Καλησπέρα σε όλους/ες!
Θα ήθελα την γνώμη σας για ένα θέμα που με απασχολεί. Είμαι 34 ετών, παντρεμένη τους τελευταίους μήνες και ζω στην Ελλάδα.
Έχω μία φίλη, η οποία μένει μόνιμα στην άλλη άκρη της χώρας, που από την γνωριμία μας στα φοιτητικά μας χρόνια και έπειτα θεωρούσα κολλητή μου με πολλή αγάπη και δέσιμο. Έχουμε ζήσει πολλά και διάφορα, έχουμε μοιραστεί πολλές ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές και την είχα πάντα στην καρδιά μου.
Μέχρι πριν από κάποια χρόνια παραμέναμε κοντινές φίλες με επικοινωνία και αμοιβαία διάθεση για επαφή. Δεν μιλούσαμε καθημερινά αλλά ανταλλάσαμε τα νέα μας με συνέπεια και υπήρχε εκατέρωθεν η διάθεση για αυτό. Ωστόσο αυτό άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει, εκείνη γνώρισε τον σημερινό της σύζυγο (ο οποίος μου είναι πολύ συμπαθητικός και κουλ παιδί), αρραβώνας, γάμος, παιδί.
Και σε όλα αυτά τα χρόνια την παρατηρούσα να χάνεται, να μην ανταποδίδει την ενέργειά μου για διατήρηση της επαφής, αναπάντητα μνματα για μέρες, αναπάντητες κλήσεις και γενικά μια αίσθηση ότι είναι πάντα busy με ένα πρόγραμμα που είναι πάντα πιο φορτωμένο και απαιτητικό από το δικό μου, χωρίς κάτι τέτοιο να ισχύει.
Για κάποιο διάστημα ένιωθα τεράστια απογοήτευση και της επικοινωνούσα το παράπονό μου, μου έδινε δίκιο, ήταν απολογητική, ωστόσο στην πράξη τίποτα δεν άλλαζε. Όταν μου ανακοίνωσε τον αρραβώνα της, προσφέρθηκα με χαρά να τους παντρέψω και η απάντηση ήταν δυστυχώς δεν πρόλαβα μία άλλη φίλη της που αυτοπροτάθηκε πρώτη και ότι κρίμα γιατί αν το είχα προτείνει νωρίτερα θα προλάβαινα (;) Μου φάνηκε πολύ ανόητη δικαιολογία αυτό, σαν να υποτιμούσε την νοημοσύνη μου εκείνη τη στιγμή. Ήξερε από παλιότερες συζητήσεις μας ότι ευχαρίστως θα αναλάμβανα αυτόν τον ρόλο και θα προτιμούσα πραγματικά να μου έλεγε την αλήθεια, ότι δηλαδή αυτή η φίλη της είναι παιδική, την ξέρει μια ζωή και αποφάσισε να την επιλέξει γι’ αυτόν τον ρόλο.
Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ήρθε στον κόσμο το παιδάκι τους, και πάλι προθυμοποιήθηκα να το βαφτίσω, ωστόσο έφαγα και πάλι άκυρο λόγω χιλιομετρικής απόστασης από το παιδάκι. Και στις 2 περιπτώσεις σέβομαι την απόφασή της, δεν κράτησα κακία, παρόλα αυτά, όλη αυτή η κατάσταση και η συνολική της στάση μου έχει αφήσει μία πικρία για το πώς ήμασταν και το πώς είμαστε πλέον μεταξύ μας.
Πριν λίγους μήνες παντρεύτηκα, δεν έκανε την παραμικρή κουβέντα να με παντρέψει, δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου να δει πώς τα πάω με τις ετοιμασίες, δεν ήρθε στο bachelor μου (παρόλο που εγώ είχα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πάω στο δικό της με λεφτά που δεν μου περίσσευαν), ήρθε στον γάμο μου όπου την είδα ελάχιστα μέσα στον χαμό και έκτοτε σιωπή. Ούτε ένα τηλ να συζητήσουμε τα παρελκομενα, ούτε ένα χρόνια πολλά στις γιορτές, ούτε ένα μνμ. Μέχρι τώρα έκανα πάντα εγώ το extra mile, έπαιρνα την πρωτοβουλία να επικοινωνήσω, προσπαθώντας να γεφυρώσω με κάποιον τρόπο το κενό, πλέον όμως έχω κουραστεί, κυρίως από το γεγονός ότι μετά από κάθε τηλεφωνήμα ή αναπάντητο μνμ, μένω να νιώθω κάπως μαλάκας.
Δεν μεσολάβησε ποτέ καβγάς μεταξύ μας, καμία παρεξήγηση, αισθάνομαι ωστόσο θυμό που δεν της είπα ποτέ ξεκάθαρα όλα όσα με ενόχλησαν και με απογοήτευσαν, από την άλλη όμως δεν αντέχω τις εντάσεις και τους καβγάδες, γενικά τις αποφεύγω, και ανεξάρτητα από αυτό, δεν νομίζω ότι θα είχε νόημα να μπω σε μια τέτοια διαδικασία. Υπάρχουν στη ζωή μου φίλοι με τους οποίους γνωρίστηκα μεταγενέστερα ή έκανα μαζί τους λιγότερο κολλητή παρέα και οι οποίοι κρατούν με όρεξη και συνέπεια την επαφή, χωρίς καν να ζουν στην ίδια χώρα με μένα.
Ξέρω ότι οι προτεραιότητες και οι φάσεις ζωής αλλάζουν, ως εκ τούτου και οι ίδιοι οι άνθρωποι, ωστόσο από εκείνη είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις και με απογοήτευσε.
Τι μπορώ να κάνω για να πάψει να με χαλάει όλο αυτό το θέμα και να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να αποδεχθείς ότι η σχέση σας άλλαξε, αυτό χρειάζεται να κάνεις. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι φταίει κάποιος, ούτε ότι σε απορρίπτει η φίλη σου. Μεγαλώνουμε, η ζωή και οι προτεραιότητες μας αλλάζουν. Μη συγκρίνεις τις δικές σου προσπάθειες με τις δικές της, δεν θα βγάλει πουθενά αυτό. Δεν γίνεται να περιμένουμε οι φίλοι μας να προσφέρουν ότι εμείς. Αναφέρεις ότι από εκείνη είχες ”απαιτήσεις” , δεν μπορούμε να απαιτούμε από τις σχέσεις που συνάπτουμε, δεν βάζουμε στο ζύγι πόσα δίνουν, πόσα δίνουμε για να είμαστε οκ. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι ένα βήμα πίσω. Εφόσον βλέπεις πως δεν ανταποκρίνεται… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι εσύ εδινες παραπάνω αξία στην σχέση σας παρά εκείνη. Και δεν είναι κακό. Την ήθελες φίλη σου. Και έκανες πράγματα για να της δείξεις ότι “εγώ εδώ είμαι”. Αλλαξαν οι προτεραιότητες και η φάση ζωής όπως λες, άλλαξε κι αυτή. Ειναι πολύ απογοητευτικό, το ξέρω. Εγώ στη θέση σου, θα έπαιρνα τα δεδομένα όπως έχουν, θα έκανα ένα βήμα πίσω και θα σταματούσα να προσπαθώ και να δίνω. Αν ήθελε να κρατήσετε επαφή, θα το έκανε.
Εστίασε σε αλλες φιλικές σχέσεις που μπορείς να αναπτύξεις με τον καιρό. Ελπίζω με τον καιρό, να νιώσεις καλύτερα.
Όντως δεν χρειαζόταν να την κυνηγά.
Τα έχεις μπερδέψει. Δεν αυτοπροτεινόμαστε για κουμπάροι γιατί φέρνουμε τον άλλον σε δύσκολη θέση. Κακώς αυτοπροτάθηκες (Άλλη ήθελε και προφανώς προαπάθησε να σε απορρίψει ευγενικά. Τι να κάνει, να σου το πει μες τη μούρη;) και πολύ καλώς δεν αυτοπροτάθηκε αυτή (αν την αξιολογείς ως κατάληλη, εσύ έπρεπε να το προτείνεις.)
Γενικά μήπως να βρουμε εναν νέο έλληνα Ζαμπούνη γιατί δεν μας βλέπω καλά;
Αντίστοιχα όμως, όταν κάποιος μας προτείνει κουμπαριά, δεν φέρνει εμάς σε δύσκολη θέση, στην περίπτωση αν δεν θέλουμε? Άρα, τι , δεν προτείνει κανένας κανέναν για κουμπάρο, παρά μόνο κοιτάει μια κρυστάλλινη σφαίρα? Εδώ νομίζω ότι φταίει ότι η γράφουσα δεν πήρε χαμπάρι εγκαίρως ότι η σχέση είχε αλλάξει. Που δεν είναι και μεμπτό, συμβαινει
Χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω την απογοήτευση που νιώθεις, είναι όπως το λες “οι προτεραιότητες και οι φάσεις ζωής αλλάζουν”. Κι επειδή η πραγματικότητα είναι αυτή που είναι, το μόνο που μπορείς να ελέγξεις είναι το πως την βλέπεις και πως νιώθεις γι’ αυτήν. Αντί για προβληματισμό και θυμό μπορείς να νιώσεις τυχερή και περήφανη που χτίσατε μια όμορφη σχέση και που στο σήμερα έχεις φίλους να μοιραστείς στιγμές της ζωής σου. Θα μπορούσες να πεις: “οκ, δεν έχω άλλο χρόνο να επενδύσω εδώ. Ωραία περάσαμε μέχρι ένα σημείο, πάμε για άλλα” Με άλλα λόγια αναγνώρισε τα όμορφα που έφερε… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι ξεκάθαρο ότι δε θέλει επαφές κι εσύ επιμένεις να τη φέρνεις σε δύσκολη θέση. Από τη στιγμή που για εκείνη ήταν τόσο εύκολο, προφανώς ποτέ δεν ήσασταν τόσο κοντά όσο νόμιζες. Βρες νέους φίλους.
Φίλη υπήρχαν σημάδια ότι σε άφησε, άρα δεν χρειαζόταν να γίνεις τόσο πιεστική. Οταν η άλλη πλευρά δεν ανταποκρίνεται απλά το αποδεχόμαστε και προχωράμε. Σου βρίσκω δίκιο, αλλά σου βρίσκω και λίγο άδικο. Μην ασχολείσαι άλλο. Δεν χρειάζεται. Οι άνθρωποι έρχονται και πάνε. Δεν μπορούμε να τους κρατάμε με το ζόρι στις ζωές μας.
Οι εντάσεις και οι καυγάδες είναι διαφορετικό πράγμα από τη διαφωνία και την έκφραση δύσκολων συναισθημάτων όπως ο θυμός στην προκειμένη. Όσοι λένε φοβάμαι/δεν αντέχω τους καυγάδες σημαίνει δε ξέρουν να επικοινωνούν τα συναισθήματά τους με υγιή τρόπο, και τα καταπιέζουν, μη τυχόν και γίνουν δυσάρεστοι.
Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι έκανες τα πάντα μόνη και η άλλη τίποτα. Είπες της εξέφρασες τη δυσαρέσκεια σου, αλλά μάλλον δεν σε κατάλαβε (ή δε θέλησε να σε καταλάβει). Η φιλία ξεθύμανε ούτωσιάλλως, αν είχες όμως το θάρρος να εκφράσεις ότι ένιωθες δε θα είχες τουλάχιστον το βάρος του καταπιεσμένου σου θυμού.
Νομίζω ότι στη σχέση σας καταλυτικό ρόλο παίζει πλέον η χιλιομετρική απόσταση. Όσο δεν υπήρχε άντρας, γάμος και παιδι-ια, διατηρούσε επαφή μαζί σου, γιατί η κοινωνική της ζωή ήταν οι φίλοι της. Αν και όλο πιο αραιά, όπως μας λες. Αργότερα το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε. Δεν είναι τυχαίο ότι προτίμησε παιδική φίλη για να την παντρέψει και κάποια ντόπια φίλη για νονά, λόγω χιλιομετρικής απόστασης. Στο είπε ευθέως. Χτίζει την ζωή της εκεί πια κι εσύ δεν ταιριάζεις σ αυτό το πλάνο. Λυπάμαι που στο λέω έτσι. Στο γάμο σου ήρθε για το τυπικό και μόνο, γιατί θεωρεί σημαντική στιγμή… Διαβάστε περισσότερα »
“Ξέρω ότι οι προτεραιότητες και οι φάσεις ζωής αλλάζουν, ως εκ τούτου και οι ίδιοι οι άνθρωποι, ωστόσο από εκείνη είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις και με απογοήτευσε. Τι μπορώ να κάνω για να πάψει να με χαλάει όλο αυτό το θέμα και να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα;” Να σταματησεις να εχεις μεγαλες απαιτησεις απο τους ανθρωπους. Ετσι θα σταματησεις να απογοητευεσαι. Συμφιλιωσου με την πραγματικοτητα, οτι οι πρωτεραιοτητες αλλαζουν, οι φασεις ζωης αλλαζουν, και πολλες φορες αλλαζουν και οι ανθρωποι. Να ειδες μονη σου το απαντησες. Και εσυ η ιδια αλλες προτεραιοτητες θα επρεπε να εχεις ( τον εαυτο σου, τον… Διαβάστε περισσότερα »
Τι μας κάνει να έχουμε απαιτήσεις από άλλους που μάλιστα μας χωρίζει μεγάλη απόσταση και έτσι κι αλλιώς απομακρύνονται σιγά σιγά? είμαι εκείη η φίλη που δεν κάνω και πολλά να διατηρήσω μια σχέση που είμαστε πολύ μακριά. Αν μου έρθει παιρνω κανα τηλέφωνο , όχι απαραίτητα σε γιορτε΄ς αργίες. Δεν πήγα σε γάμους και βαφτίσια εκτός κι αν ήμουν σητν ίδα περιοχή και με βόλευε. Όταν ξέρω ότι είμαστε κοντά παίρνω τηλέφωνο να βρεθούμε και πραγματικά χαίρομαι . Έχω φάει άκυρο 2 χριστούγεννα από καλή φίλη που μένει Γαλλία και στις γιορτές τρέχει να δει το τεράστιο σόι της,… Διαβάστε περισσότερα »