Καλημέρα σε όλη την παρέα.
Γράφω για την δυσκολία να αντέξω πλέον την οικογένεια μου. Ξέρω ότι θα ακουστεί πολύ άσχημο αλλά πλέον την βαρέθηκα! Αρχικά όταν λέω οικογένεια εννοώ τους γονείς μου, τον αδελφό μου (μεγαλύτερος κατά 7 χρόνια) και τη γιαγιά μου. Με έχουν κουράσει απίστευτα όλοι και τολμώ να πω ότι μου έχουν δημιουργήσει τεράστια τραύματα και κόμπλεξ. Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Η οικογένεια μου ποτέ δεν ήταν φυσιολογική. Μόνιμα αντικοινωνική συμπεριφορά, απαρχαιωμένες αντιλήψεις που μας πήγαιναν όλους πίσω, λεκτική βία που κόντευε να γίνει σωματική αλλά δεν έγινε ευτυχώς και πολλά άλλα. Περισσότερο θα έλεγα τοξική οικογένεια.
Εγώ διαφορετική και όσο μεγάλωνα τόσο πιο έντονα φαινόταν αυτό. Από τα 18 μέχρι τα 22 ήμουν στην Αθήνα αρχικά για σπουδές και μετά για δουλειά. Έκανα το τραγικό λάθος να γυρίσω στην επαρχία όπου βρίσκεται η οικογένεια μου και μεγάλωσα κι εγώ, για να βρω την τύχη μου εκεί. Το πλάνο ήταν να βρω δουλειά στο αντικείμενο μου και να λείπω από το σπίτι μέχρι να υπάρξει και η δυνατότητα να νοικιάσω. Εκεί επίσης βρίσκεται και το αγόρι μου.
Φυσικά η κατάσταση είχε χειροτερέψει σε τραγικό βαθμό. Όπως τους είχα αφήσει στα 18 αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό τα προβλήματα και πνιγμένοι πλέον στην κατάθλιψη χωρίς καμία προθυμία να δουν έναν ειδικό. Κάπως έτσι έζησα ένα χρόνο και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ξανά Αθήνα μετά από άπειρες προσπάθειες για δουλειά. Είναι το πρώτο Σαββατοκύριακο το οποίο έρχομαι μετά από την αποχώρηση μου και νιώθω ότι δεν θέλω να έρχομαι ούτε τότε. Το μόνο που με κρατάει εδώ είναι το αγόρι μου.
Η μητέρα μου, συνταξιούχος εδώ και χρόνια, δεν θέλει να κάνει ΤΊΠΟΤΑ. Όλα της φαίνονται αγγαρείες. Το καθάρισμα, το μαγείρεμα, όλα. Το μόνο που θέλει είναι να πίνει όλη την ημέρα καφέδες και να κοιτάζει τα κουτσομπολιά της σόου μπιζ. Σε αυτά παίρνει άριστα! Έχει μάθει απέξω τι μισθό παίρνει κάθε διάσημος, αν παντρεύτηκε, αν χώρισε, σχολιάζει τους πάντες και τα πάντα λες και είναι δικοί μας άνθρωποι. Εγώ αυτό το σιχαίνομαι προσωπικά…Κοινώς έχει αποβλακωθεί.
Ο πατέρας μου φουλ καταθλιπτικός πάει μεν για δουλειά αλλά με τα χίλια ζόρια. Κάθεται στην τηλεόραση τις περισσότερες ώρες, δεν μιλάει, παρουσιάζει ψυχοσωματικά τα οποία τα αποδίδει ντε και καλά σε παθολογική αιτία ενώ έχει κάνει του κόσμου τις εξετάσεις και δεν υπάρχει τίποτα. Δεν θέλει να δεχτεί ότι είναι ψυχολογικά όλα αυτά και χρειάζεται θεραπεία. Του λένε οι γιατροί ότι δεν έχει τίποτα κι εκείνος επιμένει ότι δεν του λένε την αλήθεια. Η απόλυτη τρέλα.
Ο αδελφός μου νέο παιδί και ακόμα ζητάει από την μητέρα μας να του δώσει ένα μαχαίρι και ένα πιρούνι από το συρτάρι αντί να σηκωθεί. Δεν κάνει τίποτα, είναι αγαρμπος σε όλα, μιλάει απότομα και άσχημα και δεν έχει ζωή. Πάει και βοηθάει τον πατέρα μου αλλά τίποτα άλλο. Δεν κάνει τίποτα μόνος του, δεν έχει ερωτική ζωή ούτε φίλους και η αντικοινωνική συμπεριφορά έχει χτυπήσει κόκκινο.
Η γιαγιά μου όσο κι αν δεν θέλω να την κατηγορώ γιατί είναι μεγάλη γυναίκα με έχει βγάλει κι εκείνη εκτός εαυτού. Όλο πετάει κακίες, σχολιάζει τα πάντα και τους πάντες άσχημα, προσπαθεί ντε και καλά να με χωρίσει από το αγόρι μου επειδή είναι αγρότης και δεν της αρέσει και γενικά δεν με στηρίζει ποτέ. Πάντα κόντρα σε όλα. Όπως και όλη η οικογένεια μου.
Δεν μπορώ να στηριχθώ πάνω τους, δεν μπορώ να τους πω ένα πρόβλημα μου γιατί θα με δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο, γενικά είμαι μόνη μου σε όλο αυτό. Περισσότερα προβλήματα μου δημιουργούν παρά με διευκολύνουν.
Φυσικά και έχω συναισθήματα αγάπης, φυσικά θα είμαι εκεί σε ό,τι χρειαστούν αλλά όσο κι αν με λύπει, νομίζω ότι δεν θέλω τίποτα παραπάνω πέρα από τα τυπικά. Πλέον έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι. Τα παιδιά ναι κάποια στιγμή πρέπει να βοηθήσουν τους γονείς όπως οι γονείς βοηθούσαν για χρόνια τα παιδιά. Αλλά εδώ δεν είναι το ίδιο.
Οι γονείς μου νέοι και υγιείς δεν θα έπρεπε να φορτώσουν σε εμένα όλα τα βάρη. Έχω φτάσει να κάνω πράγματα τα οποία έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι. Ούτε κατά διάνοια εγώ. Δεν περίμενα να το πω ποτέ αυτό αλλά με κούρασαν!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Απελπισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όλη η οικογένεια δείχνει να έχει ψυχολογικά θέματα και το ότι μένουν όλοι μαζί δεν βοηθάει να λυθούν. Αν δεν θέλουν να πάνε σε ειδικό, δεν μπορείς να τους αναγκάσεις. Το μόνο που μπορείς να κανείς είναι να απομακρυνθείς εσύ.
Εγω δεν βλέπω κάτι ακραίο στους συγγενείς της φίλης που έγραψε,κάτι συνηθισμένες καταστάσεις.Αν η μαμά της βλέπει τις δουλειές του σπιτιού ως αγγαρεία, ειναι γιατι ειναι αγγαρεία. Αυτό που βλέπω ειναι οτι η κοπέλα που έγραψε νιώθει ασφυξία μέσα σ αυτό το περιβάλλον, γι αυτο και καλά θα κάνει να απομακρυνθει, για να ζήσει όπως θέλει και οι συγγενείς της κι αυτοί όπως θέλουν. Οι βαρυτατοι χαρακτηρισμοί που έκανε δεν συνάδουν με τη διαβεβαίωσή της οτι τους αγαπά.Να προσθέσω τέλος, οτι αφου ηξερε οτι ηταν ανυπόφοροι δεν καταλαβαινω γιατι άφησε τη δουλειά της και επέστρεψε χωρίς να εχει βρει άλλη… Διαβάστε περισσότερα »
Μα το πρόβλημα δεν είναι πως βλέπει τις δουλειές του σπιτιού ως αγγαρεία, αλλά ότι δεν θέλει να κάνει τίποτα ουσιαστικό με τη ζωή της. Αντικοινωνικότητα, λεκτική κακοποίηση, παραίτηση, υποχονδρίαση δείχνουν πιθανές ψυχικές διαταραχές, χωρίς απαραίτητα να είναι σοβαρές. Δεν χρειάζεται να είναι κατατονικοί ή να έχουν ψυχωσικά επεισόδια για να παρατηρήσει κάποιος ότι είναι δυσλειτουργικοί σαν οικογένεια.
όντως η μέση ελληνική οικογένεια.
Φιλη μου, δεν μας λες ποια ειναι αυτα τα βάρη με τα οποια σε έχουν φορτώσει οι δικοί σου.Εγω κατάλαβα το εξής: Ειχες μια δουλεια στην Αθηνα, την οποια όμως άφησες για να πας στον τόπο σου, για να εισαι με το αγόρι σου, ελπίζοντας να βρεις εκεί δουλειά, κάτι όμως το οποίο δεν εγινε. Έμεινες λοιπόν ένα χρόνο με τους γονεις σου, που κάλυπταν βέβαια τα έξοδα σου το διάστημα αυτό, και τώρα ξαναγύρισες στην Αθηνα, όπου δουλεύεις πάλι υποθέτω.Ποια βάρη σε φόρτωσαν; Όσον αφορά τον τρόπο ζωής τους, τον οποίο δεν γουστάρεις, δικαίωμα σου, να θυμάσαι όμως οτι… Διαβάστε περισσότερα »
“που κάλυπταν βέβαια τα έξοδα σου το διάστημα αυτό”
Αυτο πως το συμπερανανατε όταν δεν γράφει τίποτα τετοιο;
Πράγματι δεν το γράφει πουθενά, αλλα το υπεθεσα, γιατι μια κοπέλα 22-23 χρόνων που δεν εργάζεται, δεν ειναι πολύ πιθανό να εχει στην άκρη χρήματα ´η αλλα εισοδήματα για να καλύπτει για ένα χρόνο τα έξοδα της, ακόμα και αν δεν συνυπολογιστεί η στέγη. Δεν επρεπε λοιπόν εγω να γράψω «βέβαια», αλλα «υποθέτω».
Απελπισμένη, αυτό που μας περιγράφεις είναι ένα πολύ συνηθισμένο μοτίβο οικογένειας (προσωπικά έχω πολλά παραδείγματα κατά νου – μεταξύ αυτών και την γονεϊκή μου οικογένεια). Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την κατάσταση, ούτε να ακυρώσω το ότι χρειάζονται υποστήριξη και παρέμβαση από ειδικ@ ψυχικής υγείας, πρόκειται για ανθρώπους που έζησαν όλοι τους μια ζωή που δεν επέλεξαν, που δεν τους κινητοποίησε ποτέ κανείς να νοιαστούν για τον εαυτό τους, που εγκλωβίστηκαν σε κλισέ και στερεότυπα (γάμος-δουλειά-παιδιά), που δεν είχαν ποτέ πραγματικούς φίλους. Επιπλέον, μεγάλωσαν σε μια πολύ διαφορετική εποχή (πριν 35-40 χρόνια ο κόσμος ήταν εντελώς διαφορετικός – ένας άλλος… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που αισθάνεσαι είναι υγιές, θέλεις να κόψεις τον ομφάλιο λώρο μαζί τους αλλά δε γνωρίζεις πώς, γιατί κανένας μας δεν το διδάχτηκε, οι τοξικές οικογένειες θέλουν τα μέλη τους να είναι συγχωνευμένα και το γεγονός ότι είσαι αυθύπαρκτο άτομο προκαλεί εχθρικότητα. Πριν πάρεις οποιαδήποτε αποφαση, πηγαινε σε ψυχολογο μόνη σου, κρυφά από αυτούς για να το συζητήσεις. Είδα ενα απαραδεκτο σχολιο εδω ότι εφόσον κάλυπταν τα εξοδα σου ”τι βάρη σε φορτωσαν’. Η Ελλαδα βριθει ατομων που βάζουν ταριφα στην κακοποίηση, α πληρωσε τόσα ο δείνα ή έκανε αυτό ο τάδε, άρα οφείλεις να ανέχεσαι την ανωμαλία τους, αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Για πόσες οικογένειες ισχύουν αυτά στην Ελλάδα; Χάνω το μέτρημα. Νομίζω ότι μετά από μία περίπου εικοσαετία δεινών (καταποντισμός χρηματιστηρίου, οικονομική κρίση, capital control, υπερτίμηση βασικών αγαθών), πολλοί άνθρωποι έχουν κουραστεί – παραιτηθεί, ειδικά όσοι πρόλαβαν να ζήσουν και λίγο τις πιο “ανέμελες” εποχές. Εφόσον δεν τους ενδιαφέρει να καταπολεμήσουν την κατάθλιψη, η λύση είναι να απομακρυνθείς. Δεν είναι δική σου δουλειά να τους πάρεις από το χέρι.
Νομίζω έχεις στείλει και λίγο παλιότερα, μου θύμισε πολύ μια άλλη ιστορία. Στα είπαμε και τότε βρε κορίτσι μου, η ηρεμία και η ψυχική σου υγεία είναι τα πιο σημαντικά. Ίσως έχουν και όλοι κατάθλιψη με αυτά που περιγράφεις, αλλά δεν είσαι η νταντά τους. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Άσε τους λοιπόν να ζήσουν όπως θέλουν, κι εσύ μην ξαναμείνεις μαζί τους. Μπορείς αν θέλεις να τους επισκέπτεσαι και να λέτε μόνο τα τυπικά, η εάν δεν θέλεις, ούτε καν αυτό. Έχεις τη δική σου ζωή. Όσο για το αγόρι σου, εκεί έχετε ένα θέμα, γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
Αλήθεια τώρα,μεινε μακρια και κρατα μόνο τα τυπικά.
Ζήσε τη ζωή σου και βοήθησε όπως και όπου μπορείς χωρίς ενοχές
φύγε από εκεί όσο είναι καιρός.
Δεν έχεις δώσει ορισμένα στοιχεία. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα. Τι εννοείς; Μήπως να ξαναστείλεις και να αναφέρεις ποιο είναι το φορτίο που σε φόρτωσαν; Η οικογένεια σου είναι όπως όλες τις άλλες.