Γεια σε όλους! Πραγματικά χαίρομαι με την ύπαρξη αυτής της στίλης, διαβάζω οτιδήποτε γράφεται εδώ μέσα και εξίσουμ πολύ προσεκτικά διαβάζω και ολονών τις απαντήσεις. Ευκαιρία λοιπόν, να ζητήσω τη γνώμη σας και εγώ για το δικό μου θέμα.
Είμαι 27 ετών και τα τελευταία 2 χρόνια ζω μόνη μου. Πριν, ζούσα με την μητέρα μου (τον μπαμπά μου τον χάσαμε από όταν ήμουν 20) και έναν χρόνο πριν, με τον πρώην σύντροφό μου. Η μητέρα μου ειδικότερα μετά τον θάνατο του πατέρα μου, είναι υπερπροστατευτική και ανασφαλής σχετικά με εμένα -κάτι που δεν κρίνω, καθώς ακούμε καθημερινά χιλιάδες πράγματα που μπορεί να επηρεάσουν τον κάθε ένα.
Από όταν ήμουν έφηβη και ξεκίνησα να βγαίνω, υπήρχε στο σπίτι ο κανόνας “θέλω πάντα να ξέρω που είσαι και με ποιους”. Τον κανόνα αυτόν, ακολουθούσα πιστά για χρόνια και άρχισα δειλά να αντιλαμβάνομαι πως το ίδιο συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Έχει γίνει αυστηρή συνήθεια της μαμάς μου κάθε φορά που θα μιλήσουμε και θα της πω “θα βγω βόλτα”, να ρωτά με ποιους και εγώ πιστά να απαντώ. Όσο ήμουν σε σχέση, δεν υπήρχε τόσο έντονα μιας και ήταν δεδομένο πως θα ήμουν κυρίως με τον πρώην μου, τον οποίο η μητέρα μου γνώριζε μιας και ήμασταν χρόνια μαζί. Από τότε λοιπόν που χώρισα και μετακόμισα σε δικό μου σπίτι, αισθανόμουν πως αυτή η ερώτηση με πίεζε αρκετά και πολλές φορές απαντούσα καταναγκαστικά. Επίσης, όταν γνώρισα κάποιον και ήμασταν μερικούς μήνες μαζί, θεωρώ πως στο πλαίσιο της αναγκαστικής απάντησης της μίλησα για αυτόν χωρίς πραγματικά να το θέλω.
Ένα Σάββατο βράδυ λοιπόν, έχοντας κανονίσει ένα ποτό με έναν τύπο τον οποίο γνώρισα πρόσφατα στη δουλειά, είχα την αφορμή να κάνω αυτή την κουβέντα που χρόνια ήθελα. Με ρώτησε με ποιους θα βγω, και δεν της απάντησα παραμόνο της είπα πως θα μιλήσουμε αύριο και την καληνύχτησα. Με πήρε πίσω έξαλλη, λέγοντάς μου πως δεν μου έκανε ανάκριση παρά ρώτησε από ενδιαφέρον. Της απάντησα πως δεν πίστεψα πως θέλει να με ανακρίνει, και της εκμυστηρεύτηκα πως θα ήθελα από εδώ και στο εξής, αυτή την “συνήθειά μας” να προσπαθήσουμε να την κόψουμε, είμαι σχεδόν 30 και είναι απολύτως φυσιολογικό να θέλω να κρατήσω ιδιωτικά ορισμένες μου ενέργειες.
Ενοχλήθηκε, δεν κατάλαβε τίποτα από όσα της επικοινώνησα, με ειρωνευόταν διαρκώς λέγοντάς μου “ναι ναι σου καταπατάμε την ιδιοτικότητα”.
Μην τα πολυλογώ, παρότι ένιωσα τεράστια ανακούφιση που επιτέλους το είπα και τουλάχιστον από την πλευρά μου θα παραμείνω σταθερή στα θέλω μου, ένιωσα παράλληλα για μια ακόμη φορά, πόσο κακό μου έχει κάνει η σχέση μας. Η μητέρα μου νόμιζε τόσα χρόνια πως το γεγονός πως “της λέω τα πάντα” είναι απόδειξη μιας υγειούς και καλής σχέσης. Η ψυχοθεραπεία με βοηθά καθημερινά να καταλαβαίνω το αντίθετο, με βοηθά να οριοθετούμαι και να επικοινωνώ τις ανάγκες μου αλλά βρίσκω τοίχο. Και μάλλον θα βρίσκω πάντα…
Θα ήθελα πολύ να ακούσω την γνώμη σας 🙂
ΑΠΟ ΤHΝ – Μαριλένα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπράβο σου κορίτσι μου! Αυτό που έκανες δεν είναι καθόλου εύκολο και φαίνεται να το χειρίστηκες άψογα, με ψυχραιμία και κατανόηση. Η αντίδραση της μητέρας σου ήταν η αναμενόμενη. Θα το συνηθίσει σιγά σιγά. Δεν μας λες όμως και πολλά για την μητέρα σου. Πώς περνάει το χρόνο της; Δουλεύει, έχει σύντροφο, παρέες, άλλες ασχολίες; Κάτι μου λέει πως η μόνη της ασχολία και έννοια είσαι εσύ. Πώς θα σου φαινόταν εάν έπαιρνες την πρωτοβουλία να κάνετε πράγματα μαζί, οι δυο σας κάνα θέατρο, χόμπυ, καμιά εκδρομή που και που. Χρόνο που θα περνάτε οι δύο σας ευχάριστα, θα συζητάτε,… Διαβάστε περισσότερα »
Μας γράφεις πως νιώθεις ότι σου έχει κάνει κακό η σχέση σας, ωστόσο δεν μας περιγράφεις τον πυρήνα αυτής της σχέσης. Η μοναδική πληροφορία που έχουμε είναι η ανάγκη της μαμάς να ξέρει πάντα πού και με ποιόν βρίσκεσαι. Εάν το πρόβλημα μεταξύ σας είναι αυτό κατά βάση, καλό θα ήταν να κάνεις μια συζήτηση μαζί της. Αποφάσισες ξαφνικά να κόψεις μαχαίρι την “αναφορά” και ήταν αναμενόμενο (όχι δικαιολογημένο, μην παρεξηγηθω) να αντιδράσει έτσι. Της ήρθε εκεί που δεν το περίμενε. Αφού λοιπόν “έφαγε” την πρώτη ψυχρολουσία, το πιθανότερο είναι να κάθισε και να σκέφτηκε κάποια πράγματα πάνω στην ανάγκη… Διαβάστε περισσότερα »
Πολυ ωραιο σχολιο!
Μπράβο Μαριλένα, συγχαρητήρια και που το κατάλαβες και ακόμα πιο πολύ που άρχισες να βάζεις όρια. Το αναγνωρίζω τόσο πολύ αυτό το μοτίβο, θα μπορούσαμε να έχουμε την ίδια μαμά! Η μαμά σου έχει τραύματα αλλά δεν είναι δική σου δουλειά να της τα λύσεις. Είναι δική της και από το κείμενο σου φαίνεται ότι το μόνο που έκανε όλα αυτά τα χρόνια ήταν να ξεσπάει τις ανασφάλειες της πάνω σου. Μπορείς να τη στηριξεις αν θέλεις και νομίζεις ότι μπορείς (να το αντέξεις ψυχικά) αλλά αν δεν δείξει και αυτή ότι έχει την πρόθεση να δουλέψει με τον εαυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Ειναι αρκετα ακυρωτικό το “ναι, ναι η ιδιωτικότητα σου” . Εχεις το δικαίωμα να εχεις ιδιωτικότητα και να έχεις και όρια , αυτό υπενθύμισε το στον εαυτό σου συνέχεια. Τα συναισθήματα σου δεν ειναι για γελοιοποίηση και οτι σε ενοχλεί ειναι σεβαστό.
Στην συγκεκριμενη περίπτωση τα έβαλες τα όρια σου πολυ ωραια και μπράβο σου. Θυμησου αυτό το ωραίο παραδειγμα στην περίπτωση που η μητέρα σου επανέλθει δριμυτερη.
Εγώ θα μιλήσω από την πλευρά της μαμάς. Το ότι θέλει να γνωρίζει με ποιούς είσαι και που, δυστυχώς, στην εποχή που ζούμε είναι σημαντικό, δεν ακούμε λίγα, δεν συμβαίνουν λίγα. Το ότι θέλει να γνωρίζει που είσαι είναι ανάγκη που έχει ο κάθε γονέας, να ξέρει ότι είσαι ασφαλής θέλει, αυτό μόνο, για αυτό και όσο ήσουν με τον πρώην σύντροφο σου δεν έκανε αυτή την ερώτηση. Στην επιστολή σου δεν αναφέρεις κάπου να ασκεί κριτική σε σένα, ή να προσπαθεί να ελέγχει αυτά που κάνεις, μήπως λοιπόν να αναθεωρήσεις αυτό το που λες? Καλά κάνεις και οριοθετείς τους… Διαβάστε περισσότερα »
Το ακούω αυτό που λες, γονέας είμαι και αντιλαμβάνομαι τα άγχη. Ωστόσο, έτσι όπως το θέτεις, μου γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο γιατί η Μαριλένα αντιδράει τόσο πολύ στις ερωτήσεις της μαμάς. Είναι σαν να της λέει ότι όσο δεν “συνοδεύεται” που έλεγαν και παλιά, βρίσκεται σε κίνδυνο. Είναι ενοχλητικό η μάνα σου να εμπιστεύεται περισσότερο από σένα έναν ξένο, μόνο και μόνο επειδή είναι άντρας. Επίσης αυτό όλο έμμεσα είναι μια πίεση (ίσως;) για να παντρευτεί η Μαριλένα. Και η κάθε Μαριλένα. Είναι προέκταση της λογικής ότι η γυναίκα ανήκει στους γονείς της, μέχρι να παντρευτεί και να αρχίσει να… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι δεν εννόησα αυτό που κατάλαβες. Ένιωθε ασφαλής γιατί ήξερε τον άνθρωπο που ήταν μαζί , αν κάτι συμβεί στο παιδί της θα ξέρει ποια πόρτα να χτυπήσει. Αυτό μόνο εννοούσα. Δεν αναφέρω πουθενά ότι πρέπει να συνοδεύεται ή ότι βρίσκεται σε κίνδυνο αν δεν συνοδεύεται. Για να μη παρεξηγηθώ πάλι, δεν εννοώ απαραίτητα ότι εμπιστεύονταν τον άνθρωπο αυτό , όχι, όμως ήξερε πως αν κάποια στιγμή δεν μπορεί να βρει το παιδί της θα πάρει τηλ τον Χ Ψ , με όποιο πρόσωπο τέλος πάντων είχε πει ότι θα είναι. Δεν ζητάει να γνωρίσει τα πρόσωπα που βγαίνει ,… Διαβάστε περισσότερα »
Πρέπει και οι γονείς να μάθουν να διαχειρίζονται το άγχος τους και να αναγνωρίζουν ότι το παιδί τους δεν είναι παιδί πια. Το να ζητάει να γνωρίζει το οτιδήποτε είναι παρεμβατικό και αδιάκριτο στην ηλικία των 27. Πλέον θα μαθαίνει μόνο ό,τι θέλει η κόρη της να της πει.
Συμφωνώ απόλυτα στο ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται το άγχος τους, αυτό είναι το κυριότερο.
Προφανώς και θα μαθαίνει ότι η θέλει η κόρη της μάθει.
Απλά προσπαθώ να εξηγήσω ότι η αγωνία που έχει η μητέρα και είναι δικαιολογημένη. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί είναι υποχρεωμένο να το υπομένει.
Δεν είναι η κάθε αγωνία έλεγχος.
Το παιδι δεν ειναι παιδι στα 22-25-30 κλπ …. Λες αν δεν βρισκει το παιδι να ξερει που θα παρει τηλεφωνο. Τι εννοεις να μην βρισκει το 30χρονο παιδι; Δηλαδή εσυ τα παιδια σου αν τα παρεις κ δεν σηκωσουν το τηλεφωνο και δεν σε παρουν πισω την ιδια μερα αρχιζεις και παιρνεις τηλεφωνα σε γνωστους και φιλους τους; Καλο θα ηταν να ζητησεις βοηθεια ψυχολογου να το διαχειριστεις. Ειμαι 40, τρεχω σαν την τεελη ολη μερα με οικογενεια δουλεια κ υποχρεωσεις και εχει τυχει να με παρει η μαμα μου κ να μην μπορω να απαντησω και να την… Διαβάστε περισσότερα »
Σε μένα το λες αυτό? Με γνωρίζεις προσωπικά και αναφέρεσαι έτσι? Ξέρεις τι γονέας είμαι?
Πραγματικά δεν θα ασχοληθώ να σου απαντήσω.
Καλώς ή κακώς δεν ξέρουμε ολόκληρη την οικογενειακή κατάσταση της γραφουσας. Παρόλα αυτά μεταφέρεται ένα αίσθημα καταπίεσης που νιώθει και εφόσον το βιώνει είναι η δική της πραγματικότητα και καλά κάνει και θέλει να θέσει όρια. Ναι είναι το παιδί της μητέρας της αλλά δεν είναι πλέον παιδί. Πάντα υπήρχαν επικίνδυνοι καιροί.. και ναι καλό είναι να θέλει την ασφάλεια της άλλα μέχρι ένα όριο. Η προσωπική ζωή του καθενός είναι προσωπική και μπορεί να επικοινωνήσει προς τα έξω μόνο ότι επιλέγει. Εδώ στην Ελλάδα ίσως και λόγο οικονομικών συνθηκών και παλαιών πεποιθήσεων η παραβατική συμπεριφορά των γονέων προς τα… Διαβάστε περισσότερα »
Το πιο βοηθητικό σχόλιο από όλα.
Οχι νομιζω πως εσυ μπερδευεσαι και οχι η γραφουσα. Και μπερδευεσαι παρα πολυ. Προσεξε λιγακι: αυτα που συμβαινουν γυρω μας (σε ενηλικες) συμβαινουν παρα μα παρα πολλες φορες απο τους συντροφουα που εχουν επιλεξει. Το πως και γιατι επιλεγουμε συντροφο εχει να κανει πααααρα πολυ με το πως εχουμε ανατραφει. Οταν οι γονεις δεν δειχνουν εμπιστοσυνη στο παιδι τους να αφουγκραζεται και να δοκιμαζει και να πραττει, τοτε ειναι σα να του λενε εμμεσως πως ειναι ανικανο να ζει μονο του, πως χρειαζεται επιτηρηση και τσεκαρισμα το οποιο κ συην περιπτωαη της γραφουσας η μαμα ειτε το εκανε η ιδια… Διαβάστε περισσότερα »
Μπράβο σου! Είσαι σε καλό δρόμο γιατι σιγουρα ο έλεγχος δεν περιορίζεται μονο στις εξόδους. Η μαμά θα το αποδεχτεί με τον καιρό, θέλει χρόνο.
Ναι, οι καιροί είναι επικίνδυνοι αλλά έχεις απόλυτο δίκιο να θες την ιδιωτικοτητά σου. Δεν δικαιολογεί τον έλεγχο της μαμάς αυτό, ίσα ίσα δείχνει ότι δε σε εμπιστεύεται.
Είσαι ολόκληρη γυναίκα πλέον, πάρε τη ζωή στα χέρια σου!
Εγώ απαντώ για λόγους ασφαλείας, σε περίπτωση που μου συμβεί κάτι γιατί μένω χρόνια μόνη μου, θέλω να ξέρουν με ποιους περίπου και που γενικά θα πάμε. Καμιά φορά λεω και την ώρα που σκέφτομαι να γυρίσω και πάλι για λόγους ασφαλείας. Βέβαια τυχαίνει να βγω χωρίς να της πω κάτι, δε θα με πάρει τηλέφωνο, θα μιλήσουμε την επόμενη και θα της πω τότε. Προσωπικά δεν το θεωρώ παρεμβατικό. Βέβαια τα ερωτικά ραντεβού δεν τα λέω 😉 λέω γενικά θα βγω με φίλους από τη δουλειά… Και ενημερώνω κάποια φίλη με ποιον θα βγω και πάλι για λόγους ασφαλείας.
Αυτό ακριβώς εννοώ!
Ας μη το πεις στη μητέρα σου, όμως κάποιον ενημερώνεις όταν βγαίνεις με έναν άγνωστο, ένας δικός σου άνθρωπος γνωρίζει που είσαι.
Ναι καλα το εχεις καταλαβει. Και το επομενο βημα της ψυχοθεραπειας ειναι να σε βοηθησει να μην σε νοιαζει που ‘ μαλλον θα βρισκεις τοιχο για παντα’… Καθως ειτε προκεοται για τη μαμα σου ειτε για οποιον αλλον, το τι περιμενουν οι αλλοι απο εμας αφορα εκεινους και οχι εμας. Σε φιλω και καλη ζωη!
Μια απ τα ιδια κι εγω! Στα 32 μου τωρα, με σχεση 8 χρονια(3 παντρεμενη), δουλευουμε μαζι με αποτελεσμα καθημερινη τριβη. Την λατρευω φυσικα αλλα αναγνωρισα πως εγω εδωσα πολλα δικαιωματα με το να της λεω καθημερινα τα νεα μου, της σχεσης μου, των οικονομικων μας, των προβληματων μας, ολα. Οπως εκανα παντα γενικα για τη ζωη μου. Οταν καταλαβα πως πολλα που ρωταει ειναι για να εκμαιεύσει πληροφορίες, καλοπροαιρετα δε λεω, αλλα μετεπειτα περιμενε στη γωνια και λογικο ηταν αφου ειχα δωσει απειρα δικαιωματα, με το να ξερει τα παντα. Ε μια στιγμη της μιλησα -ουτε θυμαμαι τι ελεγα-… Διαβάστε περισσότερα »