Προσωπική ιστορία: Αυτός είναι ο διάσημος, ο μορφωμένος, ο έξυπνος κι εγώ η άσχετη, μικρή κι ανόητη

Ήμουν «μεγάλη» – 30 χρονών, παντρεμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο και 2 παιδιά όταν τον γνώρισα. Εκείνος μεγαλύτερος 10 χρόνια, διάσημος καθηγητής σε σχολή που αποφάσισα να σπουδάσω για να αλλάξω ρότα καριέρας μετά τις αρχικές μου σπουδές και ιδιαιτέρως άσχημος εμφανισιακά. Αλλά με μια φήμη γυναικά που τον συνόδευε, έναν αέρα αντισυμβατικού, μορφωμένου επαναστάτη. Όταν τον πρωτοπλησίασα για θέματα επιστημονικά της σχολής, έδειξε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για ό,τι του έλεγα, μου έδινε πολλές ώρες την προσοχή του με έκανε να νοιώσω μοναδική και ξεχωριστή – σε αντίθεση με ό,τι πχ εισέπραττα από τους γονείς μου που μου έλεγαν «ό,τι και να κάνεις να ξέρεις πως κάποιος άλλος το έχει κάνει καλύτερα από σένα». Πετούσα στα ουράνια, ένοιωθα διάνοια, κι εκείνος συνέχιζε ένα πολύ έντονο φλερτ που δεν άργησε να ενταθεί κάποια μέρα μεσημέρι στο γραφείο του. Με βούτηξε με κόλησε στον τοίχο, έσκισε καλσόν, έχωσε χέρια μέσα μου, φιλούσε παντού με βία. Ξαφνιάστηκα, δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, αλλά μου άρεσε, ένοιωσα πολύ δυνατή που μπορούσα να προκαλέσω τέτοιο έντονο πόθο σε έναν σπουδαίο και γνωστό άνθρωπο σαν αυτόν. Τρομάρα μου…

Ακολούθησε ένας χρόνος γοητείας: με έπαιρνε παντού μαζί του σε συνέδρια στο εξωτερικό (με δικά μου έξοδα – συχνά πλήρωνα και τα δικά του), με παρουσίαζε σε ακαδημαϊκούς κύκλους που δεν είχα ξαναμπεί ως την νέα διάνοια που ανακάλυψε κι εγώ μεθυσμένη τον είχα κάνει θεό. Βέβαια άκουγα τις σπόντες και τα υπονοούμενα ότι έτσι κάνει με όλες τις ευπαρουσίαστες φοιτήτριές του, ότι είναι ασταθής, ότι μπορεί να γίνει βίαιος. Μέχρι κι εκείνος μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε ότι φοβήθηκε τον εαυτό του όταν είδε ότι γινόταν βίαιος με τη γυναίκα του. Μου περιέγραψε περιστατικό ότι την έσπρωξε από τη σκάλα, τη χτύπησε, αλλά εγώ εκεί: μαγεμένη. Μου έλεγε ρητά ότι πάει και με άλλες, στεναχωριόμουν, πλάνταζα στο κλάμα, στην αρχή διαμαρτυρόμουν, αλλά ήταν τόσο χειριστικός: «εσύ είσαι ξεχωριστή, δεν καταπιέζεσαι από τις μικροαστικές αντιλήψεις για μοναδικότητα στη σχέση. Οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν τι έχουμε εμείς οι δυό». Κι αφού οι άλλοι αποκλείεται να καταλάβαιναν, δεν μιλούσα σε κανέναν για τον πόνο που γινόταν αβάσταχτος μέρα με τη μέρα. Από εκεί που στην αρχή ήμουν η Θεά του, άρχισα να γίνομαι το ενοχλητικό σκουπίδι που «απλά» τον βοηθούσα στη δουλειά. Εννοείται ότι είχα φορτωθεί ό,τι έκανε, εγώ έγραφα τα κείμενα για τα οποία τον εκθείαζαν οι ειδικοί (χωρίς ούτε μια αναφορά στο όνομά μου), εγώ έκανα την έρευνα που τον έκανε να ξεχωρίζει στο χώρο, εγώ ετοίμαζα τις παρουσιάσεις για τα μαθήματά του που έκαναν θραύση, εγώ είχα όλες εκείνες τις δημιουργικές ιδέες με τις οποίες γελούσε λέγοντάς μου «είσαι άσχετη» όταν του τις έλεγα, αλλά λίγο αργότερα τις παρουσίαζε ως δικές του, κ.λπ, κ.λπ. Επαναλάμβανε με κάθε ευκαιρία ότι η σχέση μας είναι εξουσιαστική κι έτσι πρέπει να είναι: αυτός είναι ο διάσημος, ο μορφωμένος, ο έξυπνος κι εγώ η άσχετη μικρή κι ανόητη (Ήμουν τριαντάρα, βέβαια, με 2 πτυχία κι ένα μεταπτυχιακό).

Εκλιπαρούσα για ένα χάδι – το έδινε με το σταγονόμετρο, σαν ένα είδος ανταμοιβής «όταν ήμουν καλό κορίτσι». Κι εγώ προσπαθούσα όλο και πιο πολύ να είμαι αντάξια των προσδοκιών του κι όμως ποτέ δεν τον ικανοποιούσε η προσπάθεια.

Ταυτόχρονα, με υποτιμούσε, με έβριζε «αμόρφωτη», «μικροαστή», «σκουλίκι», «μουνόπανο», «καριόλα», «υστερική», «σκατομαλάκω», «αρχίδι», «ξεδιάντροπη». Μου φώναζε, όταν άρχισε να μου πετάει κάτι βάζα και ποτήρια κατά πάνω μου μέσα στο γραφείο (με κόσμο στα γύρω γραφεία να ακούει) και κατέληγα πάντα να πιστεύω ότι φταίω εγώ: «Εσύ μου βγάζεις τον χειρότερό μου εαυτό» μου έλεγε. Ένοιωθα πολύ έντονα ότι συγκρατούνταν να μην σηκώνει χέρι όσο θα ήθελε γιατί φοβόταν πάρα πολύ για την εικόνα του. Όταν κάποτε όρμηξε κατά πάνω μου και μου μάτωσε το αυτί τραβώντας το σκουλαρίκι αλλά και ματώνοντας τα χέρια μου με τα νύχια του, θυμάμαι μετά μπήκα σε μια σύσκεψη μαζί του και με άλλους συναδέλφους, κι ένοιωθα απίστευτη ντροπή και φοβόμουν μήπως είχε ακουστεί η φασαρία ή μήπως φανούν οι πληγές στα χέρια μου. Πίστευα όντως ότι φταίω εγώ: Δεν ήμουν αρκετά προοδευτική, αρκετά έξυπνη, αρκετά εργατική, αρκετά όμορφη.

Εκλιπαρούσα για ένα χάδι – το έδινε με το σταγονόμετρο, σαν ένα είδος ανταμοιβής «όταν ήμουν καλό κορίτσι». Κι εγώ προσπαθούσα όλο και πιο πολύ να είμαι αντάξια των προσδοκιών του κι όμως ποτέ δεν τον ικανοποιούσε η προσπάθεια. Εν τω μεταξύ, με χλεύαζε σε άλλες γκόμενες που είχε κι έρχονταν διάφοροι και μου τα έλεγαν, με είχε παρατήσει στη μέση της εθνικής σε ένα ταξίδι γιατί δεν του άρεσε η μουσική που έβαλα, με έφτυνε με σιχασιά όταν κάτι που έλεγα δεν του άρεσε, μου πετούσε σκουπίδια, τασάκια κλπ, με έδιωχνε από τα δωμάτια που μέναμε στο εξωτερικό να πάω να βρω αλλού να μείνω όταν θύμωνε ή όταν περίμενε κάποια άλλη να έρθει το βράδυ. Μια φρίκη και μόνο που τα γράφω αναρωτιέμαι πως και γιατί έμενα.

Από φίλους και γνωστούς είχα αποκοπεί τελείως. Μόνο με δικούς του φίλους και φίλες μιλούσα κι εκείνοι, κάνα δυο που ήταν πιο λογικοί, μου έλεγαν «Φύγε. Είναι καλός στη δουλειά του αλλά όχι για σύντροφος, σε καταστρέφει». Που να ακούσω εγώ: «Δεν μπορούν να καταλάβουν τι μας δένει» σκεφτόμουν. Μέχρι που μια μέρα ένας φίλος του, άντρας στον οποίο είχα εκμυστηρευτεί όσα συνέβαιναν, μου είπε «φύγε γιατί φοβάμαι για σένα. Θα σε σκοτώσει καμιά μέρα». Ούτε τότε ταρακουνήθηκα αρκετά για να φύγω. Όμως πήρα την απόφαση να αρχίσω θεραπεία. Οχτώ χρόνια μετά, έχω φύγει, νοιώθω ξανά χαρούμενη, είμαι δυνατή και το ξέρω.

Η πανδημία με βοήθησε όσο τίποτα άλλο: η αναγκαστική απομάκρυνση ήταν σαν αποτοξίνωση. Είδα ότι μπορώ να είμαι χαρούμενη με απλά καθημερινά πράγματα (αυτά τα μικροαστικά που περιγελούσε). Η διαδρομή της αναχώρησης ήταν επίπονη. Με πολλά πισωγυρίσματα. Είχα φτιάξει το παραμύθι ότι είμαι δυνατή και γι αυτό εγώ μπορώ να μείνω μαζί του! Όσο συνέχιζα τη θεραπεία όμως, τόσο εκείνος φάνταζε όλο και πιο μικρός στα μάτια μου – ό,τι πραγματικά ήταν, δηλαδή. Εκείνος το καταλάβαινε κι αντιδρούσε βίαια. Μια φορά που με χτύπησε κάλεσα την αστυνομία και έφυγε τρέχοντας μην τον πετύχουν οι αστυνομικοί μέσα όταν θα έρχονταν. Τον ηχογράφησα να απειλεί ότι θα έρθει σπίτι μου να σκοτώσει τα παιδιά μου και το έβαζα να το ακούω κάθε φορά που πήγαινα να γυρίσω πίσω. Εν τω μεταξύ εκείνος είχε εμπλακεί και με την πολιτική, είχε κοινό, έβγαινε στα κανάλια κι αυτό τον έκανε όλο και πιο εγωπαθή αλλά και χειριστικό κι απαξιωτικό προς εμένα.

Εν τέλει, νοιώθω ότι ακόμα παλεύω. Όχι να μην γυρίσω – αυτό πάει τέλειωσε. Παλεύω με το κομμάτι του εαυτού μου που νοιώθει ότι δεν είναι αρκετό και χρειάζεται επιβεβαίωση από έναν μαλάκα με όνομα και φήμη. Δεν χρειάζομαι. Χάρη στη σκυλίσια δουλειά που έριχνα για πάρτη του τόσα χρόνια, έμαθα πολλά για την επιστήμη μου. Τώρα, που δεν καρπώνεται ό,τι κάνω, άρχισα να ξεχωρίζω εγώ. Να μιλάω και να συνεργάζομαι με ανθρώπους που με εκτιμούν και με σέβονται. Είμαστε όλες δυνατές. Τόσο δυνατές όσο πιστεύουμε ότι είμαστε. Η ψυχοθεραπεία ήταν και είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχω κάνει ποτέ στον εαυτό μου.

ΑΠΟ ΤΗ – Χ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News