πτηνό, ο αέρας προωτευουσιανας τους έχεις κινήσει την περιέργεια μιας και οπως λες εχουν χρόνια να γίνουν αλλαγές και δεν έχουν άλλο κέντρο ενδιαφέροντος. Προσπάθησε να γίνεις βαρετή, αν μάλιστα προσπαθήσεις να εστιάσεις στις ομοιότητες και όχι στις διαφορές που έχετε θα σε δουν με άλλο μάτι. Μη λες στην Αθήνα το ένα, στην… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτές οι γραμμές για τις ρατσιστικές απόψεις είναι από τα πιο σοφά που έχουν γραφτεί εδώ και ευχαριστώ που το βάλατε. Ο τρόπος που βλέπουμε την άλλη ομάδα εξαρτάται πως είμαστε εμείς και το πως μας επηρεάζει η αλληλεπίδραση καθορίζει πως βλέπουμε την άλλη ομάδα.
Και φυσικά είναι μεγάλη κουβέντα για το αν προσπαθούμε να αλλάξουμε και πως την άποψη του άλλου/αλλης και πότε.
Καθόλου ασυνήθιστο το φαινόμενο που περιγράφεις, καθώς πολύ συχνά (και ) στο δημόσιο επικρατεί η νοοτροπία της αδιακρισίας και του ξεκατινιάσματος, δεν υπάρχει κανένας επαγγελματισμός, αντίθετα βασιλεύει το κουτσομπολιό και οι τα πολύπλοκα μπερδέματα/κλίκες/προσωπικά/οικογενειακά/κομματικά/συμφεροντολογικά, που αλλάζουν και μεταμορφώνονται ανάλογα. Δικός σου στόχος ας είναι να είσαι όσο γίνεται διεκπεραιωτική. Δεν χρειάζεται να απαντάς, μπορείς να αλλάζεις κουβέντα. Βάλε τα όρια σου και κράτα τις αποστάσεις σου. Επιπλέον, βρες τρόπους εκτόνωσης αυτής της αρνητικότητας με τον δικό σου κύκλο ανθρώπων, με δραστηριότητες εκτός δουλειάς που θα βοηθήσουν την αποσυμπίεση από την ένταση. Δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο να βιώνεις στην… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που όταν τελείωσα τις σπουδές μου δεν επέστρεψα στον τόπο καταγωγής μου! Όταν μαθαίνεις σε ένα περιβάλλον πιο ανοιχτό, με μία σχετική καλοπέραση (συνήθως ωε φοιτητές/φοιτήτριες) και χωρίς έλεγχο (είτε από τους γονείς είτε από την κοινωνία γενικότερα) θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστείς εκ νέου στο προηγούμενο πολύ στενό (και στενόμυαλο φυσικά) περιβάλλον. Πριν ακριβώς 20 χρόνια πέρασα Θεσσαλονίκη. Αφού έκανα πτυχίο και μεταπτυχιακό, έπεσε πάνω μου η κρίση κι έτσι βρέθηκα μπροστά στο σταυροδρόμι: είτε επιστροφή στους γονείς είτε εξωτερικό. Για το καλό μου (αν και τα πράγματα δεν ήταν εύκολα) διάλεξα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πρέπει να ξαναδείς τις προτεραιότητες σου. Ήθελες να πας σε μικρότερη πόλη για το παιδί σου. Κι εκεί πρέπει να εστιάσεις. Η δουλειά είναι ένα οκτάωρο και μετά αρχίζει η πραγματική ζωή. Βρες χόμπι αλλά και τρόπους να περνάς δημιουργικά τον χρόνο σου. Μη δίνεις σημασία στη δουλειά, να επικεντρωθείς στο μετά από αυτήν!
Αλήθεια τι περίμενες όταν ζητούσες μετάθεση για επαρχια; Καλύτεροι δεν θα ήταν οι άνθρωποι εκει, χειρότεροι σίγουρα. Οχι ότι οι άνθρωποι της πόλης είναι οι σούπερ ανοιχτόμυαλοι αλλά σε ένα μικρό μέρος θα βγάζουν το χειρότερο τους εαυτό. Έτσι είναι στα μικρά μέρη. Εσύ ίσως έπεσες και σε πολύ χάλια περιβάλλον. Κράτα αποστάσεις. Ασχολήσου με τη δουλειά σου και μην ανοίγεις κουβέντες. Μην κάνεις διάλειμμα μαζί τους. Αν έρχονται να σου πιάσουν κουβέντα προφασισου ότι κάτι κάνεις. Για να συνεργαστεις μαζί τους, δε χρειάζεται να μιλάτε για αλλά θέματα εκτός δουλειάς. Μπορείς να είσαι απόλυτα τυπική. Κι ας θεωρούν σνομπ.… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω φίλη, όλα είναι σχετικά. Εσύ νιώθεις ότι πνίγεσαι, εγώ που έχω δουλέψει μόνο σε ιδιωτικές εταιρείες που οι εργοδότες κυριολεκτικά σου ρουφάνε το αίμα, και που προτιμώ την επαρχία από τις μεγαλουπόλεις, ζηλεύω τις συνθήκες σου. Μακάρι να μπορούσα να αλλάξω θέση μαζί σου. Καταλαβαίνω βέβαια την ενόχληση σου, αλλά προσωπικά δεν θα έδινα τόσο βάση. Θα τα προσπερνούσα ευγενικά, και αν ήθελα να κρατήσω την προσωπική μου ζωή μόνο για μένα, δεν θα μου αποσπούσαν πληροφορίες ούτε με σφαίρες. Άρα εγώ δεν το θεωρώ μεγάλο πρόβλημα, αλλά ο καθένας είναι διαφορετικός. Πάντως αυτά που λες… Διαβάστε περισσότερα »
Σορι τώρα για το ασχετο, αλλά έτσι εύκολο είναι να φύγεις από μια θεση στο δημόσιο και να επιστρέψεις στον τόπο καταγωγής σου? Αν δεν πρόκειται για αμοιβαία μετάθεση, στην μεν υπηρεσία στην επαρχια [που απ ότι κατάλαβα τα ψιλοξυνουν ] ανοίγει μια μόνιμη θέση χωρίς λόγο, στην δε άλλη στην Αθήνα χάνεται μια θέση [που όσο να ναι χρειάζεται πιο πολυ].
όλα προσπαθούν να πάρουν μετάθεση για Αθήνα ή άλλη μεγάλη πόλη, και συνήθως αποψιλώνονται οι υπηρεσίες στην επαρχία. Γι’ αυτό και είναι πιο εύκολο να πάρεις μετάθεση στην επαρχία
Μικρή κοινωνία,αυτό πάει στραβά.
Όλοι θέλουν να ξέρουν τα πάντα για όλους.
Μήπως να ξαναγυρίσεις Αθήνα?
Τουλάχιστον εδώ, δεν τους νοιάζει η προσωπική σου ζωή και όσους τους νοιάζει,οι υπόλοιποι τους κάνουν στην άκρη.