Θα ήθελα να δημοσιευτεί η ιστορία μου, από ενδιαφέρον για τα σχόλια.
Είμαι 46 και αρκετά εμφάνισιμη και φαίνομαι τουλάχιστον 8 χρόνια νεώτερη καθώς όπως γελώντας λέω “είναι γιατί δεν παντρεύτηκα ούτε έκανα παιδιά” (Αυτά για μια πρώτη παρουσίαση)
Στον τομέα των σχέσεων ποτέ δεν τα πήγα καλά και το ένιωθα από μικρή πως δεν θα πηγαινε καλά. Θες η οικογένεια (απλοί συνηθισμένοι άνθρωποι που παντρεύτηκαν με προξενιό με όλη την ψυχική αποξένωση που βίωσα) , θες ο χαρακτήρας μου (λίγο φεμινίστρια από μικρή, ελεύθερο πνεύμα με όρεξη για ζωή), θες τα κοινωνικά κριτήρια των αντρών (δήλωση της Ρένας που με βρίσκει απολύτως σύμφωνη) , θες όλα μαζί η κάτι άλλο, το αποτέλεσμα είναι πως συνήθως μη διαθέσιμους συναισθηματικά ερωτευομουν η με προτιμούσαν άτομα που απλά θελαν (χωρίς πολλα πολλα) οικογένεια.
Οι συναισθηματικά μη διαθέσιμοι στο τέλος ανακαλυπτα ότι ο λόγος ήταν ένα κοινωνικό κριτήριο, ένα προσον που δεν είχα.. Την περίοδο της σχεδόν σχέσης όμως πάντα φρόντιζαν να μου προσάψουν ελλείψεις, είτε εμφάνισης είτε συμπεριφορας για να φανεί ότι ευθυνομαι εγω. Εν ολιγης.. ποτε δεν ημουν αρκετή. Και όχι ουτε αυτοί ήταν, το αντίθετο μάλιστα, αλλά αυτό ελάχιστη σημασία είχε (όταν στο τέλος αποκαλυπτόταν).
Μια ανάσα λοιπόν.. Και στον επόμενο μη διαθέσιμο.
Οι άλλοι που θέλαν σοβαρή σχέση ήταν άτομα που έφτασαν σε ηλικία η από παντα αυτό θέλανε, χωρίς πολλα πολλα και απλά θελαν μια κοπέλα. (Κανένας δεν με ήθελε, την δουλειά τους θελαν να κάνουν όλοι)
Τέλος πάντων, το αμοιβαίο δεν το γνώρισα ποτε. Συμβιβαστηκα καναδυο φορές με σχέσεις που δεν γουσταρα και έφτασα στα όρια της απελπισίας, και από την άλλη η απελπισία όταν δεν με ήθελαν. Και σαφέστατα προτιμω την δευτερη. Κάτι καλυτερο απο αυτο δεν γνώρισα.
Στο σήμερα και στα 46 μου χρόνια ξεπερνώντας μόλις άλλον έναν συναισθηματικά μη διαθέσιμο, με προσεγγιζει ξανά ένας πρώην (μη διαθέσιμος και κείνος στο παρελθον). Ο έρωτας της ζωής μου θα τολμούσα να πω, καθώς κοντεψα να τρελαθω από την καψουρα που του είχα. Δεν με ήθελε, φρόντιζε ξεκάθαρα να μου το δείχνει, όμως ήθελε να με κρατάει και δέσμια.
Τέλος παντων το πηρα απόφαση, έφυγα ξεκολλησα εντελώς, γνώρισα καναδυο ακόμα μη διαθέσιμους και στο σήμερα και στην ηλικία που είμαι καταλήγω να τραγουδάω ” Θεέ μου την δευτερη φορα που θα έρθω για να ζησω οσο η καρδιά και αν λαχτάρα δεν θα ξαναγαπήσω”. Ναι νιώθω απογοήτευση και θυμό μαζί.
Τέλος παντων (ξανά) ο πρωην είπαμε γυρισε. Έζησα να το δω και αυτό. Μετανιωμένος λέει, το μεγαλύτερο του λάθος που με άφησε τότε. Όντας ξενέρωμενη πλεον είδα με σηκωμένο φρυδι την επιστροφή του.
Δεν βρήκε αυτό που ήθελε και κάτι η ηλικία που περασε (45) κάτι κατραπακιες που του έστειλε η ζωή, έκανε απολογισμό και είδε ότι ήμουν ότι καλυτερο είχε; (θα το θελα) . Απλά ο άνθρωπος θέλει παιδι και μια καλή μάνα για να το μεγαλώσει παραδοσιακά (γυναίκα σπίτι, άντρας δουλειά). Αντε επειδή οι συνθήκες ζωής έγιναν ακριβές να δουλέψω.
Και.. Παρόλα αυτα δεν μ αγαπάει. Φαίνεται και το νιώθω. Τυπικα προσπαθει να είναι σωστος, να με πεισει, αλλά ξεκάθαρα και αυτός την δουλεια του θέλει να κάνει. Με εκτιμα μεν, με γουστάρει, αλλά δεν νιώθω ότι με αγαπάει (και δεν γελιέμαι). Είναι τόσο τραγικά αστείο που δεν ξέρω αν πρεπει να γυρίσω στον Θεό και να πω “τι άλλο θα μου στειλεις θεε μου. Μου χάλασες και αυτό το όνειρο ” Της επιστροφής ντε του πρωην” που μάλλον όλες αλλιώς φαντάστηκαμε.
Θέλει και παιδι λέει. Του ξεκαθαρισα γελώντας πως περασαν τα χρόνια. Μου λέει πως μπορεί να γίνει με εξωσωματική.
Στην φάση που είμαι εγώ όμως τώρα, και με τον συγκεκριμένο, δεν έχω όρεξη ουτε με τον παραδοσιακο τρόπο (δεν το συζητώ καν να μπω σε διαδικασία εξωσωματικής. Απλά γελάω με την σκεψη).
Όλα αυτά λέγονται σε κουβέντες (να χαμε να λέμε) . Μετά λέει πως δεν ξέρει αν αυτός μπορεί να κάνει παιδι, αλλά δεν με γελάει και ουτε εμπιστοσύνη έχω.
Περνάμε καλά παντως όσες φορές βρεθήκαμε το τελευταίο διάστημα. Εγώ τον δουλευω, αυτός προσπαθει, όσοι μας βλέπουν λένε πως είμαστε ταιριαστό ζευγάρι σε όλα, γενικά ένα ωραίο κλίμα, χωρίς καμία ερωτική διάθεση από πλευράς μου,, όσες φιλότιμες προσπαθειες και αν έκανε να με ρίξει.
Και εδώ θέλω την άποψη σας. Μόλις χθες ξαναβρήκαμε, έφαγε παλι άκυρο σε ερωτική προσέγγιση, καλά περάσαμε κατά τα αλλά.
Δεν υπάρχει περίπτωση να τον ερωτευτω ξανα. Δεν τον μισώ όμως και ώρες ώρες τον λυπάμαι. Αναρωτιέμαι αν θα μπορουσα να έχω μια συμβατική σχέση μαζί του. Όπως τόσοι κάνουν
Δεν έχω πια όρεξη να γνωρίσω κανέναν άλλον. Βαρέθηκα.. Κάθε φορά, δίνω αγώνα να σταθω ξανά στα ποδια μου. Το πηρα απόφαση πλέον, δεν υπάρχει κανείς για μένα.
Αυτό το απομεινάρι ενός μεγάλου έρωτα από πλευρα μου μόνο, που χασμουριέμαι όταν με πλησιάζει είναι αυτό που μου κληρώνει η ζωή; (τόσο άδικο λέω, αλλά ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη)
Αντε και να βρω κάποιον άλλο να ερωτευτώ και αντε να με θέλει (στην αρχή) ποιος μου λέει ότι δεν θα καταλήξω χειρότερα ξενέρωμενη;
Από την άλλη τρέμω την δέσμευση. Γενικά την ετρεμα. Θα γίνουν αλυσίδες τα δεσμά, και το στήριγμα που θα έχω (αυτό λένε όλοι) εγώ το βλέπω φορτωμα.
Κάποτε μικρή όταν πιεζομουν να παντρευτω έβλεπα όνειρο ότι παντρευομουν και δεν ήθελα. Το ίδιο όνειρο είδα χθες 20 χρόνια σχεδόν μετά. Σημάδι ότι πιεζομαι παλι.
Επίσης βλέπω, πως καλά θα τον βολέψω μιας και αυτός ότι θέλησε τελικά θα το έχει και στην ώρα που το θέλει (45 αποφάσισε το παιδι να σοβάρεψει)
Δεν το βλέπω καλό το deal δηλαδή.
Πριν βιαστείτε να πειτε “φυγε” πράγμα που και εγώ το είπα από την πρωτη στιγμή και ακόμα το λέω, ας δουμε λίγο το θέμα και από άλλες οπτικές.
Δεν είμαι κορίτσι πια για να ακουσω τις χιλιοειπωμενες ατάκες “υπομονή να είσαι ο εαυτός σου και θα έρθει”.
Έχουμε ατάκα ανάλογη της ηλικίας μου;
Αλήθεια τι συμβουλές προβλεπονται από δω και περα για γυναίκες σαν εμένα; Διακρίνω ένα κενό.
Σαν τους μελλοθανατους στα νοσοκομεία που τους αποφευγουν οι γιατροί γιατί τους θεωρουν ξεφλημενους , συν ότι δεν εκπαιδευτηκαν να αντιμετωπίζουν έναν μελλοθανατο, όποτε απλά τον αγνοουν. Το είδα με τον πατέρα μου.
Βλέπω εδώ αναρτήσεις νεώτερων γυναικών που μας “παιρνει” ακόμα να τις λέμε την ατάκα της υπομονης. Εγώ είμαι η μόνη ελευθερη 46χρονη που απέμεινε και εδώ μέσα;
Πως λοιπόν πείθεις μια 46 πως έχει ακόμη άλλη μισή ζω μπροστά της (εντάξει.. Ουτε ακριβώς μισή, και σίγουρα όχι όπως την ήξερε ως τώρα την ζωή της) .
Και αυτό ακριβώς με προβληματιζει..
Και είμαι πια κουρασμένη. Σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής μου νιώθω γεμάτη ενέργεια να κάνω αλλά τόσα. Επαγγελματικα βρίσκομαι καλά, απο εμφάνιση βλέπω το ίδιο ενδιαφέρον από αντρικά βλέμματα (παράπονο δεν έχω, της προκοπής δεν βρήκα ποτε) έχω ακόμα την φρεσκάδα της νιοτης μάλλον γιατί είμαι ακόμα νέα στην ψυχή, και γεμάτη όρεξη για ζωή οπως ήμουν πριν 20 χρόνια, αλλα σ αυτόν των σχέσεων είμαι κουρασμένη απογοητευμένη και γερασμένη.
Προσπαθώ να διακρίνω το μέλλον μου μ αυτες τις δυο επιλογές γιατί τρίτη δεν βλέπω.
Η μάλλον η τρίτη είναι να με αφήσει γιατί παιδι δεν θα μπορέσω να κάνω. Και ναι, σίγουρα αυτή είναι η χειρότερη, γιατί θα μείνω μόνη αφου με παρατησε.
Μεταξυ μας πάντως ουτε τον ίδιο τον κόβω να έχει κουράγιο να ψάξει για μάνα, και ακόμα και αν την βρει την λυπάμαι. Και αυτος νομίζω το ίδιο νιώθει. Με μένα νιώθει οικεία, το ίδιο και εγω. Αυτό!
Πολυ ωραια.. Παρά πολυ ωραια όλα.
Χρόνια επέλεγα την μοναξιά γιατί είχε ελπίδα για αλλαγή, αλλα τώρα μας τελείωσε η ελπίδα.
Τώρα έχει μόνο μοναξιά το μενού, και όχι την μοναξιά της νιοτης. Η μεγαλύτερη ηλικία θέλει παρεα λένε. Και όχι αυτόν, ποιον;
Το σεξ μαζί του δεν το έθιξα, είναι αγκάθι για την ώρα. Δεν τον επιθυμώ ουτε στο ελάχιστο για την ώρα. Μήπως όμως μου βγαίνει αντίδραση γιατί μόλις τωρα ξεπερνώ εναν άλλον;
Άλλωστε κάποτε τον ήθελα πολυ
Σίγουρα θέλω να σκεφτω, απόφαση δεν παιρνω έτσι βιαστικα. (Μικρη είμαι ακόμα). Σκέψεις ήθελα να μοιραστω και γνώμες να ακουσω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Vasia
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Επειδή είναι μεγάλο σχολείο οι ζωές των μεγαλύτερων γυναικών, θα σου πω για την κολλητή της γιαγιάς μου, το Χαρικλακι. Το Χαρικλακι παντρεύτηκε στα 52. Κάθε φορά που αναφερόταν στην εποχή πριν από το γάμο της, έλεγε “Όταν ήμουν γεροντοκόρη…” Μια μέρα, έφηβη τότε εγώ, την “μάλωσα” που χρησιμοποιούσε αυτό το γεροντοκόρη. Και τότε μου είπε το εξής: Όταν το Χαρικλακι ήταν 47 ετών, πέθανε η γιαγιά της. Ετων 97! Στην κηδεία της γιαγιάς, κάποιος της ευχήθηκε να πάρει τα χρόνια της. Γύρισε σπίτι και το μόνο που σκεφτόταν ήταν ότι έχει μπροστά της αλλά 50 χρόνια ζωής! Περισσότερα από… Διαβάστε περισσότερα »
ΥΠΕΡΟΧΟ
Από τις ιστορίες που σου δίνουν ελπίδα και πρόσωπα που λειτουργούν ως πρότυπα ζωής. Δυστυχώς αδυνατούμε να καταλάβουμε πόσο σύντομη είναι η ζωή.
Τι όμορφη ιστορία! Να ζήσετε να το θυμάστε το Χαρικλακι! Κι εγώ είμαι σε μια παρόμοια απελπιστική κατάσταση με τη γράφουσα και πιστεύω ότι απλά ανήκω σε μια κατηγορία ανθρώπων που δεν είναι προορισμενοι να ζευγαρώσουν με κανέναν.
Είμαι & εγώ συνομήλικη σου Vasia και με μία αντίστοιχη ερωτική πορεία. Από όλα τα σχόλια που διάβασα πολύ προσεκτικά, συμφωνώ περισσότερο με τη JoanneK. Ούτε και εγώ πιστεύω ότι ευθύνεσαι εσύ ή έχεις φόβο δέσμευσης. Φίλοι μου το υπαινίχθηκαν για μένα αλλά η δική μου ενδοσκόπηση και αντίληψη δεν συνάδει με αυτή την ερμηνεία. Είναι πολύ υπεραπλουστατευτική πιστεύω. Έχω κάνει χρόνια ψυχοθεραπεία με πολλούς και διαφορετικούς θεραπευτές σε Ελλάδα και εξωτερικό, έχω διαβάσει άπειρα βιβλία σχετικά αλλά δεν βοηθήθηκα ιδιαίτερα. Έμαθα μόνο, αφού πληγώθηκα βάναυσα, να φεύγω όταν νιώθω ότι τα συναισθήματα δεν είναι αμοιβαία. Παλαιότερα είχα την εντύπωση… Διαβάστε περισσότερα »
Από τις πιο ωραίες απαντήσεις. Συμφωνώ απόλυτα!
Σε πολλά προαναφερθέντα συμφωνώ όμως… Νομίζω πως δεν βοηθάει να υπέραναλύουμε τους λόγους που μας γουστάρουν οι άλλοι καθώς δεν είναι συνήθως οι λόγοι για τους οποίους θεωρούμε εμείς πως αρέσουμε. Δικαίωμα του άλλου να μας θέλει για τους λόγους του (αρκεί να μην εκμεταλλεύεται φυσικά). Το αποτέλεσμα και η συμπεριφορά μετράει. Το πρόβλημα σε αυτές τις ηλικίες είναι πως λόγω πείρας βγάζουμε αμέσως συμπεράσματα (συχνά σωστά), μας φαίνονται οι άντρες διάφανοι. Αυτό δεν επιτρέπει όμως να είμαστε ανοιχτές σε μια άλλη δυναμική που δεν έχουμε ζήσει. Εγκλωβιζόμαστε σε αυτό που έχουμε χτίσει γύρω μας και περιμένουμε να έρθει κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Βλέπω έναν άνθρωπο που τρέμει τη δέσμευση και μας το λέει, το ξέρει. Αναρωτιέσαι γιατί έπεφτες πάντα σε μη διαθέσιμους; Προφανώς τους επέλεγες γιατί σου έδιναν τη σιγουριά ότι δε θα δεσμευτείς κι όταν αποφάσιζες να το λήξεις ήταν πιο εύκολο να φύγεις ρίχνοντας την ευθύνη αποκλειστικά σε αυτούς. Αν πραγματικά θες να είσαι με έναν άνθρωπο, χρειάζεται να βρεις τι είναι αυτό που σε κάνει να μη θες να δεσμευτείς. Μέχρι τότε απλά θα συνεχίζεις να ζεις σε έναν φαύλο κύκλο. Η περίπτωση που περιγράφεις δε θα σου σπάσει τον κύκλο, συνεχίζεις το ίδιο μοτίβο. Θα λήξεις κι αυτή… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καμία περίπτωση δεν είναι σωστή επιλογή να παραμείνεις σε μια σχέση με έναν άνθρωπο για τον οποίο μιλάς τόσο απαξιωτικά και του το δείχνεις. Η μοναξιά που νιώθεις, η κούραση και το ανικανοποίητο θα διογκώνονται όσο συνεχίζεις να αναλώνεσαι σε σχέσεις που δεν σε καλύπτουν. Ίσως η ψυχοθεραπεία να σε βοηθούσε να ανακαλύψεις για ποιο λόγο επιμένεις ότι κανένας δεν σε αγάπησε πραγματικά, αλλά δεν λες αν εσύ τελικά αγάπησες κάποιον από αυτούς και τί είναι αυτό που πραγματικά θες από μία σχέση. Σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεσαι, το να φροντίζεις και να αγαπάς τον εαυτό σου είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Γεια σου συνομιληκη. Γενικα θα σου ελεγα οτι αυτος εχει τελειωσει για σενα και να μη συμβιβαστεις, ΑΛΛΑ: Αν εχεις βαρεθει να εισαι μονη και συνειδητα τον κρατας για συντροφικοτητα και επειδη ειναι το next best thing, το καταλαβαινω και καλα κανεις. Κρατα τον προσωρινα ομως. Δικαιωμα σου ειναι. Ειναι βεβαια λιγο ξενερωτικο χωρις σεξ, αλλα μπορει καποια μερα να σηκωθεις και να δεις οτι εχεις ορεξη για σεξ γενικως, μονο με αυτον οχι. Ε, εκει θα ειναι ξεκαθαρα τα πραγματα και θα τον αφησεις. Για παιδια και τετοια πραγματα μην ακουω, αυτος μπορει να κανει και στα 60, εσυ… Διαβάστε περισσότερα »
Μου προκάλεσε μια θλίψη η ερώτηση σου. Παρ όλο που αρκετά από αυτά που λες θα μπορουσα να τα έχω γράψει κι εγώ. Το ότι δε βρίσκεις κάτι αμοιβαίο και πέφτεις πάντα σε συναισθηματικά μη διαθέσιμους, το καταλαβαίνω απολυτα, είναι κάτι που αφορά πολλές γυναίκες. (Αλήθεια, στους συναισθηματικά μη διαθέσιμους, το κοινωνικό που κολλα; Αυτο δεν το κατάλαβα. Αν δε σε γούσταραν ή αν είχαν άλλη, δεν πα να σουν καθηγητρια πανεπιστήμιου, πάλι δε θα σε ήθελαν. Μαλλον προφασεις σου έλεγαν.) Δε θα σου πω πως ευθύνεσαι εσύ, ούτε πως φοβάσαι τη δέσμευση. Όσοι έχουν ζήσει αμοιβαιες καταστάσεις, δεν έχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλησες μεσα απο την καρδια μου!
΄Δεν τον μισώ και ώρες-΄ώρες τον λυπάμαι’! Δεν τον αφήνετε να πάει στην ευχή του Θεού λέω γω!
Γεια σου Βάσια, λυπάμαι για τον πατέρα σου. Ελπίζω να είσαι καλά τώρα. Λοιπόν, εγώ είμαι 35 όποτε δεν μπορώ να δω κάποια πράγματα απ το πρισμα σου αλλά κάποια αλλά νομίζω είναι καθολικά. Ίσως οι παρακάτω ερωτήσεις να σε βοηθήσουν. Για αρχή, γιατί πρέπει να πέφτεις απ τη μια σχέση στην άλλη για να ξεπεράσεις έναν άλλον; Γιατί εφόσον αυτός ο άνθρωπος δε σου προσφέρει κάτι ερωτικο (δε θες σεξ, δε θες σχέση, δε θες παιδιά, κλπ) έχεις μπει σε αυτή τη διαδικασία; Γιατί ντε κ καλά πρέπει η επιστροφή του πρώην να ναι λυτρωτική; Δεν έχει κάνει τον… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχει τίποτα ελκυστικό στη σχέση μαζί του: ούτε τον θέλεις (πια) και αυτός ψάχνει μια σανίδα να σωθεί, τίποτα άλλο. // Η μοναξιά μπορεί να είναι σκληρό ή υπέροχο πράγμα, εξαρτάται από τον άνθρωπο και τη φάση.// Αυτό που είδα εγώ στο γράμμα σου είναι ότι δεν έχεις αγαπήσει αληθινά τον εαυτό σου. Αν το καταφέρεις, θα βρεις απαντήσεις σε όλα. // Είσαι πολύ όμορφος άνθρωπος. Καλή τύχη.
Εισαι νέα .Σε παρακαλώ πίστεψε το και πάρε αποφάσεις (αν δε θες παιδί ,δε κατάλαβα τελικά αν θες συγγνώμη)σαν να ήσουν 35.Δηλαδη στην ηλικία μου .Είσαι νέα ρε γμτ !Είσαι 46 ε δηλαδή δε θα βρεθεί αν ψάξεις κάτι καλύτερο μέχρι τα 50;Δε το δέχομαι .Αν όμως πιστεύεις ότι δε θα βρεθεί ,κάνε το καλύτερο που μπορείς για τον εαυτό σου με τα δεδομένα που υπάρχουν τώρα στη ζωή σου .
Σου εύχομαι να κάνεις αυτό που θα σε κάνει ευτυχισμένη.ΕΙΣΑΙ ΝΕΑ.