Έτσι για να ευθημίσουμε και λίγο (ή και όχι αλλά θέλω καπου να πω τον πόνο μου).
Στα 20 εβγαινα για ένα χαλαρό καφέ και κατεληγα να γυριζω σπίτι μου τρεις μέρες μετά για ένα μπάνιο και πάμε παλι.
Στα 40 πηγαίνω για ένα φαγητό πριν το κλαμπακι και καταλήγω να γυρίζω σπίτι μου ευθυς μετά το φαγητό.
Και σήμερα είχα υποσχεθει στο εαυτώ μου μου ότι θα πηγαινα στο κλαμπακι έστω και αν αντεχα μόνο για ένα μισάωρο (είχα ήδη τσιμπήσει και free entramce). Τι μου συμβαίνει; Νομίζω παθαίνω κρίση ηλικίας. Έχει συμβεί και σε καμία αλλη τέτοια πανωλεθρια από μια ηλικία και μετά ή να πάω να κοιταχτω;
Disclaimer 1. Δεν έχω παιδιά, σκυλιά γατιά, ούτε και είμαι ιδιαίτερα πιεσμένη στην δουλειά αυτή την περίοδο.
Disclaimer 2. Είμαι νυχτοπουλι, φυσικά και δε θα πέσω για ύπνο από τώρα. Απλά για έναν ανεξήγητο λόγο προτιμώ να κάτσω ξάπλα στο κρεβατάκι που να κοιτάζω το ταβάνι για το επόμενο τρίωρο, παρά να την βγάλω όρθια σε έναν περιορισμένο χώρο σαν την σαρδέλα με δυνατή μουσική.
Doscalimer 3. Ήπια 3 (ΤΡΕΙΑ ολογραφος) ποτήρια κρασί και είμαι κάπως. Εγώ που έπινα 3 καραφες στην καθησια μου και δεν έτρεχε καστανό.
Disclaimer 4. Δεν με αναγνωρίζω.
Disclaimer 5. Ευχαριστώ που διαβάσατε το rant μου
ΑΠΟ ΤΗΝ – ??? (Το γνωστό)
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
η απορια ποια ειναι ακριβως;
οτι στα 40 δεν εχεις τις αντοχες για ξενυχτι, ποτο οπως στα 20;
Οτι αν ξεφυγεις λιγο θα εχεις την αλλη μερα γιγαντιαιο hangover, νυστα, παλινδρομηση στο στομαχι κλπ;
Ελα ρε επεσα απτα συννεφα
Ενταξει και; Τι έγινε; Σου χάλασε τη μέρα η ερώτηση; Άσε μας άνθρωπε μου να εκφραστούμε. Καλή εβδομάδα κ καλή δύναμη σε όλες όλους όλα
Ε, καλά…40 είναι η κοπέλα.
Μην την τρομάζεις.
Περίμενε, θα φθάσει και 50…60…
Ξαναδιάβασε την επιστολή (και τα υστερόγραφα). Δεν γράφω πουθενά ότι δεν έχω αντοχές για ξενύχτι (ίσα ίσα γράφω ότι είμαι νυχτοπούλι και ότι και να κάτσω σπίτι δεν κοιμάμαι) Αυτό που γράφω είναι ότι πλέον δεν μπορώ να ανεχτώ την πολυκοσμία και την δυνατή μουσική για τίποτα. Και για να πλατειάσω περισσότερο (το ποστ ήταν κατά βάση χιουμοριστικό, αλλά μπορώ να το παω και στο πιο σοβαρό) Ποτέ δεν μου πολυάρεσαν τα κλαμπάκια, να είμαι σαν την σαρδέλα, η δυνατή μουσική. Όμως τα “ανεχόμουνα” για χάρη της παρέας, της φάσης κλπ (και μια χαρά πέρναγα στην τελική). Όμως πλέον αισθάνομαι… Διαβάστε περισσότερα »
Μην σε ανησυχεί ερωτηματικό μου. Η φθορά είναι φυσιολογική στα χρόνια κ τις δεκαετίες. Αν δεν κάνεις κάτι από γυμναστική, σωστή διατροφη,επαρκή ύπνο,πολύ νερό, όχι πολλούς καφεδες, κοινωνικοποίηση, που μου φαίνεται ότι μια χαρά ζωή κάνεις, άρχισε να τα εντάσσεις λίγο λίγο στη καθημερινότητα σου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά πρέπει να έχουμε δύναμη για να τραβάμε τούτο κουπί κ να οδηγάμε τούτο το τιμόνι. Συν την αισιοδοξία, το γνώθι σαυτόν, την περιέργεια για ζωή και γνώση! Φιλια πολλά κ αγωνιστικούς χαιρετισμούς.. *Μη ξεχνάς το δικαίωμα στη τεμπελιά. Και πόσο ωραίο είναι ώρες ώρες το να μην κάνεις τ ί π… Διαβάστε περισσότερα »
Η διασκέδαση είναι σκόρπισμα (και κυριολεκτικά δηλ αυτό σημαίνει). Όσο συμβαίνει λοιπόν ως εκτόνωση όλα καλά. Αν γίνεται όμως ως συνήθεια, ως συνοδεία σε παρέα κτλ, πολύ λίγο εκτονώνει και πολύ περισσότερο σκορπίζει/ κουράζει. Όπως το λες εδώ, μάλλον είσαι πιο κοντά σ αυτό που λέει και η miss hepburn, σε τροχιά αναζήτησης του ‘άλλου’. Έχει ένα νόημα να δεις αν αυτό που λες ‘μου τελειώνει η ανοχή’ αντιπροσωπεύει: -εξάντληση της δυνατότητας πραγμάτωσης των διαθέσιμων/ οικείων σου τρόπων διασκέδασης -ή εξάντληση του εαυτού σου (δεν εννοώ σωματικά, εννοώ των δυνατοτήτων επαναγραφής του) Το πιθανότερο είναι ότι είσαι στο πρώτο, και… Διαβάστε περισσότερα »
Φέτος γίνομαι 45 και χθες έλεγα σε μία φίλη ότι το σώμα μου δεν μπορεί να ακολουθήσει την ψυχή μου !!!!!χαχαχαχαχα
Πλέον, όταν έχω πρόσκληση για έξω αργά δεν ακολουθώ, σκέφτομαι πως θα βγάλω την επόμενη ημέρα. Για να πιω δεν το συζητώ καν!
μπορει να ηταν το ποστ της ??? χιουμοριστικο αλλα εχει ενα βαθυτερο ενδιαφερον . Η ψυχη της δεν μπορει να ακολουθησει το σωμα της , κατι που συμβαινει συχνα , δεν συζητιέται όμως γιατι στις κουβεντες θελουμε να δειχνουμε νεοι μεσα μας που . . . απλα δεν μας ακολουθει το σωμα μας. Να λοιπον που ειπωθηκε ξεκαθαρα, παντα η ψυχη υποχωρει – προσαρμοζεται ή κανει αυτο που γουσταρει. Εκτος απο περιπτωσεις αρωστιας
Καλέ τι δε συζητιέται; Στις δικές μου παρέες είναι σλόγκαν!.
Είναι πολυ πολύ συχνό φαινόμενο αυτό μετά τα 40. Εγώ προσωπικά το έχω αγκαλιάσει. Ήμουν στα νιάτα μου πάρτυ άνιμαλ. Ε τώρα δεν είμαι. Δε θεωρώ ότι είναι η ηλικία, απλά βρε συ …το βαρέθηκα. Και θέλω να περνάω κάποιες μέρες κάνοντας απλά τίποτα. Το Σάββατο που μας πέρασε ήταν ένα τέτοιο. Για να σκεφτώ. Και η Παρασκευή μάλλον. Α και η Κυριακή . Είχα πει να φτιάξω τις ντουλάπες που ακόμα έχουν μια μίξη καλοκαιρινών και χειμωνιάτικων. Βρε δε γαμιε είπα τη Παρασκευή. Είχα και λίγο δουλειά, είπα μια δικαιολογία και έπεσα και κοιμήθηκα. Φάγαμε πίτσες οικογενειακώς το μεσημέρι… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ αν δεν μου το έλεγες, δεν θα συνειδητοποιούσα ότι γράφω το εαυτό με ω και είναι και λάθος (για τα μπάζα είναι το spell checker του browser μου στην Ελληνική γλώσσα).
Μωρέ ξέρεις τι με ανησυχεί περισσότερο; Ότι παραξενεύω. Στα νιάτα μου ήμουνα ότι κάτσει όπου κάτσει και πάντα καλά πέρναγα. Όσο μεγαλώνω το ένα μου ξυνίζει το άλλο μου βρομάει. Είναι η ανεκτικότητα μου που μειώνεται και αυτό μου την σπάει περισσότερο από όλα.
Μπορείς να το θυμάσαι αυτό που λες όταν το κάνεις. Είναι η κούραση, είναι το περιβάλλον. Είναι που ξέρουμε περισσότερο τι θέλουμε και τι δεν μας αρέσει τόσο. Είναι που ξέρουμε πιο καλά πλέον με ποιους ανθρώπους και υπό ποιες συνθήκες θέλουμε να βγούμε, πότε όχι, και πότε θα είναι σαν να μην βγήκαμε. Επίσης πάντα το όχι που εγινε ναι έχει μεσα τον παράγοντα της έκπληξης κ της γαμάτης βραδιάς. Θα το έχεις ζήσει. Τέλος, μπορείς πάντα να είσαι μία “παράξενη” με διπλωματία και επιχειρήματα. Μέσα σου κι έξω σου. 💪🏻😍
Aπό μία άλλη οπτική γωνία,το παραξενεύω,μπορεί να ιδωθεί και ως ωριμάζω.
Η αντικατάσταση του επιφανειακού “ό,τι κάτσει,όπου κάτσει” με την αναζήτηση ουσιαστικότερων διαδράσεων,η ασχολιών δείχνει ακριβώς αυτό, έναν ψυχισμό σε διαδικασία ωρίμανσης,και άρα πιό εκλεκτικό.
Ερχεται μία στιγμή που το “περνάω καλά” αλλάζει περιεχόμενο.
Ευτυχώς κατ’ εμέ.
Ααααα δε το είπα για να σε διορθώσω. ..μακριά από εμένα . Είμαι απελπιστικά ανορθόγραφη. Απλά είναι χαρακτηριστικό γιατί μόνο εσύ το γράφεις έτσι. Εσύ με το Ω στο εαυτό και ο Στέφανος με τα Ε στις παθητικές φωνές. Σήμα κατατεθέν ,ακόμα και με αλλαγή ψευδώνυμου. Εγώ χρησιμοποιώ πολύ το και ,ακόμα κι όταν δε χρειάζεται. Μια καθηγήτρια φιλόλογος μου είχε πει ότι τα χαρακτηριστικά λάθη που κάνουμε ,πάντα κάτι δηλώνουν. Ίσως το Ω στο εαυτό που βάζεις το κάνει ενεργητικό ρήμα. Ο Στέφανος αρνείται τη παθητικότητα ή κάνει ενεργητική τη παθητική φωνή με το ζόρι κι εγώ χρειάζομαι πάντα… Διαβάστε περισσότερα »
Καλέ ναι!! Είναι πολύ χαρακτηριστικό το πως γράφει ο καθένας. Και εγώ τα παρατηρώ αυτά! Ο τρόπος που γράφουμε και μας χαρακτηρίζει και μας ταυτοποιεί! Απλά επειδή εγώ είμαι τελείως ανορθόγραφη χρησημοποιώ spell checker για να μην σας βγούνε τα μάτια. Αλλά και αυτό για τα μπάζα είναι και δεν τα πιάνει όλα τα λάθη…
Εγώ θα πω πως μεγαλώνοντας γινόμαστε περισσότερο επιλεκτικοί, λιγότερο διαλλακτικοί με κάποια πράγματα, όχι παράξενοι. Ξέρουμε τι είναι αυτό που ζητάμε στη ζωή μας.
Εγώ ωριμάζοντας, σταμάτησα να κάνω εκπτώσεις στα θέλω μου.
Σε άλλα νέα εχθές κοιμήθηκα 1 και σήμερα σέρνομαι στην δουλειά, δεν βγήκα, δεν ήπια….κόλλησα στο netfilx και σήμερα δεν βγαίνει η ημέρα. Στα 25 , στη 1 μία θα έβγαινα και το πρωί θα πήγαινα κατευθείαν για δουλειά.! χαχαχαχααχαχαχ
Είναι ίσως και η προοπτική.
Στα νιάτα, δε σε ενδιαφέρει, ζεις για το τώρα.
Όσο μεγαλώνεις τρέχεις και στο μέλλον.
Αυτό θα ερχόταν σε σύγκρουση με την κοσμοθεωρία μου. Τι κοσμοθεωρία δηλαδή… Συνειδητοποίηση είναι που από την στιγμή που την έκανα (σε πολύ νεαρή ηλικία) δεν μπορώ να την βγάλω από το μυαλό μου και να την παραβλεψω θέλω δεν θελω. Σημερα είμαστε αύριο δε είμαστε οπότε δεν έχει νόημα να ζούμε για το αύριο.
Όχι, αλλά μεγαλώνοντας ένα βλέμμα θέλεις να ρίξεις.
Ήμουν το προηγούμενο καλοκαίρι σε μια τεράστια έκθεση στο Βερολίνο με νεαρούς συναδέλφους που κάνουν επιμόρφωση (δηλαδή περίπου 20 έτων μπουμπούκια) και σε κάποια φάση το σώμα μου άρχισε να με εγκαταλείπει από την κούραση. Πάω στο δικό μας σταντ να πέσω ξερή, σκεπτόμενη ότι δεν έχω πια τις αντοχές τους και μέσα σε πέντε λεπτά, σκάνε κι αυτά, όλα μαζί… επίσης πτώματα. Και μετά θυμήθηκα τα φοιτητικά ξενύχτια…που ακολουθούνταν από ατελείωτες ώρες ύπνου και άπειρη ξεγνοιασιά. Η φίλη μου που μαζί ξενυχτούσαμε, στα σαράντα δουλεύει, με δύο μικρά παιδιά και τρέχει και για τους γονείς της. Τώρα καταπονείται πιο… Διαβάστε περισσότερα »
Χα χα!!
Σας βρίσκω υπέροχη,.
Κάθε δεκαετία σηματοδοτεί νέους βιορυθμούς,απολαύστε το.
αααααχ αυτή η ηλικία! Από πού να αρχίσω; Ότι στα 20 μου λειτουργούσα με 3ωρες ύπνου; Κι ήμουν σούπερ αποδοτική; Κι έκανα και δύο ώρες γυμναστικη; Κάθε μέρα; Ότι δε χρειαζόταν να διαβάσω κάτι 15 φορές για να συγκεντρωθω να το καταλάβω; Οτι τα κιλά έμπαιναν δύσκολα κι έβγαιναν εύκολα, και ο πωπος μου και το στήθος μου ήταν στο ύψος τους; Ότι ήθελα να κατακτήσω τον κόσμο, να κάνω ταξίδια; Και έβλεπα καθαρά από χιλιόμετρα; Πάρτυ άνιμαλ δεν ήμουν ποτέ όμως οι αντοχές μου ήταν απίστευτες κι η όρεξη μου στα ύψη. Κι όταν έβγαινα του έδινα να καταλάβει.… Διαβάστε περισσότερα »
Μια χαρά είσαι! Αλλάξανε τα γούστα σου ή περνάς μια φάση που δεν θέλεις και το κλαμπάκι μετά το φαγητό. Να κάνεις αυτό που θέλεις και λογαριασμό μη δίνεις, θα δεις που όταν κάνεις αυτό που σου αρέσει πολλαπλασιάζονται και οι αντοχές.
Δεν είναι κρίση ηλικίας το να βαριέσαι τα κλαμπάκια. Εγώ τα βαριόμουν από τα 20. Πήγαινα για την παρέα. Επισης λίγοι αντέχουν να λείπουν τρεις μέρες από το σπίτι τους και δεν το βρίσκω κακό. Βγαίνεις για ένα φαγητό νωρίς και μετά είσαι πτώμα και θες να γυρίσεις στο κρεβάτι σου; Δεν έχεις αντοχή ούτε για ένα χαλαρό ποτό σε ένα ήσυχο μπαρ καθιστή; Εγώ που είμαι μεγαλύτερη σου δεν το παθαίνω αυτό. Μπορώ να γυρίσω και αργά. Αλλά πίνοντας σε ένα μπαρ όχι τρέχοντας στα κλαμπ και να παστώνομαι όπως λες. Δεν διευκρινιζεις αν μιλας μόνο για κλαμπ ή… Διαβάστε περισσότερα »
Καλέ όχι. Δεν είναι κούραση. Να κάτσω σε ήσυχο μπαρ καθιστή και εγώ μπορώ άνετα και όλη τη νύχτα (το καλύτερό μου από πάντα). Τα κλαμπάκια ούτε και εμένα μου αρέσαν ποτέ ιδιαίτερα άλλα πήγαινα για την παρέα και για τη φάση και μια χαρά πέρναγα στην τελική. Όμως πλέον παρατηρώ ότι δεν μπορώ να τα ανεχτώ για τίποτα. Το κλαμπάκι που ήθελα να πάω εκείνο το βράδυ είναι τουριστικό αξιοθέατο. ήθελα να πάω έστω μια φορά για να το δω τουλάχιστον και ας φύγω στο μισάωρο (και ήταν και καθημερινή οπότε θα ήταν σχετικά χαλαρά), αλλά δεν… Είναι οι… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ έτσι αισθάνομαι, γεροπαραξενη. Σε καταλαβαίνω. Είναι αυτό που λένε ότι ξαφνικά κλείνεις τον απορροφητήρα όταν μαγειρεύεις και μονολογεις “μας πήρες το κεφάλι κι εσύ”, όπως έκανε η μαμά σου ,χρονια πριν που ξινιζοταν με τον απορροφητήρα, κι έρχεται η συνειδητοποίηση ότι έγινες λίγο λιγότερη ανεκτική,στο θόρυβο του απορροφητήρα, στην πολυκοσμία ενός κλαμπ, στο ξενυχτι, ακόμα και στους ανθρώπους…
Αυτό ακριβώς! Η γιαγιά μου ήταν αρκετά παράξενη τα τελευταία χρόνια. Και όσο μεγάλωνε και η μάνα μου την έπαιρνα στο ψιλό. Όσο μεγαλώνεις μοιάζεις στην μάνα σου της έλεγα (όντως εμφάνιζε σιγά σιγά ακριβώς τις ίδιες παραξενιές). Ε πολύ φοβάμαι ότι και εγώ την ίδια πορεία θα έχω και μάλιστα με πολύ γρηγορότερους ρυθμούς. Η μάνα μου τουλάχιστον ξεκίνησε να τα εμφανίζει αυτά μετά τα 60. Μέχρι τότε μια χαρά πήγαινε και σε κλαμπάκια και παντού.
Ναι, έτσι είναι από τα 40 και μετά. Μπορεί στην ψυχή να νιώθουμε όσο νέοι θέλουμε, και να διασκεδάζουμε και όπως θέλουμε, αλλά το σώμα συχνά δεν ακολουθεί την ηλικία του πνεύματος. Εγώ στο πνεύμα νιώθω κάπου 15 χρονών. Όμως, όπως λέει και η Βίβλος και ταυτίζομαι πλέον απόλυτα με αυτή τη φράση “το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής.” Κάποτε σπούδαζα και δούλευα ταυτόχρονα και ήμουν όλη μέρα στο πόδι. Τώρα σέρνομαι ακόμα και μέχρι το σουπερμάρκετ. Έχω βέβαια και τα παιδιά που με κουράζουν πάρα πολύ, και τη φλεβική ανεπάρκεια στα πόδια που μου προκαλεί μεγάλη κούραση… Διαβάστε περισσότερα »
Αν στη ζωή σου έχεις βγει, ξενυχτήσει, φλερτάρει, έχεις ζήσει εμπειρίες γενικότερα, ε στα 40 δεν συγκινείσαι το ίδιο. Κάπως τα έχεις χορτάσει.