Χαιρετώ την παρέα,
Θα ήθελα να ομολογήσω κάτι, το οποίο ντρέπομαι να πω στους γύρω μου. Δεν αντέχω άλλο του γονείς μου!
Κοντεύω τα 36 και έχω κουραστεί τον συνεχή έλεγχο και μία προστατευτικότητα που καταντάει υπερπροστατευτικότητα. Όσο και να μιλήσω δεν καταλαβαίνουν πως πλέον έχω δική μου οικογένεια, έχω δικές μου υποχρεώσεις, δεν μπορώ συνέχεια να είμαι διαθέσιμη γι’ αυτούς, δεν μπορώ συνέχεια να τρώμε παρέα κάθε εβδομάδα και δεν είμαι πλέον στην ηλικία που πρέπει να με προσέχουν ή να ελέγχουν τις επιλογές μου.
Ορισμένες φορές, νιώθω πως θα εκραγώ. Με ενοχλεί ο τρόπος που μεγαλώνουν, έχουν φτάσει σε μεγάλη ηλικία αλλά όχι τόσο μεγάλη για να φέρονται σαν άτομα, αβοήθητα που πνίγονται με τα πιο μικρά πράγματα καθημερινότητας. Με εκνευρίζει αυτό και με ανησυχεί για το μέλλον, που θα είναι πραγματικά μεγάλοι και ίσως να χρειάζονται παραπάνω βοήθεια για κάτι.
Τι θα αντικρίσω όταν θα περάσουν 10 χρόνια; θα πρέπει κάθε μέρα να ασχολούμαι μαζί τους; και πως είναι δυνατόν, να το κάνεις αυτό, με δική σου οικογένεια, δουλειά, σπίτι να προσέχεις και λίγο χρόνο για ‘σενα; νιώθω κάπως κακιά όταν τα σκέφτομαι αυτά και τώρα που μιλάω εδώ, αλλά κάπως έχω κουραστεί με την όλη κατάσταση. Δεν μπορώ άλλο αυτό το ελληνικό πρότυπο οικογένειας που είναι γαντζωμένοι πάνω σου. Θα το εκτιμούσα να σας ακούσω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπουχτισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι Έλληνες ζουν για τα παιδιά και μετά τα εγγόνια. Δεν έχουν ζωή, να πάνε μια εκδρομή με φίλους , διακοπές, ταξίδια , βόλτες. Είναι λυπηρό. Βέβαια τα παιδιά συχνά τους εκμεταλλεύονται για τα εγγόνια. Αν σου μεγάλωσαν παιδιά δεν πρέπει να μιλάς εκτός κι αν τους πλήρωνες Τώρα η επαφή μια Κυριακή για φαγητό και να τους φροντίσεις όταν το χρειάζονται είναι ωραίο να το κάνεις αρκεί να μη φέρονται κι αυτοί σα να είσαι υποχρεωμένοι να τους υπηρετείς ενώ ακόμα μπορούν Δώσε τους καμία ιδέα για εκδρομές με ταξιδιωτικό και αν αρχίσουν… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Έχω δει αρκετές φορές, γονείς από άλλες χώρες να έχουν χόμπι και περίγυρο, οπότε αφιερώνουν χρόνο εκεί και δεν περιμένουν ο ελεύθερος τους χρόνος να γεμίσει με την παρουσία των παιδιών. Υπάρχει μεγάλη προσκόλληση του Έλληνα γονέα στο παιδί και θεωρώ πως το παιδί μπορεί να νιώθει και τύψεις που δεν μπορεί να είνα δίπλα στον γονέα, στον βαθμό που αυτός θέλει. Θα ‘λεγε κανείς πως μοιάζει με σχέση εξάρτησης
Θύμα εκμετάλλευσης πέφτει η γυναίκα σε όλα τα στάδια.η γυναίκα,όχι οι γονείς γενικά.παιδι έφηβη, νεαρή γυναίκα, μητέρα παιδιών και ύστερη γιαγιά που θα κρατήσει το εγγόνι.Δεν μπορώ να καταλάβω το κονσεπτ “δεν έχω ζωή” όταν μιλάμε για ζευγάρι που ενδεχομένως έχουν και σόγια στην ηλικία τους.Σαν ζευγάρι δεν μπορούν να κάνουν πράγματα;
Είναι απλώς παρεμβατικοι.και οι Έλληνες γονείς είναι κάθε άλλο παρά αθώα πρόβατα.Οπως είχε πει και ο Μπέζος “ο Χίτλερ μπροστά στην ελληνική οικογένεια είναι αρνί” Ευελπιστώ οι νέες γενιές να είναι καλύτερες.
Σιγά μην τους λυπηθούμε κιόλας ενώ η γραφουσα πνίγεται με χίλιες δυο υποχρεώσεις
Το καταλαβαίνω κι αυτό που λες και το εχω δει. Ψυχαναγκαστικοι γονείς που δεν αφήνουν τα παιδιά τους να έχουν επιλογή.
Αυτό που λες το βιώνω και εγώ, αλλά από την οικογένεια του άντρα μου. Είναι πραγματικά αφόρητο το ότι δεν έκαναν σωστό προγραμματισμό και τώρα πληρώνει τα σπασμένα ο μεγάλος αδερφός.
Εγώ το έχω γράψει εδώ ότι δεν θέλω να τους φροντίσω στο μέλλον και με έχουν πει εγωίστρια. Αλλά ξέρεις τι; Δεν με νοιάζει. Είμαι η μεγαλύτερη εγωίστρια που υπάρχει στη Γη και είμαι περήφανη. Εάν δεν θέλω να ασχοληθώ είναι δικαίωμα μου. Το ίδιο και εσύ.
Δεν είναι κακό να πάρει κάποιος συνειδητοποιημένες αποφάσεις στη ζωή.
Αλλά όταν έχει την ανάγκη να τις ξορκίσει…
Οι γονείς του άντρα σου είναι υποχρέωση του άντρα σου!!
Λατρευω αυτην την απαντηση!! Ακριβως ετσι!! Μην αφησει να την χειριζονται χρησιμοποιοντας τυψεις. Αυτοι ειναι οι εγωιστες και το γυριζουν σε αυτην. Οτι σπειραν θεριζουν. Δεν κανουμε παιδια για να εχουμε νοσοκομες στα γεραματα και περναμε μια ζωη με ανευθυνοτητα και μετα φορτωνομαστε σε αυτα
Βρισκω παρα πολυ χειριστικο να το γυρνανε στα συναισθηματα σου ,ναι εμοιασα σε σενα. δεν θα δινω μονο εγω και εσυ θα παιρνεις.καλα φερομαστε στους καλους ανθρωπους και εγωιστικα στους εγωιστες
Είναι λυπηρό να έχουν μεγαλώσει άνθρωποι έχοντας αυτά μέσα τους.
Ό,τι και να γίνει χωρίς τους γονείς δε θα υπήρχαμε.
Τους οφείλουμε την ύπαρξή μας.
Κάποιοι στάθηκαν πιο τυχεροί από άλλους.
Τώρα εγωισμοί, ανευθυνότητα, τύψεις είναι λίγο ψιλά γράμματα…
Δυστυχώς για κάποιους είναι άμυνα μπροστά στα ψυχολογικά και ηθικά βάρη που (χωρίς τύψεις) τους φορτώνουν οι ίδιοι οι γονείς.
Πωπω σαν να το έγραψα εγώ. Μια από τα ίδια, κι ο άντρας μου μοναχοπαίδι. Η πεθερά μου ο ορισμός του εγωκεντρισμού και της επεμβατικοτητας. Χίλια τηλέφωνα την ημέρα, αναφορά τι θα κάνουμε, ποτέ δεν είναι καλά και αν δεν σηκώσουμε τηλέφωνο πάει ο νους της στο κακό οπότε για να μην πάθει κάτι πρέπει να το σηκώνουμε κτλ κτλ. Γελάω εγώ με αυτά. Ευτυχώς ο άντρας μου το χειριζόταν καλά από τότε που τον γνώρισα, και του βγάζω το καπέλο. Αλλιώς δεν θα ήταν άντρας μου τώρα, αλλά πρώην. Αλλά κι εγωωωω… Έκανα την πρακτική μου στο να γίνομαι… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω την ευκολία με την οποία μερικ@ δίνουν συμβουλές και κάνουν γενικεύσεις. Τα τραπέζια τις Κυριακές θα τα αναποωλείς στο μέλλον.. Ε, όχι, μπορεί και να μην τα αναπωλεί η γράφουσα, αντίθετα μπορέι να αισθανθεί πραγματική νακούφιση που δεν χρειάζεται πλέον να πηγαίνει. Το συναισθηματικό δέσιμο… Μπορεί να υπάρχει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ταυτόχρονα και πνίξιμο! Και όχι, δεν είναι καθόλου ωραίο να είσαι αποδέκτης αυτής της πραγματικότητας. Το να βρίσκεσαι σε μια τέτοια υπερπροστατευτική σχέση που απαιτεί χρόνο και ενέργεια και τραπεζώματα κάθε Κυριακή κι εσύ να ασφυκτιάς, όχι δεν είναι ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Φαντάζομαι όπως κι εσείς σχολιάζετε και δίνετε συμβουλές.
Ο καθένας με τις παραστάσεις του.
Αναφέρεστε σε οικογένειες προβληματικές, δυσλειτουργικές που δεν έχουν αναπτύξει βαθείς συναισθηματικούς δεσμούς.
Προφανώς υπάρχουν όλα τα είδη.
Δε φάνηκε η οικογένεια της ερωτώσας να βρίσκεται σε αυτή την κατηγορία.
Η ίδια γνωρίζει καλύτερα.
Σε μένα πάντως φάνηκε. Είναι 36χρονων με δική της οικογένεια και λέει ότι δεν αντέχει άλλο τους γονείς της που θέλουν να ελέγχουν τις επιλογές της. Και στην τελική όταν ο άλλος λέει ότι δεν τους αντέχει, κάποιο λόγο θα έχει. Το να του λέμε ότι αυτό θα του λείψει κ αλλά παρόμοια που απλά γεμίζουν ενοχές δεν καταλαβαίνω πού αποσκοπεί. Η ίδια γνωρίζει καλύτερα αλλά όταν λέει ότι δεν αντέχει αμέσως να την ακυρώσουμε κ να την πούμε εγωιστρια και αχάριστη.
Γι αυτό ο κάθε σχολιαστής έχει την οπτική του.
Κανείς δεν ακυρώνει και δεν χαρακτηρίζει.
Κάθε επιλογή εμπεριέχει ενοχές.
εισαι 36 οχι 16, θεσε τα ορια σου και προχωρα στη ζωη σου.
Το γεγονος οτι δεν έχεις βαθεις συναισθηματικούς δεσμους με τους γονείς εχει να κανει με τον τρόπο που μεγαλωσες δηλαδή είναι δική τους ευθύνη.η δημιουργια αυτου του συνασθηματικου κενού είναι ο λόγος για τον οποίο σου φαίνεται αβασταχτο να τους προσφέρεις βοήθεια..αν υπήρχε βαθυς δεσμός αυτό που θα ένιωθες θα ήταν οχι υποχρέωση αλλά ευθύνη και νοιάξιμο.. Δεν εχουν ολοι συναισθηματικη αλληλεπιδραση με τους γονεις ουτε δουναι και λαβειν..λυπάμαι… αν εισαι μοναχοπαιδι θεσε όρια και ξεκαθαρισε τη θεση και τους λογους της θέσης σου αυτης..αν ομωσ σε βοηθησαν ενεργά στην ενήλικη ζωή σου περα απο τα υλικα αγαθα ( σπουδες,… Διαβάστε περισσότερα »
Θα βάλεις όρια και θα ξεβολευτειτε όλοι σας.
Δεν υπάρχει κάτι άλλο
Άρχισε να μην ενημερώνεις για το κάθε τι και περιόρισε την επαφή μόνο τηλεφωνικά
Σιγά σιγά αραίωσε κ επισκέψεις
Δεν θα πάθετε τίποτα
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά εσύ τους έχεις δώσει αυτό το δικαίωμα. Οι γονείς είναι σαν τα σκυλάκια. Όπως τους μάθεις! Αφού δεν παιρνουν απο λογια, ξεκίνα να ξεκοβεις. Έχουν άποψη για τις επιλογές σου γιατί απλά τους λες τι επιλογές έχεις, κ αυτοί έχουν άποψη κ την λένε. Για σταμάτα να δίνεις αναφορά τι κάνεις κ πως το κανεις. Όσο για το μέλλον, ας ελπίσουμε να είναι υγιής οι άνθρωποι μέχρι το τέλος. Αλλιώς θα κάνεις ότι μπορείς εσύ, κ μετά θα δεις μήπως πάρεις καμία βοήθεια αν χρειαστεί. Σε περιπτώσεις γενικότερα που πρέπει να βοηθήσουμε γενικότερα, πάμε… Διαβάστε περισσότερα »
Απόλυτα κατανοητά αυτά που αισθάνεσαι, κι αν είσαι μοναχοπαίδι περισσότερο. Σιγά σιγά αντιστρέφονται οι ρόλοι… Είναι ωραίο που είσαι αποδέκτης αυτής της προστατευτικότητας όσο κι αν αισθάνεσαι ότι σε ζορίζει. Εσύ ξέρεις ποια είναι τα σημαντικά στη ζωή σου και πού θέλεις και μπορείς να δώσεις βάρος. Τα εβδομαδιαία τραπέζια που τώρα δικαιολογημένα σε βαραίνουν, θα τα αναπολείς στο μέλλον. Μην αγχώνεσαι για το μέλλον αλλά ας είσαι προετοιμασμένη. Τις περισσότερες πίστες μια φορά τις ζούμε, το παρελθόν και η πορεία καθορίζει το μέλλον. Όσο κι αν δεν το καταλαβαίνεις παίρνεις από τους γονείς,δε δίνεις μόνο, υπάρχει αλληλεπίδραση. Όλα καλά… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν ο άλλος λέει ότι δεν αντέχει άλλο τον έλεγχο και την υπερπροστατευτικότητα προφανώς υπάρχει λόγος που νιώθει έτσι. Γιατί να είναι ωραίο; Γιατί να ακυρώσουμε το συναίσθημα της; Ωραίο θα ήταν αν δεν την ζοριζε αν την έκανε να αισθάνεται το ίδιο, αν τη γέμιζε χαρά. Δεν φταίει η ίδια που αισθάνεται έτσι. Προφανώς οι γονείς κάτι κάνουν λάθος και της προκαλούν αυτά τα συναισθήματα.
Αγαπητή, η ζωή δεν είναι παιδική χαρά.
Μιλάμε για ενήλικες.
Οι ευθύνες των ενηλίκων έχουν κόπο, κούραση και δυσκολίες ,μας ζορίζουν.
Βάζουμε προτεραιότητες και προχωράμε.
Τα συναισθήματά μας είναι αληθινά και πρέπει να τα διαχειριζόμαστε.
Σε κάθε περίπτωση ,ο καθένας είναι υπεύθυνος των επιλογών του.
Επειδή νοιώθω ότι έχετε μια ταύτιση, αν δεν είναι ωραίο και υπάρχουν μόνο αρνητικά συναισθήματα για τους γονείς, μπορεί να ξεκόψει.
Δεν είναι όλες οι ρίζες καλές αλλά όσο και να θέλουμε να ξεφύγουμε, εκεί θα είναι.
Η ζωή έχει κόπο και φυσικά οι ευθύνες δεν είναι ευχάριστες. Αλλά αν βλέπει τη σχέση με τους γονείς ως μια ευθύνη και δεν παίρνει χαρά από αυτό κάπου γίνεται λάθος. Η σχέση και η επαφή με τους γονείς δεν είναι άλλη μια υποχρέωση ενηλίκων ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να βιώνεται ως τέτοια κατά τη δική μου άποψη. Αυτό επισημαίνω. Καμία ταύτιση.
Είναι ισόβια υποχρέωση σε αυτούς που σε έφεραν στη ζωή.
Όταν παίρνει την έννοια της υποχρέωσης χάνεται η ουσία. Πιο πολύ με φυλακή μοιάζει πάρα με αγάπη.
Ο καθένας όπως το φτιάχνει μέσα του.
Μπορεί να πάρει το καπελάκι του και να φύγει.
Αν δεν θες έλεγχο θέσε αυστηρά ορια,αν βλέπεις ότι χρειάζονται βοήθεια που δεν μπορείς να προσφέρεις,πάρε τους μια εσωτερική να τους βοηθάει με ότι δεν μπορούν.
Απλό.
Μην πνιγεσαι σε μια κουταλιά νερό,όλοι μας κάποια στιγμή αντιμετωπίζουμε γονείς που νιώθουν ανήμποροι και θέλουν να σε έχουν από κοντά για βοήθεια.
Αν δεν μπορείς εσύ, πάρε τους μια γυναίκα!
Εχεις δικιο και μπορεις ακομη να βαλεις ορια σιγα σιγα,ειναι αποπνικτικη η κατασταση που περιγραφεις.Ελληνικη παθογενεια.Αλλα επειδη μιλας και για 19 χρονια μετα,ελπιζω να μην υποκρυπτεται μια αλλη ελληνικη παθογενεια.Χρησιμοποιουνται οι γονεις ως αμισθοι εργαζομενοι,κ μετα θυμομαστε οτι ειναι βαρος…