Burnout, τραύμα ή απλά… δεν κάνω για τη δουλειά;
Καλημέρα, σας ζητώ συγγνώμη εάν το θέμα αυτό δεν αφορά τη σελίδα.
Εργάζομαι ως επαγγελματίας υγείας. Ή τουλάχιστον έτσι δηλώνω. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου κατευθείαν και ξεκίνησα να εργάζομαι αμέσως. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων έχω αλλάξει 2 φορές νοσοκομεία (και μια κλινική), στο ένα εκ των οποίων το περιβάλλον ήταν ιδιαίτερα μη εκπαιδευτικό και ψυχοφθόρο για εμένα.
Η αλήθεια είναι πως νιώθω ότι έχω υποστεί αρκετό bullying στα πλαίσια της εργασίας μου, με πολλούς τρόπους (σχόλια, κουτσομπολιό, χαρακτηρισμούς-απειλές, λεκτική, ψυχολογική και ενίοτε σωματική βία, αμφισβήτηση-ακύρωση, προσωπικές αποτυχίες) από άτομα διαφόρων ιδιοτήτων, ανεξαρτήτως φύλου. Πλέον θεωρώ δεδομένη μία καθημερινότητα με bullying, με τις εξάρσεις και τις υφέσεις του.
Το ζήτημα είναι ότι φοβάμαι πως με έχει καταπιεί όλο αυτό. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, συχνά θα ανακαλέσω στη μνήμη μου κάποιο περιστατικό βίας που θα με γεμίσει άγχος και θυμό και θα με αποσπάσει από τις δραστηριότητές και το διάβασμά μου, μέχρι που θα εξαντληθώ και θα κοιμηθώ, ώστε να ξεκινήσει πάλι αυτός ο κύκλος το επόμενο πρωί. Να επισημάνω ότι αυτό δε μου συμβαίνει εντός του ωραρίου εργασίας μου, τότε απλά νιώθω (πέραν του αισθήματος ευθύνης) ένα μόνιμο, ανάμεικτο αίσθημα «επιφυλακής» αλλά και «αορατότητας» παράλληλα.
Για να είμαι ειλικρινής πάντοτε ήμουν άνθρωπος χαμηλών τόνων και δυσκολευόμουν να βάλω όρια.
Δε νομίζω ότι έχω προκλητική συμπεριφορά, δεν ήθελα ποτέ να έχω ύφος, να «μοστράρω», να αποκτήσω κονέ ή συντρόφους γιατρούς και απεχθάνομαι το χρηματισμό. Το πρόβλημα ωστόσο νομίζω έχει γίνει σύνθετο πλέον, αναρωτιέμαι εάν είναι βιώσιμος αυτός ο τρόπος σκέψης, εάν αυτή η νοοτροπία είναι υγιής για μία επαγγελματία υγείας. Φοβάμαι ότι υποσκάπτω την εκπαίδευση και την καθημερινότητά μου, φοβάμαι μήπως απαξιώνω, απορροφημένη στα όποια θέματά μου, αυτούς που με έχουν ανάγκη…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Happy patients
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πραγματικά στενοχωρήθηκα παρά πολύ με αυτό που διάβασα. Οκ, σχόλια και κουτσομπολιά υπάρχουν στους περισσότερους χώρους εργασίας, χωρίς να εννοώ ότι είναι σωστό να γίνονται, όμως γίνονται. Αλλά να φτάνεις σε σημείο να βιώνεις ψυχολογική και σωματική βία ;;; Από συναδέλφους, από ασθενείς από ποιους;;; Ακόμη και να είχες κονέ ή συντρόφους γιατρούς, αυτό δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να σου συμπεριφέρεται με τον τρόπο που περιγράφεις. Νομίζω ότι χρειάζεσαι άμεσα ψυχολογική βοήθεια, διότι πρέπει πρώτα από όλα να θωρακίσεις την εαυτή σου και σταδιακά να αφήσεις πίσω τα τραύματα που σου έχει αφήσει όλη αυτή η εμπειρία. Σου… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που περιγράφεις είναι η καθημερινότητα στο ΕΣΥ . Και ακόμα και αν δεν σε έχει κάψει τώρα, θα σε κάψει με μαθηματική ακρίβεια στο μέλλον. Θα πρεπει με καποιο τροπο να φροντιστεις. Δύο δρομοι 1. Αν συνεχισεις παραλληλα να δουλευεις θα φροντιστεις με συστηματικές συνεδρίες με ψυχολόγο, αυστηρή οριοθέτηση στη δουλειά (οσο μπορεις), με ενσυνειδητοτητα ζωή στον ελεύθερο σου χρόνο (ότι κάνεις θα πρέπει να είσαι παρουσα ειναι πολυ σημαντικό) και με υποστήρικτικο δίκτυο φίλων/συγγενων που θα γνωρίζουν πλήρως την κατάσταση. 2. Αν μπορείς με καποιο τροπο να κάνεις ένα διάλειμμα απ την δουλειά ώστε πάλι με συστηματικά ψυχοθεραπεία,… Διαβάστε περισσότερα »
Αν κάνεις ειδικότητα, γιατί αυτή την εντύπωση μου βγάζει η επιστολή, μια σφιχτή αγκαλιά από μένα ❤️. Ξεκίνα ψυχοθεραπεία asap, για να μάθεις να βάζεις όρια και γίνεις πιο διεκδικητική, αλλιώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνεις σα τα μούτρα τους ή να πάθεις burnout και να παραιτηθείς. Τώρα όλα αυτά που λες δυστυχώς συμβαίνουν σε μεγάλο βαθμό στα περισσότερα νοσοκομεία και ειδικά στα πανεπιστημιακά, όπου ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος, αλλά κάπου σκάλωσα με τη σωματική βία, τι εννοείς? Αν σου άσκησε ο οποιαδήποτε σωματική βία και εχεις μάρτυρες, αποδείξεις, πας στη διοίκηση του νοσοκομείου μαζί με δικηγόρο. Για τη λεκτική/ψυχολογική… Διαβάστε περισσότερα »